We can do better

Hoewel het al weer 7 weken geleden is, weet ik nog precies hoe ik me voelde. Gespannen, opgewonden en verwonderd. Gespannen en opgewonden hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen. Maar hoezo verwonderd?

trouwkaart via Lenieke.com

De weken in aanloop naar onze trouwdag, ons huwelijk, kon ik soms niet geloven, dat ik het nog een keer zou meemaken. Dat bedoel ik met verwondering. In 1988 trouwde ik voor het eerst en dat doe je dan in de overtuiging, dat het voor 'eeuwig' is, hoewel je weet dat je geen garanties krijgt. Dat ik 30 jaar later nogmaals in het huwelijksbootje zou stappen, vervulde mij met oprechte verwondering... Jee, ik ga trouwen...

En natuurlijk was ik ook gespannen en opgewonden. Vooral omdat ik er zoveel zin in had. We hadden een plaatje in ons hoofd en je hoopt dat het zo mooi uitpakt. En dat ook de gasten het kunnen waarderen, hoewel dat niet de hoofdzaak is.

Nadat Marianne en Annemarie mij onder handen hadden genomen, verlieten we om 13.00 uur ons appartement om ons bij onze gasten te voegen en op dat moment begon ons feestje. Samen liepen we opgedoft door de Marikenstraat op weg naar De Hemel. Hoe mooi beeldsprakig is deze naam van onze feestlocatie?

samen in de Marikenstraat

op weg naar onze gasten

Daar voegden we ons bij onze dag-gasten, die eindelijk onze outfits konden zien. Mijn zomerse gebloemde jurk, die niet zoals velen dachten okergeel was en niet kort maar lang. Marcel in zijn superdonkere hippe spijkerbroek met mooi linnen overhemd en sportief donkerblauw jasje. Zonder stropdas en met kekke groene schoenen.

De kleurrijke bloemen in mijn haar, de bloemenarmband in plaats van een boeket en Marcels corsage maakten het geheel af. Ik voelde me mooi en gelukkig.

Tijdens de ceremonie hebben we gelachen en gehuild en elkaar nog persoonlijk toegesproken: onze alternatieve wedding-vows. De BABS heeft mooie worden gebruikt en hét officiële moment nog mooier gemaakt met een vertaling van ons entree lied Ti Sposero Perchè van Eros Ramazzotti.
Als afsluiting deden we elkaar een ring om... niet om elkaar te beperken, maar om elkaar te versterken. We wilden stoer, anders en betaalbaar. Het werd Buddha to Buddha.

Voor het einde van de ceremonie kozen we 'ons lied': We Can Do Better van Mat Simons. Hoewel we allebei eerder getrouwd waren en daarin teleurgesteld zijn, zijn we niet bang om opnieuw in het huwelijksbootje te stappen. We hebben voor elkaar gekozen en wilden dat graag op deze manier vieren.

Terwijl we door de stad terug liepen naar De Hemel, trokken we de nodige aandacht van het winkelende publiek. Maar hoe leuk is het om middenin de stad te wonen en er, op loopafstand van je huis, te trouwen en te feesten?

onze stoet op de Markt in Nijmegen

Op het prachtige terras van De Hemel sneden we de taartjes van Looijenga, proostten we op òns en kletsten we ontspannen met familie en vrienden.

5 prachtige taartjes

van Looijenga

Het weer was prachtig, de temperatuur perfect en de zon scheen volop. Mooier had het niet kunnen zijn.

Aan 4 lange tafels genoten we later van het dinerbuffet in de Alarduszaal, met uitzicht op de Waal. In de zaal hingen de slingers (waarvoor ik mezelf de blaren op mijn vingers heb geknipt) boven de tafels waarop een verzameling bloemen in conservenpotjes stond. In diezelfde zaal konden 's avonds ook de voetjes van de vloer... en dat hebben we gedaan! Tussendoor zijn we op hilarische wijze toegezongen door vrienden, die ons denken te kennen. Haha grapje: ze kennen ons!!

ruim 280 blaadjes geknipt!

en lege potjes verzameld

Veel te snel ging deze onvergetelijke dag voorbij, maar de herinneringen blijven: prachtige blije en emotionele momenten met iedereen die belangrijk voor ons is om ons heen. Vooral de aanwezigheid van onze kinderen en ouders (alle vier in de 80) maakte het bijzonder!

omhelzing met mijn vader

onze kinderen en aanhang
en kleindochter Florence

Alle foto's zijn gemaakt door Dennis Hendrix, Gea Sanou, Hans de Haan en door mijzelf ;)

Gespannen & ongeduldig!

