Klakkeloos

Het is een mooie zaterdag en ik geniet van het zonnetje op ons balkon. Een lekkere latte erbij, vers broodje. Beneden, in de tegenoverliggende vleugel, zie ik een buitendeur opengaan. Ik vermoed, dat die deur naar de gang in de betreffende vleugel leidt. Een oudere man komt naar buiten en hij loopt een vrouw tegen het lijf, die via dezelfde deur naar binnen gaat. Hij zegt, dat er een stukje karton tussen het slot zit, zodat de deur open blijft.

In mijn hoofd gebeurt meteen iets. Ik hoor mezelf denken, dat dat toch niet de bedoeling is. Dat die deur geen standaard in- of uitgang van het complex is, maar een nooduitgang. Ik merk een lichte irritatie en vraag me af of ik moet melden, dat de deur wordt gebruikt, waar hij niet voor bedoeld is. Moeders met kinderen lopen naar binnen. Ze komen voor de zwemlessen bij Ezzy’s, onder de appartementen. Dat kan toch niet? We hebben een prachtige hoofdingang.

Laat gaan Karin, er zijn erger dingen. Ik drink mijn koffie verder op en kijk af en toe uit mijn ooghoeken naar de deur, waar ouders en kinderen in en uit lopen. Moet ik Isolde (aanspreekpunt van ons complex) appen? Ik doe het niet. Laat gaan!

Een half uurtje later komt manlief terug van de sportschool. Zijn opmerking ‘de deuren van de hoofdingang zijn kapot. Je kunt er niet in of uit’ verklaart in één klap het gebruik van de deur waar ik op uitkijk. Ik spreek mezelf streng toe: zie je wel… niet klakkeloos conclusies trekken! Niet meteen het slechtste denken. Ik veroordeel dat normaal gesproken bij anderen, maar blijkbaar doe ik het zelf ook. Dít voorval maakt maar weer eens duidelijk: niet alles ís, zoals je denkt dat het is!

Van huis naar thuis...

En dan woon je zo opeens in de stad. In het centrum van Nijmegen. Hoewel: zomaar opeens was het dus niet. 

Ik schreef al, dat het de nodige tijd kostte voordat we de definitieve aankoop-'ja' kregen en dan is er nog genoeg te regelen, voordat de verhuizing kan plaatsvinden.

Eind januari lag de koop vast en 1 april zou de sleuteloverdracht zijn. Het leek erg kort dag en we hadden ook liever een paar maanden willen wachten, maar oké... 1 april it was! Nog maar twee maanden dus. En dan ineens moet er van alles geregeld worden. De oude rode keuken verkochten we via marktplaats. Dat ging behoorlijk snel. Het eruit halen (begin april) ging minder makkelijk... (breek me de bek niet open).

Het uitkiezen van een nieuwe keuken bleek ook een hele klus. Ik wist precies wat ik wilde... dacht ik... maar na een rondje 'keukenzaken' ging ik twijfelen en uiteindelijk werd antraciet hout en hout werd wit. Donker werd licht. Inductie werd gas. Maar ook daar kwamen we uit, de keuken werd besteld en kon gelukkig op tijd geleverd worden.

We maakten to-do lijstjes voor het oude en het nieuwe huis, ik frøbelde verhuisberichtjes, we fantaseerden over de inrichting en het wonen in de stad, we deden niks meer aan de tuin, reden meerdere keren naar 'de stort' met een auto vol 'opgeruimde' spullen, verkochten via marktplaats, ik verzamelde dozen op mijn werk en als we in de stad waren, keken we altijd even omhoog naar ons nieuwe huis...

Kortom: alles stond in het teken van verhuizen. Uiteindelijk waren we ook blij, dat het in april al zover zou zijn. We waren er klaar voor en hadden er zin in.

