Twee voor de prijs van één...

Ik ben al een tijdje over de inhoud van dit bericht aan het nadenken. Helemaal helder krijg ik het niet voor mezelf, maar ik wil het toch even kwijt.

Er gaat in een paar maanden aardig wat shampoo doorheen bij ons en ook haar-mousse, lak, wasverzachter, wasmiddel en meer van dat soort artikelen. Maar jee, wat is dat spul vaak duur. Zeker als je aan bepaalde merken 'hangt'.
De afgelopen maanden heb ik bewust de folders van supermarkten en drogisten in de gaten gehouden. En wat blijkt: er zijn altijd wel producten, die wij gebruiken, in de aanbieding. En niet zelden komt het erop neer, dat het twee voor de prijs van één is, of iets in die buurt. En vaak ook staat bij een winkel, dezelfde aanbieding in meerdere opeenvolgende folders.

Nou weet ik niet of ik de enige ben, maar je gaat je dan toch afvragen of de prijzen van die producten niet gewoon standaard naar beneden kunnen? Als ik altijd wel ergens 2 flessen Syoss shampoo kan kopen voor de prijs van één... dan betaal ik nooit 'de hoofdprijs'... En ik zal niet de enige zijn, die dat doet...

Ik heb geen idee, wie opdraait voor 'het verlies' (hoewel ik betwijfel of er sprake is van verlies ;)) van al die gratis tweede producten: de aanbiedende winkel (lees in dit geval: Kruidvat)? De leverancier? De producent? Maar wat is het nut van die hoge prijzen van één product, als je er eigenlijk nooit het volle pond voor hoeft te betalen? Dus wat ik eigenlijk wil zeggen: gooi die prijzen naar beneden... !!

Ja ik weet het: het zal wel veel te simpel gedacht zijn en er zit vast een hele strategie achter, maar volgens mij zouden de merken veel meer goodwill kweken als ze de prijzen 'per stuk' zouden verlagen! Dan kom ik vaker één fles halen, vaker in de winkel, meer kans dat ik meer andere dingen koop... en dat is toch wat 'jullie' willen...?

(onderzoeksresultaten slechts gebaseerd op mijn eigen waarneming... ;))

Wat is nou één week!?

"Zeven dagen????.... Nou dan wens ik je heel veel succes!"...

Dat was over het algemeen de reactie op mijn mededeling, dat ik een weekje aan 'Facebook-onthouding' wilde doen. Toegegeven.... sommigen vroegen zich ook af, waarom dat nou zo moeilijk zou zijn.
Tja... als je verslaafd bent, líjkt stoppen niet moeilijk, maar dat ís het wel! Iedereen kent dat wel, dat je denkt: ik moet toch eens wat minderen, maar het dan ook echt doen!?

Ik wist eigenlijk wel, dat ik zo'n beetje vastzit aan mijn Samsung. Het enige moment, dat ik hem niet bij de hand heb, is als ik aan het werk ben. Maar verder? Als ik de deur uitga, de bocht om rij en ontdek, dat ik 'hem' niet bij me heb, ga ik terug.... en ik weet zeker dat ik niet de enige ben.

Een week op zwart
Dus besloot ik, dat het tijd werd om mezelf eens te testen. Hoe verslaafd ben ik? Kan ik een week zonder mijn Facebook-app? En na die week... ga ik dan net zo hard weer terug naar mijn oude gewoontes?
Zondagavond 22 februari om 00.00 zou ik op zwart gaan... tot de week erop zondag 00.00 uur... zeven dagen, 168 uur... Ondertussen had ik besloten, dat ik Facebook en Instagram (en uiteindelijk kwamen Pinterest en Twitter er ook bij) een week zou mijden, en dat ik mijn mail en Whatsapp maar één keer per dag zou checken... een half uurtje en dan weer afsluiten.

Zondagavond om 23.00 uur nam ik 'afscheid', een uur eerder dan gepland, maar om nou een uur langer wakker te blijven, alleen maar om mijn verslaving nog even te voeden?? Wel heb ik nog even mijn pictogrammen van de betreffende apps van mij 'startpagina' gehaald en ben ik uitgelogd op Facebook.

