Voornemens

In december kijken we weer terug op het afgelopen jaar. Wat was er leuk, wat was stom, wat was moeilijk, vrolijk, verdrietig, teleurstellend, verrassend? En wat gaan we in het nieuwe jaar anders doen, wat blijven we doen en waar stoppen we mee?

Voor mij had het overlijden van mijn moeder, iets meer dan een jaar na mijn vader, het meeste impact. Hoe oud ze ook zijn, het verlies van een ouder doet pijn. Ondertussen zijn er acht maanden voorbij, maar ik denk nog elke dag aan mijn mams en paps.
Gelukkig waren er in 2025 ook veel leuke en mooie momenten, maar die nemen we zo vaak voor lief. Alsof het vanzelfsprekend is: familiebezoekjes, etentjes, wandelingen, vakantie, lekker niksen en fijn werk.

Tegen het einde van het jaar ‘bedenken’ we ook graag goede voornemens. Natuurlijk weet ik, dat het nergens op slaat. Als je iets wil veranderen kan dat ook op 16 april of 3 juli toch? Maar eerlijk is eerlijk: ik ben kampioen goede voornemens (en kampioen in het niet halen van mijn bedachte doelen).

Meer fruit eten, een paar kilo kwijt, vaker wandelen, duurzamer leven, consuminderen en het scrollen op mijn telefoon drastisch terugbrengen… Klinkt goed hé? Maar dit werkt dus niet. Van vriendin Kitty leerde ik namelijk, dat je je voornemens ‘SMART’ moet moet maken (Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch, Tijdsgebonden). Anders blijven je doelen te vaag. Niet ‘meer fruit’, maar ‘elke dag 2 stuks fruit’.  Niet ‘meer wandelen’, maar '4 keer per week 45 minuten’ wandelen. Niet ‘minder op mijn mobiel’, maar ‘na 19.00 uur telefoon wegleggen, buiten bereik’.

Ik pik er even twee uit, die dit jaar bij mij bovenaan staan: wandelen en mijn mobiel vaker wegleggen.

Met de laatste ben ik al begonnen. Ik leg mijn telefoon nog niet elke avond weg, maar het begin is er. Hij ligt op dit moment op mijn nachtkastje, gelijk even opladen, terwijl ik op de bank mijn column schrijf. Hoewel het lastig is, hoop ik dit doel toch echt te bereiken!

Structureel wandelen moet er ook echt van komen en dan wel langer dan hierboven staat. Ik wil nl. in juli voor de tweede keer de Vierdaagse gaan lopen. Na de 4x 40 km. in 2018, moet het komend jaar de 4x 30 km. worden. Nog één keer als wandelaar de geweldige sfeer meemaken! Ik weet dus wat me te wachten staat en dat vereist de nodige training, want ‘The Walk of the World’ is behoorlijk pittig! Misschien moet ik online even een trainingsschema zoeken... mijn mobiel zal ondertussen toch wel opgeladen zijn…?

Iets met columns

Na een lange stilte hier op mijn blog, voel ik de behoefte om hem nieuw leven in te blazen. Maar waar(mee) te beginnen?

Schrijven is nog steeds een hobby, dus je zou denken: verzin een onderwerp en ga! Helaas werkt het bij mij blijkbaar niet zo. Wat wil ik schrijven? Over interieur, mijn leven, mijn gedachten, mijn werk? Het leukste vind ik dus schrijven over 'van alles wat'. Met een beetje zelfspot en humor, over alledaagse dingen.

Drie weken geleden ben ik begonnen met de cursus 'columns schrijven'. Ik lees graag columns en ben altijd een beetje jaloers op de schrijvers. Dat wil ik ook zo graag kunnen: mijn gedachten delen op een fijn leesbare en grappige manier. Voor de duidelijkheid: ik ben een 'huis, tuin en keuken-columns'- liefhebber. Gewoon over alledaagse dingen. Hoewel ik de serieuzere columns over politiek, maatschappelijke kwesties of actualiteiten minstens net zo knap vind, is dat niet waar ik me op wil richten.