Op 1 april kregen we een grote bos sleutels en gingen we voor het eerst samen naar ons huis. We zaten op de vensterbank en keken rond. Stil. Dit is dus ons huis... hier gaan we wonen... nog een maandje en dan worden we hier 's morgens wakker...
Ik pakte de glazen, Marcel opende de bubbels en samen proostten we op een nieuwe plek, een veranderde toekomst... En het voelde zo goed!



Het was woensdag en zaterdag zou de keuken opgehaald worden. Pas daarna konden we echt in het huis gaan klussen. Als de keuken eenmaal weg was, konden we wat leidingen verleggen voor de nieuwe keuken. Fluitje van een cent.
Ai... dat viel tegen. En dat viel zó tegen, dat het marktplaats-spaarpotje voor een nieuwe bank, volledig opging aan het installatie-werk... Dat was even een zure appel, maar het was niet anders en de knop ging snel om.
Ondertussen waren we ook aan het plamuren, schilderen, behangen en soppen. De kamers werden als nieuw en de keuken werd geplaatst met de nodige 'hobbels', maar toegegeven: hij is zo mooi!

Op 25 april moest de definitieve verhuizing plaatsvinden. En dat gebeurde met enige vertraging ook. Het werd een enerverend verhuisweekend, met een dochter (van Marcel) die in het ziekenhuis lag, waardoor vooral Marcel heen en weer hobbelde tussen huizen en ziekenhuis. Maar dat ziekenhuis was vooral vervelend voor dochterlief... die verhuizing kwam wel goed.

Ik was vier dagen vrij en dat was fijn... heel fijn... alleen na die dagen voelde ik me oud, moe en stoffig. Het inpakken, opruimen, gesleep met dozen en gesjouw met kasten liet zijn sporen na. Maar we waren over! YES!
En een paar dagen later konden we de sleutels van het oude huis definitief overdragen. Deur dicht... weer en hoofdstuk afgesloten. Bye bye Lent... hello Nijmegen.

En nu zijn we bezig met de puntjes op de i. Er ligt een boodschappenlijstje met 'aankopen voor het huis' en een to-do-lijstje met klus-restanten... We strepen af, maar dat gaat niet heel snel. De verhuizing heeft kracht gekost en we verzamelen even moed voor de eindsprint. Maar ook dat komt goed...

Marcel vraagt geregeld of ik spijt heb... of ik mijn tuin mis, of ik het grote huis mis, Lent mis... En ik kan volmondig zeggen: nee... ik mis het niet en ik geloof ook niet dat ik het ga missen. Ik ben blij en kijk elke dag tevreden rond in ons huis... Hoewel we er nog maar zo kort wonen... het voelt al als thuis!

Afval bewust op de grote hoop!

Het nieuwe jaar is begonnen, de drukte van december hebben we achter ons gelaten. Hoewel ik liever vooruit kijk, moet ik toch even terugkomen op een blogbericht van 2014...

Nadat ik hier mijn verbazing had uitgesproken over de manier van afval inzamelen in Lent, heb ik hierover contact gezocht met de DAR, de inzameler, en de gemeente Nijmegen. Hoewel ik aangaf hier niet veel van te verwachten, moet ik toegeven, dat ik me daarin heb vergist. Van beide partijen kreeg ik een reactie.

De reactie van DAR (Anja Vink, klantenservice) was kort en krachtig:
Ik kan u berichten dat DAR gesprekken voert met de gemeente Nijmegen over de introductie van een papiercontainer. Deze gesprekken zijn in een vergaand stadium. Wellicht dat u in de nabije toekomst gebruik zult kunnen maken van zo'n container. Een datum is echter nog niet bekend. De plastic afvalzakken blijven voorlopig in gebruik. Wel zijn hierover ideeën om restafval te verzamelen in ondergrondse containers. Dit is echte nog in een zeer pril stadium.