Maandag

's Morgens wist ik meteen weer wat ik mezelf had opgelegd. Ik pakte m'n telefoon even om te kijken hoe laat het was. Daarna legde ik hem netjes terug. Ik had mezelf uitgedaagd en ik die uitdaging aangenomen, dus ik wierp niet eens een blik op de pictogrammen....
Eenmaal beneden nestelde ik me met een bak koffie op de bank. Ik hoefde pas om 11 uur de deur uit, dus nog even rust. En toen gebeurde het: ik pakte mijn telefoon, een automatische beweging, en wilde met een lichte tik een app openen... maar die ene stond er niet... Nee!!
Ik had het niet eens door, het ging gewoon vanzelf... telefoon pakken, knopje indrukken, veeg, tik... Wat was ik blij, dat ik de pictogrammen had verwijderd, zodat ik moest nadenken wat ik deed en me realiseerde, dat ik midden in een uitdaging zat. Boem, met beide benen op de grond.

Terwijl ik nog maar een bak koffie pakte, vielen de gedachten over elkaar heen: jee ik ben echt verslaafd... het is een automatisme... is dat eigenlijk echt zo erg of hoort het bij deze tijd... ik kan dit... een week is wel lang... Ik probeerde rustiger na te denken. Ga ik nu tijd overhouden? Zo ja, wat ga ik met die tijd doen?
Mijn blik viel op de mooie rozen, die ik zomaar van mijn lief had gekregen... Leuk, even een foto bij daglicht maken en op Insta.... Uhhh... shit!

Met koffie nummer drie, kroop ik weer op de bank. In mij ouderwetse papieren agenda heb ik mijn gedachten opgeschreven en ik besloot een stukje te gaan lezen om de gedachten te verzetten.

Om 11 uur moest ik gaan werken en dus miste ik mijn telefoon niet en in de pauze, die ik normaal niet zonder telefoon doorkom, liet ik hem in mijn kluisje liggen. Tja... ik kon hem wel pakken, maar wat had het voor een zin? Ik mocht er toch niets mee...

Eenmaal weer thuis op de bank, na het eten, betrapte ik mezelf op het automatisch pakken van de telefoon.
Uit 'verveling' keek ik maar even naar mijn saldo op de bank-app en mijn tegoed op de Vodafone-app. Nee niet doen! Gewoon NIET DOEN! 

Ik had ook de neiging om alvast de mail en de Whatsapp berichten te gaan bekijken, maar ik had me voorgenomen dat van 20.00 tot 20.30 uur te doen, dus ik hield me nog even in. En toen het om 20.00 uur zover was, liet ik mijn vriendinnen in onze groeps-app weten hoe dag één was verlopen, groette ik mijn kinderen, die me succes wensten, waarna ik om 20.30 uur vrij gemakkelijk de boel weer afsloot. Klaar voor vandaag.

Voordat ik in slaap viel, vroeg ik me nog af of het de komende dagen lastiger of makkelijker zou gaan worden. Ga ik het méér missen of mìnder? En wat gebeurt er na deze week... ga ik dan terug naar af?

Dinsdag- Woensdag
Ik begon dinsdag met een vrije ochtend en net als maandag, greep ik ook dinsdag naar m'n mobiel, terwijl ik aan de koffie zat. Is dit net zoiets als een sigaret pakken als je verslaafd bent aan roken? Je pakt eigenlijk zonder dat je er erg in hebt een sigaret?
Het lukte me wel om geen mail en app te openen, maar ik moest er wel bij nadenken. Gelukkig bood m'n werk de rest van de dag genoeg afleiding en heb ik eigenlijk geen tijd gehad om aan mijn telefoon te denken.
Na de VIP avond op m'n werk, was ik om 22.15 uur thuis. Pas na 23 uur heb ik mijn mail en Whatsapp bijgelezen. Even een half uurtje lezen en kletsen en toen naar bed. Weer een dag om.
Omdat woensdag een vrije dag was, was die dag een goede test. En ja het was best lastig om me in te houden. Het is zo lekker om even bij te lezen en foto's te kijken...
Wel heb ik een foto van de keuken in ons nieuwe huis op marktplaats gezet, want die willen we graag verkopen. En toegegeven... na 10 minuten stond er al een bod op en kon ik de verleiding niet weerstaan om mijn mail te checken. De mails met vragen en biedingen bleven komen, dus ja, ik heb vaker op mijn mail gekeken, dan ik me had voorgenomen. Wat dat betreft, is mijn missie niet helemaal geslaagd. Maar waar het vooral om ging, lukt me nog wel: geen Facebook en Instagram...