Vorige week moesten mijn mede-cursisten en ik onze column voorlezen. Vreselijk spannend, want hé... het was de eerste! Hoe fijn is het dan als de reacties positief zijn en als ze lachen op de momenten, waarop je hoopt dat ze lachen.
Hoewel ik het nog steeds rete-spannend vind, lijkt mijn eerste column me een mooi gegeven om mijn blog weer onder het stof vandaan te halen. En dan ga ik de komende tijd zien, welke kant ik met 'Belevend Bewijs' opga.

Komt ie dan:

STOER HOOR!

In gedachten zie ik mezelf als stoere fitte vrouw door Amsterdam banjeren. Jazeker, een stoere fitte vrouw van 59.

’s Morgens om half elf loop ik het station uit in mijn warme dikke trui, hippe jas en op mijn hoge, dikgezoolde Dr. Martens. Op mijn rug een nieuwe rugzak, met spullen voor de overnachting. Ik ben helemaal klaar voor deze twee dagen. Met mijn handen om de banden van de rugzak geklemd, ga ik op weg naar mijn hotel aan de Keizersgracht.

Ik loop achter het Damrak langs. De straatjes zijn pittoresk en nog vrij rustig. Totdat het begint te regenen. Dan wordt pittoresk ineens troosteloos. Ik kijk uit naar een leuk café voor een lekkere latte, maar de zaakjes die ik passeer nodigen niet echt uit. Of eigenlijk: ik vind het gewoon spannend om zo’n stil leeg café in de grote stad binnen te lopen. Zelfs de regen geeft me niet het laatste zetje. Het valt me tegen van mezelf. Hmmm…. stoer…?

Ik loop door, maar dan ineens: ai! Ik voel eerst op de ene, maar al snel ook op de andere hak een blaar ontstaan. Ik zal het maar toegeven: ik kan helemaal niet lang op mijn Dr. Martens lopen, maar ja… ze zijn zo stoer! Zij wel! In mijn rugzak zit dus ook een paar reserve-schoenen, een setje blarenpleisters, nagelschaartje en papieren zakdoekjes. Allemaal onmisbare attributen voor een ervaren blarenloper. Want dat ben ik, een ervaren blarenloper. Tegen beter weten in trok ik mijn stoere kistjes aan. Mijn comfortabele sneakers zijn namelijk nogal gewoontjes en geven een niet zo stoere hoog-waterlook onder mijn omgeslagen jeans.

Helaas is de hotelkamer nog niet klaar, dus plof ik in de kleine lounge tegenover de receptie in een fauteuiltje en trek ik mijn schoenen en sokken uit om de schade te bekijken. Oei… dat valt niet mee. Twee joekels van blaren kijken me aan en ik weet dat er nu ook een einde komt aan ‘fit’. Na een kwartiertje prutsen, onder de meelijwekkende blik van de receptionist, zijn de blaren gepleisterd en zijn mijn stoere stappers verruild voor de sneakers. Vol goede moed strompel ik naar buiten op zoek naar koffie. Gelukkig zit een leuk druk zaakje van mijn ‘hotspot-lijstje’ precies om de hoek.

De rest van de dag bánjer ik niet door de hele stad, maar slenter ik van koffie naar lunch naar thee naar borrel en naar diner. Ik blijf overal lekker lang zitten en lees zelfs een boek. Alles om mijn voeten te ontzien. Ondertussen app ik mijn lief, dat ik het enorm naar m’n zin heb en veel door de stad wandel. Je moet ze soms niet wijzer maken.

De volgende dag zijn mijn voeten iets welwillender, maar van banjeren is nog steeds geen sprake. Ik vind nog wat andere cafeetjes en ‘kijk mensen’, terwijl ik geniet van een latte, muntthee en een kaneelbroodje.