Natuurlijk had ik al zin in DE dag, maar het begint nu echt te kriebelen. Langzaam maar zeker verstrijkt de tijd. Net als voor een vakantie gaan de laatste weken langzaam... Misschien is dat maar goed ook, want ik heb nog wel wat tijd nodig om de puntjes op de i te zetten.

Het belangrijkste dat de afgelopen weken gebeurd is: de kaarten zijn verstuurd. En oh wat ben ik er blij mee! De reacties op de kaart zijn erg leuk en dat is uiteraard heel fijn! Ja we zijn best vroeg, maar dit was dus ons compromis hè ;)

Dankzij Leny van Lenieke Paperdesign is de kaart geworden zoals we graag wilden. Toen ik de voorbeeldkaart op instagram voorbij zag komen, was ik meteen verliefd. Nog even heb ik gedacht om de Franse tekst te veranderen in Italiaans, maar de Franse bekt zo lekker... en dat maakt de kaart mede zo mooi. Wel heeft Leny de kleur aangepast aan onze wensen en dat pakte geweldig uit.

Onze kaart, met dank aan Lenieke Paperdesign

Deze stijl past precies bij wat ik in mijn hoofd had. Marcel gaf mij zo'n beetje de vrije hand bij de keuze van de kaart, maar bij de kleurkeuze had hij zeker een voorkeur. Gelukkig waren we daarin eensgezind! De bijpassende sluitstickers zijn ook in kleur aangepast. Wat op de kaart okergeel is, was bij 'het origineel' roze... maar ik heb nou eenmaal iets met geel!

Bijpassende sluitsticker

Op ons 'to do lijstje' wordt ondertussen steeds meer afgevinkt. Ik heb schoenen en een kettinkje gevonden en toch ook nog een kleine clutch gescoord. Mijn vestje is ondertussen in de gele uitvoering in de winkel te vinden, maar ik blijf bij mijn oorspronkelijke keuze. Ik weet dat dat de goede is!

Dus ja: ik ben klaar! En nog beter: ook Marcels outfit is compleet.
Vandaag heb ik de laatste slinger gemaakt, dus er hangen nu 4 exemplaren te wachten tot ze de zaal mogen versieren. Ze zijn zo leuk, al zeg ik het zelf!

Wat staat er nu nog op ons lijstje dan?
- Taart! Ondertussen hebben we besloten het idee van een echte bruidstaart los te laten en een aantal mooie kleine taartjes te bestellen. Gewoon uit het standaard assortiment.

Ik maak de 'bakker' van deze taart

tzt bekend. Beloofd!

- Het gastenboek is besteld. Toch een bestaande, maar zonder bijbehorende voorkant. Daar ga ik zelf iets voor verzinnen. Bij de kringloop vond ik iets, waarvan ik dacht: BINGO... daar kan ik iets mee!

inspiratie van de kringloop

- Bloemen koop ik, spannend, de dag van tevoren. Gewoon wat er op dat moment te krijgen is. Ik heb in ieder geval twee winkels in gedachten waar ik ga kijken: Decora, hier om de hoek en Het Molentje aan de Berg en Dalseweg. Wel heb ik al wat attributen gekocht voor 'het bloemwerk': bloemendraad en -band (caoutchouc) en lint.

Mijn 'oude vak' weer oppakken...?

Met Annemarie en Marianne, bekend uit mijn vorige posts, heb ik weer een nieuwe afspraak staan. Dit keer om mijn kapsel en make-up uit te proberen. Dat belooft een gezellige avond te worden. Verwacht geen spektakelstuk... daar ben ik niet zo van!

Verrassing!

I said yes to the dress... en meer...

Ondertussen al weer ruim een maand verder. En er is nieuws!

Ik heb dé jurk gevonden. Min of meer grappig was, dat ik al een andere in huis had, online besteld. Maar op het moment dat ik dé jurk aan had, wist ik dat de andere afviel. Gelukkig was ik nog net op tijd om de tweede keuze terug te sturen.