Donderdag
Geen lieve berichtjes van mij op Facebook om Marcel te feliciteren. Gelukkig kon ik het live doen en dat is uiteindelijk waar het allemaal om gaat. Na een hele dag werken, kwam ik thuis, waar de maaltijd al wachtte en daarna visite, dus weinig 'mobieletijd' en behoefte. Ondertussen gingen de biedingen op de keuken gewoon door... (dus ja: mail een aantal keren gecheckt).
Ik was deze dag om 12.00 uur overigens wel op de helft van mijn experiment!

Vrijdag- Zaterdag
Weer twee werkdagen, met overdag weinig tijd voor en behoefte aan internet. Maar 's avonds op de bank vond ik het toch lastig, dat ik niet even kon Facebooken enzo. En wat me opviel, is dat ik toch mijn telefoon bij de hand hield. En ik pakte hem geregeld, opende hem en keek.... Ik keek vooral naar de pictogrammen en dacht: kan ik nou echt niets openen? Klapte hem weer dicht en legde hem naast me neer. En toch pakte ik hem weer... een paar minuten later. Grrr... waarom doe ik dat toch?
En ik merkte ook, dat ik ging aftellen... aftellen tot zondagavond 00.00 uur.... Dan zou m'n 'onthouding' voorbij zijn.
Zaterdagavond in de bioscoop en bij de naborrel, maakte ik wel een foto, maar voelde niet de behoefte om hem te plaatsen op Facebook. Deze is voor mijn 'onthoudingsweek-collage'... Ja ik dacht al weer na over collages maken voor Instagram.... Facebook...
De contacten met Marktplaats in verband met de verkoop van de keuken had ik aan Marcel overgedragen. Daardoor hoefde ik minder mijn mail te checken. Toegegeven: ik heb mijn mail vaker gecheckt, dan voorgenomen.

Zondag
Laatste dag... dus vroeger dan normaal ging ik even een half uurtje appen... omdat ik wist, dat ik 's avonds om 00.00 uur weer 'vrij' was... Maar ik 'haal' 00.00 niet... ik slaap voor die tijd en dus wordt het maandagochtend voordat mijn experiment afloopt.

En dat is dus NU!
Toen ik vanmorgen wakker werd, wist ik dat mijn onthouding voorbij is. Maar nee, ik logte niet meteen in. Ik stond op, nam een bak koffie en nu zit ik achter de laptop en maak ik eerst dit blog-bericht af.
Pas als dat klaar is, ga ik eens kijken hoeveel meldingen ik heb staan op Facebook en Instagram...

Natuurlijk vraag ik me nu af, wat deze week 'zonder' nou met me gedaan heeft... Toegegeven: ik heb meer gelezen, m'n breiwerk gepakt, de krant, blog geschreven, gewandeld, naar de bios... maar als ik heel eerlijk ben: ja ik heb m'n appjes gemist. Het was misschien minder moeilijk dan ik dacht, maar ik heb me ook gestoord aan mijn gewoontes. Want die telefoon heb ik ondanks de onthouding niet uit het oog verloren... en dat vind ik eigenlijk vrij irritant ;)
Dus je hoort mij niet zeggen, dat het experiment geslaagd is. Maar ik ben wel benieuwd of ik nu kan minderen. Of het me lukt om m'n telefoon wat vaker weg te leggen, want ik weet nu nog beter, dat het geen zin heeft om hem steeds op te pakken... het is vooral de gewoonte, de beweging, die ingesleten is...
Dus eigenlijk heb ik er een uitdaging bij... 

ps: na een week 10 meldingen op Instagram, 39 op Facebook, 15 op Pinterest en 0 op Twitter

Bucketlist min één

Herinner je je nog mijn blogbericht over mijn figuratie-avontuur? Ik geef toe het is al weer even geleden... Om precies te zijn: 2 juni 2014. Zojuist heb ik het nog even teruggelezen en ik voelde mezelf weer stuiteren.

Het was een bijzondere dag, een poging om iets van mijn bucketlist af te strepen, een kijkje achter de schermen en een uitdaging voor mezelf om iets nieuws en onbekends te proberen. Achteraf, maanden later, denk ik: heb ik dat echt gedaan?

Op 2 januari begon de nieuwe serie Noord/Zuid dan eindelijk. Onze begeleidster had verteld, dat er op 1 juni opnames zijn gemaakt voor aflevering 1, 5 en 9. Jammer genoeg kon  ik de eerste aflevering niet live zien, dus heb ik diezelfde avond nog uitzending gemist bekeken. Ik had ondertussen al een paar 'meldingen' gekregen van vrienden die mij  hadden herkend, dus ik werd wel een beetje nerveus... Welke scène zou het zijn?
En ineens was ie daar: pats boem... de officier van justitie vol in beeld... Ik moest lachen, (beetje) gillen en mezelf verstoppen op hetzelfde moment. Jee wat ongelooflijk leuk, maar ook confronterend en vreemd.