Ongevraagd komt mijn lief me ’s middags van het station halen. “Je zult wel genoeg gelopen hebben”, legt hij uit. Ik knik.
Thuis trek ik snel dikke sokken aan, die mijn blarenpleisters verbergen. We nestelen ons op de bank en ik laat wat foto’s zien van mijn uitje. Hij heeft niet door, dat alles op de foto’s vrij dicht bij elkaar ligt, dus mijn ‘stoer en fit’ imago is nog intact. Dan zegt hij: “Je zult wel moe zijn schat. Trek je sokken lekker uit, dan masseer ik je voeten”.

Gespannen & ongeduldig!

Natuurlijk had ik al zin in DE dag, maar het begint nu echt te kriebelen. Langzaam maar zeker verstrijkt de tijd. Net als voor een vakantie gaan de laatste weken langzaam... Misschien is dat maar goed ook, want ik heb nog wel wat tijd nodig om de puntjes op de i te zetten.

Het belangrijkste dat de afgelopen weken gebeurd is: de kaarten zijn verstuurd. En oh wat ben ik er blij mee! De reacties op de kaart zijn erg leuk en dat is uiteraard heel fijn! Ja we zijn best vroeg, maar dit was dus ons compromis hè ;)

Dankzij Leny van Lenieke Paperdesign is de kaart geworden zoals we graag wilden. Toen ik de voorbeeldkaart op instagram voorbij zag komen, was ik meteen verliefd. Nog even heb ik gedacht om de Franse tekst te veranderen in Italiaans, maar de Franse bekt zo lekker... en dat maakt de kaart mede zo mooi. Wel heeft Leny de kleur aangepast aan onze wensen en dat pakte geweldig uit.

Onze kaart, met dank aan Lenieke Paperdesign

Deze stijl past precies bij wat ik in mijn hoofd had. Marcel gaf mij zo'n beetje de vrije hand bij de keuze van de kaart, maar bij de kleurkeuze had hij zeker een voorkeur. Gelukkig waren we daarin eensgezind! De bijpassende sluitstickers zijn ook in kleur aangepast. Wat op de kaart okergeel is, was bij 'het origineel' roze... maar ik heb nou eenmaal iets met geel!

Bijpassende sluitsticker

Op ons 'to do lijstje' wordt ondertussen steeds meer afgevinkt. Ik heb schoenen en een kettinkje gevonden en toch ook nog een kleine clutch gescoord. Mijn vestje is ondertussen in de gele uitvoering in de winkel te vinden, maar ik blijf bij mijn oorspronkelijke keuze. Ik weet dat dat de goede is!

Dus ja: ik ben klaar! En nog beter: ook Marcels outfit is compleet.
Vandaag heb ik de laatste slinger gemaakt, dus er hangen nu 4 exemplaren te wachten tot ze de zaal mogen versieren. Ze zijn zo leuk, al zeg ik het zelf!

Wat staat er nu nog op ons lijstje dan?
- Taart! Ondertussen hebben we besloten het idee van een echte bruidstaart los te laten en een aantal mooie kleine taartjes te bestellen. Gewoon uit het standaard assortiment.

Ik maak de 'bakker' van deze taart

tzt bekend. Beloofd!

- Het gastenboek is besteld. Toch een bestaande, maar zonder bijbehorende voorkant. Daar ga ik zelf iets voor verzinnen. Bij de kringloop vond ik iets, waarvan ik dacht: BINGO... daar kan ik iets mee!

inspiratie van de kringloop

- Bloemen koop ik, spannend, de dag van tevoren. Gewoon wat er op dat moment te krijgen is. Ik heb in ieder geval twee winkels in gedachten waar ik ga kijken: Decora, hier om de hoek en Het Molentje aan de Berg en Dalseweg. Wel heb ik al wat attributen gekocht voor 'het bloemwerk': bloemendraad en -band (caoutchouc) en lint.

Mijn 'oude vak' weer oppakken...?

