Overzicht, helderheid, licht...

De titel van deze post slaat op meerdere dingen. Ten eerste doel ik op de vormgeving van mijn blog. Eind vorig jaar ben ik begonnen met het aanpassen van de uitstraling. Ik wilde een opener 'blik'... Mijn pagina werd lichter, helderder en rustiger. Weg met de donkere kleuren, lang leve wit en grijs.
Ondertussen is het me gelukt om ook menu-k(n)oppen toe te voegen, zodat jullie mijn blogberichten kunnen onderverdelen op onderwerp. Hierdoor wordt deze pagina toch net weer wat toegankelijker.

Verder slaat de titel op mijn huis en interieur. Ook al ben ik gisteren al 52 geworden (en ontvang ik nog steeds alle reacties "Echt? Ben je al 52?" met open armen)... ik ben nooit zo standvastig geworden qua woonstijl.
Als ik om mee heen kijk (vooral op social media) is de huidige trend toch wel: veel wit, zwart, grijs met een vleugje kleur. Ik ben er dol op... maar ja, 25 jaar geleden was ik dol op terra, vanille en bruin... Tijden veranderen en ik verander mee.

Dus in mijn huidige huis overheerst licht! De woonkamer/keuken van ons appartement heeft drie witte muren, 1 lichtgrijze en de keuken is wit met een grijs (betonlook) blad.
So far so good... maar aangezien de bomen niet tot de hemel reiken en alle loterijen zijn vergeten dat wij bestaan, blijft er nog genoeg te wensen over. Die wensen zitten 'm vooral in vloer en bank.

Ik ben veel aan het nadenken over mijn interieur en merk dat ik er nog niet uit ben. Ja ik ben dol op de wit grijs zwarte trend. Ik smul van de foto's die ik voorbij zie komen op instagram... zoveel leuke interieurs. Maar ik wil net even 'dat andere' toevoegen. Mijn eigen stijl, mijn eigen stempel. Niet kopiëren van anderen (een beetje wel ;)) maar net die touch toevoegen die het 'mij' maakt... dat vleugje Ka....

Dat vleugje zal 'm toch zitten in de kleuraccenten, net even dat andere kastje of die gekke foto. Maar ja: kleuraccent... ook dat is trendgevoelig en ik vind zóveel mooi...

Op dit moment neig ik naar een groene tint met een beetje geel. Want hoewel ik geel uit de woonkamer verbannen heb sinds de verhuizing in april, merk ik dat ik het mis. Geel hoort bij mij... Het is de kleur die ik nodig had in een donkere periode... en ik weet nu dus zeker: geel komt terug! Om uit te vinden of het geel-groen gaat worden, zal ik een moodboard maken. Grappig detail: voordat geel mijn kleur werd, was ik meer van groen... en nu ik dat zo opschrijf, klinkt het alsof ik de ultieme Ka-combi heb gevonden...

 

 

Liefs... Ka(rin)

Van huis naar thuis...

En dan woon je zo opeens in de stad. In het centrum van Nijmegen. Hoewel: zomaar opeens was het dus niet. 

Ik schreef al, dat het de nodige tijd kostte voordat we de definitieve aankoop-'ja' kregen en dan is er nog genoeg te regelen, voordat de verhuizing kan plaatsvinden.

Eind januari lag de koop vast en 1 april zou de sleuteloverdracht zijn. Het leek erg kort dag en we hadden ook liever een paar maanden willen wachten, maar oké... 1 april it was! Nog maar twee maanden dus. En dan ineens moet er van alles geregeld worden. De oude rode keuken verkochten we via marktplaats. Dat ging behoorlijk snel. Het eruit halen (begin april) ging minder makkelijk... (breek me de bek niet open).

Het uitkiezen van een nieuwe keuken bleek ook een hele klus. Ik wist precies wat ik wilde... dacht ik... maar na een rondje 'keukenzaken' ging ik twijfelen en uiteindelijk werd antraciet hout en hout werd wit. Donker werd licht. Inductie werd gas. Maar ook daar kwamen we uit, de keuken werd besteld en kon gelukkig op tijd geleverd worden.

We maakten to-do lijstjes voor het oude en het nieuwe huis, ik frøbelde verhuisberichtjes, we fantaseerden over de inrichting en het wonen in de stad, we deden niks meer aan de tuin, reden meerdere keren naar 'de stort' met een auto vol 'opgeruimde' spullen, verkochten via marktplaats, ik verzamelde dozen op mijn werk en als we in de stad waren, keken we altijd even omhoog naar ons nieuwe huis...

Kortom: alles stond in het teken van verhuizen. Uiteindelijk waren we ook blij, dat het in april al zover zou zijn. We waren er klaar voor en hadden er zin in.

Op 1 april kregen we een grote bos sleutels en gingen we voor het eerst samen naar ons huis. We zaten op de vensterbank en keken rond. Stil. Dit is dus ons huis... hier gaan we wonen... nog een maandje en dan worden we hier 's morgens wakker...
Ik pakte de glazen, Marcel opende de bubbels en samen proostten we op een nieuwe plek, een veranderde toekomst... En het voelde zo goed!