Een paar keer heb ik nog teruggespoeld.... mezelf bestudeerd ("sjees wat serieus... maar dat moest van de regisseur...") en HET moment even vastgelegd voor m'n blog...

 

Ik volg de serie nu elke vrijdag, hoewel ik er natuurlijk niet 'in zit'. Maar ja, stel dat ze hebben geknipt en geplakt en ik zit toevallig in 4? Nou dat bleek niet het geval... en ook niet in 5. Daar zat wel een scène in, mijn 'eerste', maar ik was niet te zien, omdat het camerabeeld enorm was ingezoomd... Raar om te weten dat je er loopt... maar onzichtbaar. Na die scène heb ik niet goed gekeken naar de rest van de aflevering, later bedacht ik, dat ik nog een klein scènetje had... Misschien zat die erin en heb ik die gemist? Toch nog maar een keer terugkijken ;)

Tijdens aflevering 9 zal ik nog eens goed opletten of het bij mijn debuut in aflevering 1 is gebleven... Maar hé... wat voor een debuut was dat?? Beter in beeld kon gewoon niet... en dat betekent dus, dat ik dit onderdeel kan afvinken op mijn bucketlist.

Figureren èn in beeld komen op nationale televisie: V check!

Afval bewust op de grote hoop!

Het nieuwe jaar is begonnen, de drukte van december hebben we achter ons gelaten. Hoewel ik liever vooruit kijk, moet ik toch even terugkomen op een blogbericht van 2014...

Nadat ik hier mijn verbazing had uitgesproken over de manier van afval inzamelen in Lent, heb ik hierover contact gezocht met de DAR, de inzameler, en de gemeente Nijmegen. Hoewel ik aangaf hier niet veel van te verwachten, moet ik toegeven, dat ik me daarin heb vergist. Van beide partijen kreeg ik een reactie.

De reactie van DAR (Anja Vink, klantenservice) was kort en krachtig:
Ik kan u berichten dat DAR gesprekken voert met de gemeente Nijmegen over de introductie van een papiercontainer. Deze gesprekken zijn in een vergaand stadium. Wellicht dat u in de nabije toekomst gebruik zult kunnen maken van zo'n container. Een datum is echter nog niet bekend. De plastic afvalzakken blijven voorlopig in gebruik. Wel zijn hierover ideeën om restafval te verzamelen in ondergrondse containers. Dit is echte nog in een zeer pril stadium.

De reactie van Ralph Breuer (beleidsadviseur openbare ruimte) van de gemeente Nijmegen was zeer uitgebreid:
Via facebook heb ik uw artikel gelezen over de afvalinzameling in Nijmegen en vooral de vragen die u hierover had. In het bijzonder verwonderde u zich over het feit dat we het restafval en plastic afval met plastic zakken inzamelden en waarom niet in kliko´s. In deze mail wil ik daar graag op ingaan.
Breuer doet erg veel moeite om mij uit te leggen waarom de groene plastic zakken gebruikt worden in plaats van kliko's en hij vertelt ook, wat de plannen voor de toekomst zijn. Ik zal proberen een beknopte samenvatting te geven.

Insteek van de afvalinzameling is, dat de vervuiler betaalt. Dus hoe meer restafvalzakken ik aan de weg zet, hoe meer het mij kost: namelijk 93 cent per zak! In het geval van een kliko zoals in Lunteren, kan ik hem iedere twee weken propvol aan de weg zetten, terwijl de buren er één zak in doen, maar we betalen allebei evenveel...
Bovendien leidt het betalen per zak tot 'bewuster omgaan met afval', want als ik mijn plastic afval netjes in de gratis plastic-hero zakken doe, heb ik minder groene zakken (93 cent!) nodig èn help ik mee aan een betere afvalscheiding, wat weer beter is voor het milieu.
Waar landelijk het gemiddelde van hergebruik van afval ligt op 50%, ligt dat in Nijmegen op 65%. alleen Maastricht doet het, ook met zakken ;), beter.
De groene zak was voor de gemeente een goedkoop en makkelijk in te voeren systeem. Bovendien ook geschikt voor hoogbouw, waar kliko's niet makkelijk gebruikt kunnen worden.