Met Annemarie en Marianne, bekend uit mijn vorige posts, heb ik weer een nieuwe afspraak staan. Dit keer om mijn kapsel en make-up uit te proberen. Dat belooft een gezellige avond te worden. Verwacht geen spektakelstuk... daar ben ik niet zo van!

Verrassing!

Lopend vuurtje

Vandaag was de eerste officiële trainingsdag dag van een half jaar bikkelen. Hoewel ik de laatste tijd vooral over interieur en trouwen blog, zullen de komende maanden ook in het teken staan van de VIERDAAGSE.

Ik woon nu vijfenhalf jaar in de gemeente Nijmegen, waarvan  al weer bijna 3 jaar in de stad zelf... in het centrum.
Hoorde ik 'vroeger' wel eens iets over de Vierdaagse op tv, tegenwoordig kan ik er niet omheen. De afgelopen jaren ben ik gegrepen door het Vierdaagse-virus en eigenlijk al vanaf het eerste moment speelt de gedachte 'meelopen' door mijn hoofd. Ik was nooit een wandelaar, maar daar is ondertussen verandering in gekomen.

Mijn lief wandelt bijna dagelijks, maar geen haar op zijn hoofd denkt aan de vierdaagse. Hij is ook geen echt feestbeest, maar verheugt zich wel op de feesten rondom het evenement. En in de zomer op vakantie is toch ook wel een favoriete bezigheid.

Daarom sprak het idee van 'een paar jaar in het teken van de Vierdaagse' me niet echt aan. Je kunt namelijk uitgeloot worden... en het jaar daarop weer... en dat betekent dat je een aantal jaren met het plannen van vakanties rekening moet houden met een eventuele deelname. Tenzij je last-minute boekt, maar dat is voor het hoogseizoen (waar wij aan vast zitten) niet de meest ideale optie.
Eén jaartje niet feesten lijkt me trouwens wel haalbaar hoor haha.

Vorig jaar hoorde ik voor het eerst van Via Vierdaagse. Een programma voor wandelaars die voor het eerste de Vierdaagse willen lopen. Je moet aan wat voorwaarden voldoen, maar als je de gelukkige bent om tot het programma toegelaten te worden (max. 1500 deelnemers), ben je zeker van deelname in dat jaar. Er hangt een prijskaartje aan, maar daarvoor krijg je ook begeleiding, tips en adviezen. Voor mij (en mijn lief ;)) vooral heel aantrekkelijk omdat ik dan niet het risico loop om een paar jaar (vakantieplannen) in het teken te moeten stellen van de Vierdaagse.
 
                                    

In 2017 liet ik de kans voorbij gaan, maar dit jaar besloot ik de sprong te wagen. Op 15 januari startte de inschrijving en na wat stressmomentjes in verband met een haperende website (om met mijn 'matties' te spreken: het leek wel (concert)kaartjesstress) lukte het me om in te schrijven. Ik zat dus sowieso bij de eerste 1500. En toen kort daarna duidelijk werd dat het minimum van 1000 ook was bereikt, wist ik het: ik mag meedoen aan de 102de Vierdaagse van Nijmegen. Wouw!

Langzaam druppelen de Via Vierdaagse mailtjes binnen, ik heb het trainingsschema ontvangen en ben lid geworden van de speciale Facebook pagina. Omdat mijn wandelsokken versleten waren, heb ik meteen nieuwe gekocht en op aanraden van de dochter van mijn lief heb ik ook Gehwol voetcréme gehaald. Schoenen had ik vorig jaar al en die zijn dus ingelopen.

Ik heb een half jaar de tijd om 'klaar voor de start' te zijn. Vier keer 40 km. wandelen op weg naar gladiolen, een 'kruisje', eeuwige roem en een intens voldaan gevoel. Ik ben heel benieuwd wat ik onderweg naar '17-20 juli' ga tegenkomen.

Natuurlijk houd ik jullie op de hoogte van alle hoogte- en dieptepunten... op weg naar de Via Gladiola! Wie weet waag ik me zelfs een keer aan een vlogbericht.