Het was woensdag en zaterdag zou de keuken opgehaald worden. Pas daarna konden we echt in het huis gaan klussen. Als de keuken eenmaal weg was, konden we wat leidingen verleggen voor de nieuwe keuken. Fluitje van een cent.
Ai... dat viel tegen. En dat viel zó tegen, dat het marktplaats-spaarpotje voor een nieuwe bank, volledig opging aan het installatie-werk... Dat was even een zure appel, maar het was niet anders en de knop ging snel om.
Ondertussen waren we ook aan het plamuren, schilderen, behangen en soppen. De kamers werden als nieuw en de keuken werd geplaatst met de nodige 'hobbels', maar toegegeven: hij is zo mooi!

Op 25 april moest de definitieve verhuizing plaatsvinden. En dat gebeurde met enige vertraging ook. Het werd een enerverend verhuisweekend, met een dochter (van Marcel) die in het ziekenhuis lag, waardoor vooral Marcel heen en weer hobbelde tussen huizen en ziekenhuis. Maar dat ziekenhuis was vooral vervelend voor dochterlief... die verhuizing kwam wel goed.

Ik was vier dagen vrij en dat was fijn... heel fijn... alleen na die dagen voelde ik me oud, moe en stoffig. Het inpakken, opruimen, gesleep met dozen en gesjouw met kasten liet zijn sporen na. Maar we waren over! YES!
En een paar dagen later konden we de sleutels van het oude huis definitief overdragen. Deur dicht... weer en hoofdstuk afgesloten. Bye bye Lent... hello Nijmegen.

En nu zijn we bezig met de puntjes op de i. Er ligt een boodschappenlijstje met 'aankopen voor het huis' en een to-do-lijstje met klus-restanten... We strepen af, maar dat gaat niet heel snel. De verhuizing heeft kracht gekost en we verzamelen even moed voor de eindsprint. Maar ook dat komt goed...

Marcel vraagt geregeld of ik spijt heb... of ik mijn tuin mis, of ik het grote huis mis, Lent mis... En ik kan volmondig zeggen: nee... ik mis het niet en ik geloof ook niet dat ik het ga missen. Ik ben blij en kijk elke dag tevreden rond in ons huis... Hoewel we er nog maar zo kort wonen... het voelt al als thuis!

Verhuisje boompje feestje...

Eigenlijk begon het in november… maar er ging wel wat aan vooraf…

Sinds we naar Lent verhuisden, kwam het kopen van een eigen huis geregeld ter sprake, maar we waren het er niet over eens. Marcel wilde graag kopen en dan het liefst in de stad. Een appartement, lekker in het centrum, op loopafstand van alle gezelligheid en ‘diensten’…
Hoewel ik in eerste instantie mijn twijfels had over kopen, met de ervaringen uit het verleden, wilde ik daar toch wel over nadenken. Maar… ik was daar vrij duidelijk in.. ik wil pas over een jaar of 6 richting de stad. Nu nog lekker genieten van een ruim huis en de tuin.

Toch kwam op een bepaald moment bij mij de omslag. Wanneer en waarom?
Dat eigen huis bleef toch steeds een onderwerp van gesprek. Ik wilde ook echt wel in de toekomst naar de stad. Kon me wel verheugen op alles om de hoek… en toegegeven: dat valt in Lent toch wel een beetje tegen. Meer dan een supermarkt en kapper hebben we daar niet.

Al pratende en zoekende op internet kwamen we tot de conclusie, dat een appartement in de stad wel te vinden is, maar daar hangt een prijskaartje aan. En laat dat prijskaartje op dit moment dan ‘te betalen’ zijn, over 5 jaar kan dat maar zo heel anders zijn. Nu is de rente aantrekkelijk, de huizenprijzen laag… maar over 5 jaar? Veel lager zal het niet worden, eerder hoger. En dat zou kunnen betekenen, dat we er in de toekomst alleen over kunnen dromen. Je weet het niet….
Bovendien stijgen de huurprijzen ieder jaar en wooo… dat liegt er niet om. Natuurlijk heeft huren z’n voordelen, maar daar hangt ook een prijskaartje aan.

Mijn argument van ‘lekker veel ruimte’ in ons huidige huis ging een beetje tegen me spreken, toen bleek, dat we de kamers boven vooral gebruikten als opslag. Hoe vaak zaten we er nou werkelijk? Lekker op m’n werkkamer frøbelen… ja soms, maar meestal beneden aan de eettafel. En Marcels bureau bleef ook meestal ongebruikt. Dus toegegeven: 4 slaapkamers met z’n 2en is best veel.