Toch gaat er in de toekomst iets veranderen, met als doel, dat we ons makkelijker van herbruikbaar afval kunnen ontdoen en lastiger van restafval, zodat we nog bewuster afval gaan scheiden.

Natuurlijk zijn er al milieustraten, voor grotere inzameling en glasbakken en kledingcontainers (nog niet overal) bij de supermarkten. Bovendien worden blik en drankkartons binnenkort 'apart' ingezameld (via de plastic-hero zakken) zodat restafval nog minder wordt. Voor papier krijgen laagbouwwoningen een kliko. En als alle bovengenoemde inzamelingen ingevoerd zijn en goed lopen, worden er in de toekomst in de wijken ondergrondse containers geplaatst, waarin men restafval kwijt kan. Hiervoor wordt dan betaald met een afvalpas: 93 cent per keer dat je de container opent, net zoveel als de huidige zakken. Er zal echter nog wel enige tijd overheen gaan, voordat dit gerealiseerd is.

Al met al ben ik blij verrast met het zeer uitgebreide antwoord ven de gemeente. Nog steeds verbaas ik me iedere twee weken over de enorme berg met afvalzakken in de straat, maar ik weet nu wat de achterliggende gedachte is. Laat ik zeggen: ik ben me nu BEWUST van de reden.

Vier!

Het woordje vier kan verschillende betekenissen hebben... vier als in 4... maar ook vier als in 'vier het leven of de liefde of je verjaardag'...

Het was deze week 4 jaar geleden, dat ik er alleen voor kwam te staan en ik vroeg mezelf af of ik dat hier wilde opschrijven. Want persoonlijk, want privé... maar wel onderdeel van mij. Ik heb echter een goede aanleiding, een goede kapstok, waar ik mijn '4 jaar' aan kan ophangen, dus ik vind het toch het noemen waard.

Afgelopen zaterdag ben ik met Marcel naar de voorstelling Hartenvrouw van Babette van Veen geweest in Theater de Kik in Elst. Nou was ik nooit fan van Babette in de periode, dat ik nog naar Goede Tijden keek, want het was in die serie natuurlijk gewoon een bitch ;) en daar hield ik niet van en het feit dat ze een rol speelde deed daar niets aan af, maar... ik heb mij mening bijgesteld.
Tijdens de voorstelling, naar aanleiding van haar boek Hartenvrouw, gunt ze ons een kijkje in haar hoofd en leven na de scheiding van haar man Bas. Een scheiding.... vier jaar geleden.... 4. En daar kwamen onze wegen samen. Nou ja... dat heeft zij uiteraard niet gemerkt... maar voor mij was het sindsdien een soort van houvast om haar Tweets te lezen, haar struggle te zien, maar ook haar kracht en humor. Op dat moment liepen onze levens even parallel.

Om dan nu haar verhaal te lezen in een boek is één grote weg van herkenning. Sterk zijn voor de buitenwereld, maar thuis wegkruipen in een hoekje, verzorgd en in de make-up de deur uit, maar liever in joggingbroek op de bank willen zitten of helemaal je bed niet uitkomen. Of momenten dat je juist wèl die dingen aanpakt, die 'vroeger' je man deed, in plaats van te zwelgen in zelfmedelijden.
Ze beschrijft ook een moment in Oostenrijk, op vakantie met familie: ".... ineens overvalt het me. Alsof de hemel opengaat en het zonlicht alleen voor mij schijnt. Een streepje zon in een lucht vol sneeuwwolken. Met een klein beetje gevoel voor dramatiek zou ik engelen kunnen horen zingen en ik denk: zo van Veen, dit gaat lekker....... je flikt het toch maar mooi....."
Toen ik dit las dacht ik aan mijn zon-momentje. Op een iets minder romantische plek dan 'in de Oostenrijkse sneeuw', maar het gevoel was vast hetzelfde. Na een paar maanden alleen, ruimde ik de afwasmachine in (of uit?) en door het keukenraam kwam een straaltje zon naar binnen... ik betrapte mezelf op een gevoel van geluk (terwijl ik eigenlijk dacht, dat ik niet gelukkig kon of mocht zijn)... en ik realiseerde me, dat ik goed bezig was, dat ik er wel zou komen...