Eerst lunch en kletsen, dan shoppen

Weer was ik met m'n twee vriendinnen Annemarie en Marianne aan het shoppen geslagen. We hadden niet perse een shop-date, maar dat werd het, na een uitgebreide lunch, toch wèl. Met een arm vol jurken dook ik weer een pashokje in. Bij de laatste jurk zei ik: deze neem ik mee om te passen, maar dit is niet wat ik wil. Je raad het al: dat was dé jurk!
Ik trok hem aan en het voelde meteen goed. Hij zat mooi, voelde fijn, maar oh jee: het is niet wat ik wil zei een stemmetje in mijn hoofd. Waarom niet dan? Omdat ik (korte) mouwen wilde...

Zo'n beetje een half uur heb ik door de winkel gelopen, van spiegel naar spiegel. Wel... niet... wel... niet... Ik durfde de beslissing nog niet te nemen, dus liet ik de jurk weghangen. Een paar uurtjes bedenktijd. Na een ronde 'andere winkels' was het moment gekomen om terug te gaan. Ik besloot de jurk nogmaals aan te trekken en dit keer vond ik er een vestje bij. Niet mijn kleur dacht ik, maar hij stond er perfect bij... Haha om het nog wat makkelijker te maken ;)

Uiteindelijk hakte ik de knoop door... ik kocht jurk en vestje. En op het moment, dat ik afrekende wist ik dat het goed was. Thuis pakte ik de afgevallen jurk in en de volgende dag was ie weg. Opgelucht!
Een paar dagen later ontdekte ik dat het vestje ook in mijn kleur op internet stond. Shit... en nu? Na wat mailen, kwam ik erachter, dat mijn kleur nog niet in de winkel hangt. Dat kan nog een paar weken duren. Hoewel ik weet, dat het vestje in mijn kast perfect bij de jurk kleurt, wil ik toch de andere tzt bij de jurk zien. Gewoon voor de zekerheid.
De laatste dingen op mijn lijstje zijn bijpassende schoenen en een leuke ketting. Komend weekend komt mijn mams naar Nijmegen, dus we gaan samen nog even lekker door de stad struinen. Wie weet wat ik tegenkom!

Alleen nog een overhemd!

Tot zover míjn outfit. Sinds een paar dagen heeft ook Marcel zijn kleding grotendeels compleet. Hij mist nog een overhemd, maar de rest hangt nu ook hier in de kast. We gingen zondag 'even' de stad in en hoppa... voor we het wisten, liepen we met tasjes naar huis. Zo snel kan het dus ook haha.

Wat is er verder nog gebeurd? De kaarten zijn besteld. Het wachten is op het digitale voorbeeld. Na goedkeuring kunnen ze gedrukt worden, dus met een beetje geluk hebben we ze over een goede week in huis. We hebben nog wat 'discussie' over het moment van versturen. Als je online kijkt, staat er meestal een week of 6 van tevoren. Mij lijkt dat een mooie termijn, maar mijn wederhelft stuurt ze nog liever vandaag dan morgen.

Van blaren naar eelt

De blaren op mijn handen van het knippen van de slingers zijn ondertussen veranderd in eelt. Maar ik denk dat het echt super wordt, dus alles voor een goed doel. Helaas is het me nog niet gelukt om de goede kleur groen karton te vinden. Hopelijk lukt dat nog, hoewel ik nu even niet weet waar ik moet zoeken.

(Bruids)taart?

Nog meer te melden?
- ik zoek een gastenboek, maar vind vooralsnog niet wat ik wil, dus misschien toch zelf aan de knutsel om een combi te maken van wat ik mooi vind?
- ik wil nog iets met bloemen... maar wat? Omdat ik zelf 'in de bloemen' heb gezeten, wil ik de bloemdecoraties natuurlijk zelf maken.
- taart taart taart... zodra er bruids- vóór staat rijzen de prijzen de pan uit. Ik snap het, maar snap het niet ;) Dus op zoek naar een alternatief?
- geen fotograaf, wel fotograaf, geen fotograaf... Omdat het gewoon een gezellig zomers feest wordt, we het budget willen beperken en ik niet de behoefte heb aan een grote reportage wordt het 'geen'. We hebben wat vrienden/familie die graag fotograferen en zij willen door de dag heen foto's maken. Voor ons is dat genoeg.