En dan m’n tuin. De meesten die over onze verhuisplannen horen, vragen zich bezorgd af of ik mijn tuin niet vreselijk ga missen. Een begrijpelijke reactie, want dat was één van mijn argumenten om niet nu te verhuizen. En ja, ik zal hem soms missen…. Gewoon puur voor de gezelligheid van het buiten zitten.
Nog niet zo heel lang geleden hebben we de tuin aangepakt, gezellig gemaakt, klaar om te genieten. Maar wat bleek: ik genoot een paar weken per jaar van het mooie weer op mijn bankje, maar als het op tuinieren aankwam, zonk de moed me in de schoenen. Ik had er gewoon geen zin in. Hoe heb ik ooit een tuin van 240m² onderhouden? Deze, 60m², moet dan toch een fluitje van een cent zijn? Nou niet dus. De keiharde kleigrond maakt me moedeloos. Na een flinke regenbui zakt het water amper weg, laat staan als het een paar dagen regent. Een deel van de planten verdronk, ondanks onze pogingen om de afwatering te verbeteren. Nee, er is geen lol aan. En alles in mij zegt nu, dat ik deze tuin kan missen als kiespijn. De praktijk moet uitwijzen of dat werkelijk zo gaat zijn. Ik durf de uitdaging aan. Op Pinterest ben ik al druk op zoek naar ideetjes om ons balkon gezellig te maken.

Hoe meer we over ‘kopen’ spaken, hoe enthousiaster ik werd en zo kwam het, dat we in november serieus bezichtigingen planden. En we keken naar meerdere ‘vormen’. Oude benedenwoningen met een tuintje, een gerenoveerd appartement met enorm terras en nieuwere appartementen.
Eén appartement, dat met dat grote terras, bekeken we meerdere keren en bijna overwogen we een bod uit te brengen. Bijna… want ergens voelde er iets niet goed en dat hield ons tegen. En toen we eenmaal besloten, dat dat het niet ging worden waren we opgelucht… dus de goede beslissing.

De oude benedenwoningen waren een duidelijke nee. Klemmende deuren, oude ramen die niet open konden, een kil souterrain, koude kamers… daar hadden we beiden echt geen zin in. Voor ons geen klushuis.

Het appartement aan de Mariënburg, waar we bijna gaan intrekken, was Marcel al een paar keer opgevallen en ook de makelaar droeg die aan als optie. Ik wimpelde het steeds af. Vreselijk!
Toen ik tot tranen toe geïrriteerd was, omdat Marcel hem toch steeds ter sprake bracht, dacht ik: laten we maar stoppen met zoeken en in Lent blijven.
Eenmaal gekalmeerd besloot ik, dat we toch maar een keer moesten gaan kijken dan. Door de vreselijke rode keuken heen kijken… en dat balkon… was toch niet groot genoeg? Ik moest gewoon mijn koppigheid opzij zetten en dan maar ter plekke laten zien, waarom dat appartement niet geschikt was.
Het grappige was, dat we parkeerden aan de achterkant en van daaruit het appartement en balkon zagen en Marcel op dat moment zei: zullen we maar afbellen? Dit wordt niks! Ja duh… nou gaan we ook gewoon wel hè!

En het wonderlijke gebeurde: ik viel als een blok! Niet normaal. Toen we door het hek van de hoofdingang de binnentuin inliepen voelde ik rust. Jee, dit ziet er mooi uit. En eenmaal boven (vier hoog) in het appartement werd ik eerst stil en toe enthousiast. Jee… dat had ik niet zien aankomen. Het uitzicht was mooi, de kamer licht, de keuken rood (haha echt rood-rood), de badkamer netjes, de slaapkamer groot genoeg en de afwerking prima. En het balkon viel reuze mee.
De raderen draaiden en op dat moment was ik enthousiaster dan Marcel. Hij durfde niet zo goed enthousiast te zijn denk ik, om mij niet te pushen.
Na de bezichtiging gingen we even koffie drinken in de stad (om de hoek ;)) en Marcel was duidelijk geamuseerd omdat ik zo enthousiast was.
In gedachten had ik de keuken al vervangen, de kamer ingericht en mijn stoeltje op het balkon gezet… maar ik moest mijn enthousiasme temperen. Even de indrukken laten bezinken en dan over een poosje een tweede bezichtiging plannen en kijken of ik nog steeds zo blij word van het appartement.
Zo gezegd zo gedaan en mijn gevoel bleef. Ik zag ons er al helemaal wonen. Maar ja… zover waren we nog lang niet.

Na de nodige gesprekken bij de man van de hypotheek, berekeningen, uitzoeken van alle kosten, wensen, mogelijkheden… hebben we uiteindelijk een bod gedaan. Na overleg met onze makelaar wisten we natuurlijk waar we dan ongeveer op uit zouden moeten komen. Uiteindelijk waren we er op de dag voor Kerst uit met de verkopers. Maar dan moet alles nog op papier, vóór 1 januari, en dat valt met al die feestdagen niet mee, maar ook dat lukte. En toen was het wachten op de bank… wachten… wachten… totdat we uiteindelijk op 23 januari opgelucht konden ademhalen!

(wordt vervolgd)