De reactie van Ralph Breuer (beleidsadviseur openbare ruimte) van de gemeente Nijmegen was zeer uitgebreid:
Via facebook heb ik uw artikel gelezen over de afvalinzameling in Nijmegen en vooral de vragen die u hierover had. In het bijzonder verwonderde u zich over het feit dat we het restafval en plastic afval met plastic zakken inzamelden en waarom niet in kliko´s. In deze mail wil ik daar graag op ingaan.
Breuer doet erg veel moeite om mij uit te leggen waarom de groene plastic zakken gebruikt worden in plaats van kliko's en hij vertelt ook, wat de plannen voor de toekomst zijn. Ik zal proberen een beknopte samenvatting te geven.

Insteek van de afvalinzameling is, dat de vervuiler betaalt. Dus hoe meer restafvalzakken ik aan de weg zet, hoe meer het mij kost: namelijk 93 cent per zak! In het geval van een kliko zoals in Lunteren, kan ik hem iedere twee weken propvol aan de weg zetten, terwijl de buren er één zak in doen, maar we betalen allebei evenveel...
Bovendien leidt het betalen per zak tot 'bewuster omgaan met afval', want als ik mijn plastic afval netjes in de gratis plastic-hero zakken doe, heb ik minder groene zakken (93 cent!) nodig èn help ik mee aan een betere afvalscheiding, wat weer beter is voor het milieu.
Waar landelijk het gemiddelde van hergebruik van afval ligt op 50%, ligt dat in Nijmegen op 65%. alleen Maastricht doet het, ook met zakken ;), beter.
De groene zak was voor de gemeente een goedkoop en makkelijk in te voeren systeem. Bovendien ook geschikt voor hoogbouw, waar kliko's niet makkelijk gebruikt kunnen worden.

Toch gaat er in de toekomst iets veranderen, met als doel, dat we ons makkelijker van herbruikbaar afval kunnen ontdoen en lastiger van restafval, zodat we nog bewuster afval gaan scheiden.

Natuurlijk zijn er al milieustraten, voor grotere inzameling en glasbakken en kledingcontainers (nog niet overal) bij de supermarkten. Bovendien worden blik en drankkartons binnenkort 'apart' ingezameld (via de plastic-hero zakken) zodat restafval nog minder wordt. Voor papier krijgen laagbouwwoningen een kliko. En als alle bovengenoemde inzamelingen ingevoerd zijn en goed lopen, worden er in de toekomst in de wijken ondergrondse containers geplaatst, waarin men restafval kwijt kan. Hiervoor wordt dan betaald met een afvalpas: 93 cent per keer dat je de container opent, net zoveel als de huidige zakken. Er zal echter nog wel enige tijd overheen gaan, voordat dit gerealiseerd is.

Al met al ben ik blij verrast met het zeer uitgebreide antwoord ven de gemeente. Nog steeds verbaas ik me iedere twee weken over de enorme berg met afvalzakken in de straat, maar ik weet nu wat de achterliggende gedachte is. Laat ik zeggen: ik ben me nu BEWUST van de reden.

Afval op de grote hoop

Je kan van Lunteren zeggen wat je wilt... een dorp op de Veluwe, bekrompen of juist niet, bible-belt of groeikern (wat hetzelfde kan zijn als bible-belt ;))... Maar ze hebben er wel kliko's! Wat? Ja je leest het goed... ik heb het over kliko's!

In Lunteren hebben ze een groene kliko (logisch?) voor het restafval, een bruine voor tuin-/groenafval en een groene met blauwe deksel voor papier. En weet je wat? Ik mis ze!! 
Want dan denk je te wonen aan de rand van een vooruitstrevende stad als Nijmegen, in een spiksplinternieuwe 'wijk' als Lent... en dan heb je geen kliko?? Oké ik lieg. We hebben 1 kliko voor tuin-/groenafval, maar niet voor restafval en papier en dat is dus waar ik me hogelijk over verbaas.
Het voelt alsof we zijn teruggegaan in de tijd. We hebben nog net geen ouderwetse zinken afvalemmers, maar in plaats van een kliko hebben we 'gewoon' plastic afvalzakken voor ons restafval en één keer in de twee weken rijd ik nog altijd verbaasd door de straat langs de enorme bergen met afvalzakken.