Geen bruiloft zonder bloemen!

Trouwstress... I love it... of toch niet?!

... het lijkt nog lang, maar het zijn maar 4 maanden en dat is al best snel... toch? Voor je het weet is het tijd om JA tegen elkaar te zeggen!

De digitale save-the-date kaartjes zijn verstuurd en natuurlijk komen dan ook de eerste afmeldingen of 'oei dan hebben we ook iets anders'. Kunst is om niet té teleurgesteld te zijn, want er blijven nog genoeg gasten over. Het is onze dag en daar gaan we sowieso een feestje van maken!
Het programma voor DE dag is ondertussen iets aangepast, zodat we toch nog kunnen swingen aan het eind. Voetjes van de vloer op hippe pop en voetbal-kleedkamermuziek (vrees ik). Ach joh: boeien!

zoekopdracht: gele zomerjurk

Nog steeds struin ik het internet af op zoek naar de ultieme jurk. Smachtend wacht ik op de voorjaars- en zomercollecties. Toch wel spannend, want wát als ik niks leuks en moois tegenkom? Vandaag kreeg ik via instagram-stories een paar website-tips en plots liep ik tegen een jurk aan die bijna helemaal aan mijn ideeën voldoet. Ik vind hem echt mooi... maar ook al is het geen echte trouwjurk: wanneer zeg ik 'yes' tegen mijn 'dress'? Wat als ik over een maand iets nóg beters tegenkom? En als ik dat juist níet ga beleven? Is deze jurk er dan nog? Haha de trouwstress slaat toe! 🙈

Voor de zekerheid heb ik onlangs ook alvast een bezoekje gebracht aan een grote stoffenhal in de buurt. Daar vond ik nog niet het ultieme patroon of een mooie stof.

Niet alleen mijn vriendinnen denken mee ( ...en actie! ), maar ook mijn moeder wil graag een dagje met me op pad (en ik ook met haar!). Samen winkel in, winkel uit... en wie weet wat het oplevert. Dochterlief wil graag mijn aanwezigheid als ze op zoek gaat naar haar eigen outfit en daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. Lekker moeder-dochter-dagje met als afsluiting een musical. Klinkt prima toch?

Feestje!

Is er dan iets wat al wèl geregeld is? Ja, de feestlocatie staat vast, de tijd in het stadhuis ook en.... we hebben ringen!! Mijn zoon riep meteen ZIEN, maar helaas voor alle nieuwsgierigen... dat gaan we natuurlijk niet doen. Het enige dat ik erover kwijt wil: hij is niet standaard!

De trouwkaart wilde ik eigenlijk zelf maken, maar ik krijg het niet voor elkaar. Op instagram zie ik zoveel moois voorbij komen, daar kan ik zelf niet aan tippen en dat ga ik dus ook niet meer proberen. Vanmorgen heb ik een proefpakketje van de (mogelijke) trouwkaart aangevraagd... ben er nu al verliefd op, maar wil hem graag even 'live' zien. De papiersoort nog even bekijken, de kleuren... en dan de knoop doorhakken en onze eigen tekst doorgeven. Als de kaarten verstuurd zijn, zal ik een link naar de site plaatsen, zodat jullie kunnen zien wie de mooie kaart heeft gemaakt!

DIY deco

Overmorgen bespreken we de laatste dingen op de locatie en dan kan ik meteen even de zaal inspecteren op de mogelijkheden om te decoreren. Ik ben al wat proefjes aan het maken van mijn eigen decoratie. Ná zondag kan ik het definitief gaan uitvoeren!

Stadhuis

...en actie!

Na alle voorbereidingen voor mijn aanzoek op 18 november, plofte ik als het ware op de bank om bij te komen van alle hectiek en ging ik over tot de orde van de dag. Aanzoek gedaan en geslaagd!

Waar ik genoot van de relatieve rust, kwam Marcel juist in actie en trok de agenda om maar meteen een datum te prikken. Hooo... jij gaat wel heel snel!! Met allerlei scenario's in mijn hoofd als rustig aan, het organiseren van een bruiloft kost minstens een jaar, eerst even van het aanzoek genieten, bleek Marcel te denken: laten we niet te lang wachten, een locatie is zo geregeld, onze ouders zijn op leeftijd en die willen we er graag bij hebben, dus tempo tempo!

Oké... zijn voortvarende aanpak heeft bij mij even moeten bezinken, maar het idee dat we al lekker snel zouden gaan trouwen werd wel steeds aantrekkelijker. Dus ging ook ik uiteindelijk in de versnelling en tot mijn grote verbazing is het gelukt om een datum te vinden in 2018... 29 juni it is! Zo snel al!

Dus de raderen draaien volop nu. Mijn hoofd maakt overuren. Een deel van de organisatie geven we uiteraard uit handen, maar ik wil ook heel graag zelf mijn creativiteit kwijt. Dus struin ik Pinterest af op zoek naar inspiratie voor kaarten, bloemen, versieringen, jurken... Help ik heb nog maar een half jaar!

Ga ik een leuke mooie vrolijke zwierige jurk vinden? Of moet ik straks nog zelf achter de naaimachine? Lukt het me om een kleurrijke trouwkaart te ontwerpen of gaan we toch voor iets bestaands? En hoe krijg ik mijn ontwerp druk-proof? Hoe ga ik de ruimte versieren? Marcel laat mij lekker begaan en geeft hier en daar kritisch commentaar.

Moodboard Huwelijk (foto´s Pinterest)

Afgelopen zondag ben ik met twee vriendinnen naar Amsterdam geweest. Als twee volwaardige personal shoppers loodsten ze mij over de damesafdeling van de Bijenkorf. Met twee armen vol jurken dook ik het pashokje in en al lachend en fotograferend liet ik mezelf in de jurken hijsen. Zoals verwacht heb ik nog niets gekocht, maar ik weet wel welke kant ik op moet qua model. Mijn hoop op een jurk waar ik 'yes' tegen kan zeggen is gevestigd op de voorjaarscollectie... licht, zwier, bloemen, kleur... (nee het wordt geen wit ;))

Zo vet! (maar hij is niet overtuigd haha) (foto's Pinterest)

Op dit moment laat ik de kleding even links liggen en leef ik me uit op een niet te ingewikkeld digitaal 'save the date' kaartje en in het verlengde daarvan natuurlijk op de officiële uitnodiging.

Tussendoor probeer ik de kalmte te bewaren, mediteer ik af en toe om mijn hoofd leeg te maken en zoek ik gewoon door op internet naar inspirerende plaatjes, maar uiteindelijk moeten we natuurlijk wel snel knopen doorhakken want voor je het weet........

Ik houd jullie de komende tijd natuurlijk op de hoogte van de vorderingen! (maar 'de jurk' ga ik uiteraard niet prijsgeven vóór DE dag!)

Een gouden randje!

Soms zijn er van die dagen om door een ringetje te halen. Zaterdag 18 november 2017 was zo'n dag!

Na maanden voorbereiding heb ik mijn allerliefste Marcel ten huwelijk gevraagd. En hij zei JA!

Extra bijzonder werd het, omdat onze kinderen en hun aanhang hierbij waren. Het is natuurlijk niet zomaar iets... je vader/moeder die opnieuw gaat trouwen...

Al vóór de zomer was ik plannetjes aan het smeden om mijn lief ten huwelijk te vragen. Waarom ik hem heb gevraagd en hij niet mij? Marcel liet zich al eens ontvallen "jij bent veel creatiever... vraag jij mij maar" en ik vind het inderdaad heel leuk om verrassingen voor te bereiden, dus ik ging de uitdaging aan!
Wij zijn niet van de grote spectaculaire acties, dus geen aanzoek op een buitenlandse locatie of tijdens een luxe etentje... maar een heerlijke dag in onze eigen appartement met elkaar en onze kinderen. Dat is voor ons bijzonder genoeg.


STIEKEM
Jee, wat is het moeilijk om voor Marcel een verrassing te organiseren... of beter: om het een verrassing te houden! Hij regelt onze bankzaken, checkt de rekening geregeld, weet precies wat erin komt en eruit gaat... dus doe dan maar eens stiekem boodschappen of bestel iets online... Een uitdaging!