  

Nijmegen heeft het volgende bedacht: we verkopen groene afvalzakken bij de supermarkten in de gemeente met het DAR (verantwoordelijk voor ons afval) logo erop. Dat zijn de zakken die bewoners aan de weg mogen zetten als het afval opgehaald wordt. Op die manier betalen we onze afval-bijdrage zelf. Maar jeetje wat ongelooflijk achterhaald is dit. Ten eerste zie je in de wijk, dat men eigenlijk niet weet waar je die gevulde afvalzakken moet laten voordat ze opgehaald worden. Bovendien zijn ze een prooi voor katten. En op de ophaaldag staan ze opgestapeld aan de weg met daarnaast ook de plasticzakken met 'plastic-afval', die sowieso alle kanten opwaaien als je ze niet aan een paal vastmaakt  (met 'zwerfafval' tot gevolg).
Ik verbaas me hier zo over! Waarom geen kliko's? Volgens mij netter en schoner voor de buurt, prettiger voor de ophalers... en zoveel praktischer!!

En dan wordt één keer in de maand ook papier/karton opgehaald. En ja, dat gaat op dezelfde manier: zet het maar aan de weg... Nou weet ik ondertussen uit ervaring, dat het papier aan het begin van de avond opgehaald wordt, dus als het even kan, zetten wij het pas aan de weg als we thuiskomen uit ons werk. Maar er zijn uiteraard ook bewoners die het er 's morgens al neerzetten. Dat kan prima op een droge en windstille dag... maar stel je eens een regendag (in Nederland toch niet ondenkbaar) of een stormachtige dag ('liefst' zonder regen... ) voor: scheurende dozen of rond waaiend papier...

 

Nogmaals: waarom geen kliko's of desnoods ondergrondse afvalcontainers in de wijk? Ik kan er met m'n pet niet bij. En dat al ruim twee jaar. Dus ik vond het hoog tijd om m'n frustratie eens te uiten... gewoon omdat ik het niet snap!
Misschien moet ik er maar eens een berichtje aan de DAR of gemeente Nijmegen aan wagen... maar dat verdwijnt dan vast 'op de grote hoop' ;)

(ps: berichtje ondertussen toch maar eens gestuurd... wordt vervolgd dus... hoop ik...)

Baby-boom....

Geen schokkend blogbericht vandaag, maar gewoon iets wat me opgevallen is...

Sinds we in het nieuwbouw-gedeelte van Lent wonen, kunnen we met een gerust hart constateren, dat we in een jonge wijk wonen. Natuurlijk zijn er wel wat ouderen, maar het wemelt hier vooral van de jonge stellen en kleine kinderen... en de groep is 'groeiende'...

De afgelopen maanden heb ik geregeld een rondje wijk gedaan en altijd hing er wel weer een nieuwe vlag, stond er een nieuwe ooievaar of andere aankondiging van de jongste spruit. En dan heb ik het nu alleen even over ons kleine Franse wijkje... met de Frankrijkstraat, Edith Piafstraat, Maurice Chevalierstraat, Serge Gainsbourgstraat en Yves Montandstraat...



'Stiekem' heb ik tijdens mijn rondgang foto's gemaakt van de versierde huizen en bedacht me, dat dat in 'mijn tijd' wel anders was. Af en toe zag je toen wel versierde huizen of ooievaars, maar het lijkt erop, dat het tegenwoordig een must is om de geboorte op creatieve wijze te tonen aan de buitenwereld.

Vandaag is mijn zoon Jochim jarig.... Hij had geen ooievaar in de tuin toen hij 20 jaar geleden geboren werd...
Alsnog het huis versieren is geen optie, aangezien hij niet bij mij in Lent woont. Bovendien kan je je afvragen of hij op een versierd huis zit te wachten... Maar ik heb hem wel geëerd hoor... via Facebook en Instagram heeft hij alsnog zijn eigen aankondiging!!

En nu ook hier! Gefeliciteerd lieve Jochim...