Met hulp van mijn 'matties' heb ik mijn gepersonaliseerde flessenpost met aanzoek-tekst besteld bij Birambi en deze laten bezorgen bij mijn ouders. Vandaag heb ik mijn ouders pas verteld, wat er destijds in het pakketje zat. Ze waren blij verrast!

In dezelfde periode bestelde ik armbandjes bij Armcandy by Floor Om mezelf niet verdacht te maken, sprak ik af ze bij haar kraam op 'De Kaaij' (tijdens de vierdaagsefeesten) op te halen. Terwijl Marcel met mijn broer een biertje ging halen, riep ik tegen m'n schoonzus dat ik even weg moest, ik sprintte naar Floor, rekende af en sprintte terug. Achteraf hilarisch!

DATUM PRIKKEN
Een week of 8 geleden heb ik Marcels dochters en mijn dochter en zoon gemaild. Via mijn amper gebruikte g-mail account. Die zit nogal verstopt op mijn mobiel, dus het minste kans op een hack van Marcel. Ze reageerden allemaal erg enthousiast op mijn plannetje en het prikken van een datum dat iedereen kon, was snel rond. 18 november it was!

Toen kon het echte organiseren beginnen. Kookboeken erbij, gerechten uitzoeken, lijstjes maken, versieringen bedenken, dagindeling plannen...
In een grote la met mijn knutselspullen verstopte ik mijn to-do-lijstjes en gekochte versieringen. De tafelklem, die ik op de fiets van Intratuin Malden naar huis (Nijmegen) meenam, propte ik in een donker hoekje in de kelderbox. Boodschappen deed ik in etappes. Steeds een paar houdbare dingen met wat contant geld of met de 'gewone' boodschappen, zodat het niet opviel.

VERDOEZELEN
Twee weken geleden maakte ik op mijn vrije maandag vast wat onderdelen van het eten klaar en zette de bakjes achterin de diepvries. Kruidenpotjes en doosjes bessen ervoor... Om 2 uur kreeg ik een appje: "ik ben om 3 uur thuis!" De gehaktballetjes moesten nog even wachten. Snel alles met de hand afgewassen (in de afwasmachine zetten valt op!), ramen en deuren open om de luchtjes te verdrijven en afval ergens in een container in plaats van onze eigen prullenbak. Uiteindelijk nog even koffie gezet om de laatste geuren te verdoezelen. Gelukkig... hij had niets door.
De laatste week verdwenen steeds meer boodschappen naar de kelder. Verstopt achter verfblikken of kerstspullen. Ik vond het erg grappig, maar ook spannend. Gaat hij echt niets merken? De laatste twee dagen kwam ook de koelbox eraan te pas.

De dag kwam steeds dichterbij en natuurlijk praat je dan over plannen voor het weekend. Marcels broer vierde de 18de zijn verjaardag. Marcel had gezegd dat we erbij zouden zijn. Dat dacht ie! Ik heb zijn broer afgezegd. De 18de 's morgens kocht hij nog wel een cadeautje: speciaal-biertjes. Ik liet hem begaan en de biertjes zijn uiteindelijk 's avond door onszelf genuttigd.

DE GROTE DAG
Om 13.00 uur was het moment gekomen om Marcel de deur uit te werken. Ik gaf hem opdracht om een mooi overhemd aan te trekken en lekker even te gaan wandelen langs de Waal. Om 13.45 uur moest hij naar de bieb gaan en lekker een krantje of de VI lezen. Hij keek me aan en zijn gezicht was één groot vraagteken. Vraag op vraag volgde, maar ik zei hem dat vragen nutteloos was... antwoorden zouden er niet komen. Ik beloofde hem te appen wat de volgende stap zou zijn.

Marcel liep weg en ik ging in de vijfde versnelling. Als een idioot haalde ik alle spullen uit de kelder. De diepvries producten had ik 's morgens al ongemerkt in een tas onderin mijn kledingkast gezet.
Ik legde de laatste hand (voor zover mogelijk) aan het eten, bevestigde de tafelklem en ruimde de laatste losse flodders op. Op dat moment druppelden de kids en aanhang binnen en dat was heel fijn: ze konden nog even helpen om de versiering af te maken.
Tijd om verder na te denken had ik niet. Ik was alleen maar bezig om om 15.15 uur klaar te zijn. Snel nog even omkleden en 'rust'!!

DE VRAAG
Op het moment dat ik Marcel wilde appen, kwam er van hem een timide appje: mag ik thuiskomen? Haha... ja schat, kom maar naar huis!
De jaloezieën dicht, alle onbekende jassen en schoenen op de slaapkamer en de deur naar de woonkamer dicht. We hoorden de sleutel in het slot. "Karin?? mag ik binnenkomen?" Ja hoor!

Heerlijk om die verbaasde blik te zien. "Huh... wat doen jullie nou hier?" Ik vertelde dat ik een gezellige dag had georganiseerd met iedereen erbij... om hem te verrassen... zomaar. We dronken een alcoholvrije cocktail en proostten op ons allen! Een hapje erbij, beetje keuvelen...

Maar toen was het toch echt tijd voor 'het moment'...
In een boekje had ik wat opgeschreven.. als steuntje... en nadat ik Marcel naast mij op de bank had gezet, sprak ik over ons leven samen, hoe goed we het hebben en hoe gelukkig we onszelf (mogen) prijzen! Daar hoort een cadeautje bij zei ik...
Terwijl er vrolijk foto's en filmpjes werden gemaakt, pakte Marcel zijn cadeautje uit en las hardop voor: "Marcel wil je met me trouwen"... zijn reactie sprak boekdelen, maar hij vergat wel even ja te zeggen... Gelukkig kwam er snel toch nog een volmondig JA onder gejuich van onze kids!!
In plaats van een ring wisselden we de armbandjes van Floor uit... eindelijk mochten ze om!!

CHAMPAGNE!!

Bucketlist in oprichting

In mijn vorige bericht heb ik al een paar punten van mijn bucketlist aangestipt. Zoals ik zei, heb ik nooit een tastbare lijst gemaakt. Soms komen er gewoon dingen in je op, waarvan je je realiseert, dat je dat eigenlijk al heel lang wilt... ooit... Volgens mij zijn dat typische bucketlist-punten.
Op dit moment kan ik dan ook niet zeggen hoe lang mijn denkbeeldige lijstje precies is. Morgen kan me zomaar ineens weer iets te binnen schieten waarvan ik denk... oh ja, dat wilde ik ook 'ooit' eens doen...

Toch heb ik geprobeerd om een begin van een lijstje te maken, maar ik merkte in eerste instantie, dat ik vooral nog reizen wil maken. Viel me een beetje tegen van mezelf, dat ik geen 'betekenisvollere' punten had... maar na een paar dagen komen er toch ook wat minder alledaagse dingen bij... en punten waar ik misschien over twijfel: wil ik dat echt? Tja... het zit in ieder geval in m'n hoofd, dus ergens van binnen is het wel iets wat me bezig houdt.

Mijn bucketlist in oprichting:

- rondreis (auto) Italië (incl. Sicilië)

V vliegvakantie (vliegen!)

- toneelspelen in echt theater

\ figureren in tv serie op nationale tv

- week in een klooster (‘retraite’)

- wedstrijd winnen met iets creatiefs

- luiervakantie op Aruba of Curaçao

- trouwen

- boekje maken/uitgeven (iets met foto’s/styling en Kaatje-teksten)
- geld verdienen met m’n blog (of: succesvol bloggen)

Als ik het lijstje langsloop denk ik: wàt wil ik echt? wat misschìen? En wat gaat me werkelijk 'lukken'? 

De vliegvakantie stond al jaren op m'n lijstje ivm mijn vliegangst. Ondertussen heb ik dit dus gedaan (zie: Oei ik vlieg!) vandaar het Vinkje
Het figureren heeft een half vinkje... ik heb het wel gedaan, maar ik heb het pas volbracht als ik in beeld ben geweest.

Nu ik mijn gedachten zo aan mijn blog heb toevertrouwd, worden mijn wensen wel heel echt ineens. Het voelt alsof ik er nu iets mee moet doen... alsof jullie me erop kunnen gaan aanspreken: hej Ka... hoe staat het ervoor? Ik 'vrees' dat dat vooral voor punt 8 geldt haha...