Het boek staat vol met herkenbare momenten, met humor, zelfspot en analyses... En ook haar voorstelling in Elst ademde die sfeer. Humoristische vertellingen over scheiden, goedbedoelde adviezen, de put en hoe je daaruit komt, goede voornemens en heldere, mooie liedjes.
Waarschijnlijk lees en kijk ik door een gekleurde bril en is mijn mening niet objectief... want ik voel me een beetje 'verbonden'... Toch durf ik te zeggen, dat het boek en de voorstelling zeer de moeite waard zijn...

Ondertussen is de 'parallel' in onze levens een beetje vervaagd. Ik ben al weer bijna 3 jaar gelukkig met Marcel, Babette is voor zover ik kan zien nog single.
Maar of je nu een 'stel' of  'single' bent... het leven is té mooi.... dus VIER het!!

Afval op de grote hoop

Je kan van Lunteren zeggen wat je wilt... een dorp op de Veluwe, bekrompen of juist niet, bible-belt of groeikern (wat hetzelfde kan zijn als bible-belt ;))... Maar ze hebben er wel kliko's! Wat? Ja je leest het goed... ik heb het over kliko's!

In Lunteren hebben ze een groene kliko (logisch?) voor het restafval, een bruine voor tuin-/groenafval en een groene met blauwe deksel voor papier. En weet je wat? Ik mis ze!! 
Want dan denk je te wonen aan de rand van een vooruitstrevende stad als Nijmegen, in een spiksplinternieuwe 'wijk' als Lent... en dan heb je geen kliko?? Oké ik lieg. We hebben 1 kliko voor tuin-/groenafval, maar niet voor restafval en papier en dat is dus waar ik me hogelijk over verbaas.
Het voelt alsof we zijn teruggegaan in de tijd. We hebben nog net geen ouderwetse zinken afvalemmers, maar in plaats van een kliko hebben we 'gewoon' plastic afvalzakken voor ons restafval en één keer in de twee weken rijd ik nog altijd verbaasd door de straat langs de enorme bergen met afvalzakken.

  

Nijmegen heeft het volgende bedacht: we verkopen groene afvalzakken bij de supermarkten in de gemeente met het DAR (verantwoordelijk voor ons afval) logo erop. Dat zijn de zakken die bewoners aan de weg mogen zetten als het afval opgehaald wordt. Op die manier betalen we onze afval-bijdrage zelf. Maar jeetje wat ongelooflijk achterhaald is dit. Ten eerste zie je in de wijk, dat men eigenlijk niet weet waar je die gevulde afvalzakken moet laten voordat ze opgehaald worden. Bovendien zijn ze een prooi voor katten. En op de ophaaldag staan ze opgestapeld aan de weg met daarnaast ook de plasticzakken met 'plastic-afval', die sowieso alle kanten opwaaien als je ze niet aan een paal vastmaakt  (met 'zwerfafval' tot gevolg).
Ik verbaas me hier zo over! Waarom geen kliko's? Volgens mij netter en schoner voor de buurt, prettiger voor de ophalers... en zoveel praktischer!!

En dan wordt één keer in de maand ook papier/karton opgehaald. En ja, dat gaat op dezelfde manier: zet het maar aan de weg... Nou weet ik ondertussen uit ervaring, dat het papier aan het begin van de avond opgehaald wordt, dus als het even kan, zetten wij het pas aan de weg als we thuiskomen uit ons werk. Maar er zijn uiteraard ook bewoners die het er 's morgens al neerzetten. Dat kan prima op een droge en windstille dag... maar stel je eens een regendag (in Nederland toch niet ondenkbaar) of een stormachtige dag ('liefst' zonder regen... ) voor: scheurende dozen of rond waaiend papier...

 

Nogmaals: waarom geen kliko's of desnoods ondergrondse afvalcontainers in de wijk? Ik kan er met m'n pet niet bij. En dat al ruim twee jaar. Dus ik vond het hoog tijd om m'n frustratie eens te uiten... gewoon omdat ik het niet snap!
Misschien moet ik er maar eens een berichtje aan de DAR of gemeente Nijmegen aan wagen... maar dat verdwijnt dan vast 'op de grote hoop' ;)

(ps: berichtje ondertussen toch maar eens gestuurd... wordt vervolgd dus... hoop ik...)

Draadloos...

Ja.... ik ben eindelijk draadloos! En nee, dan heb ik het niet over telefoon of internet... maar over mijn #onewireaday challenge. 

Afgelopen woensdag 5 november heb ik mijn allerlaatste draadje gemaakt. De laatste in de serie van 365. Mensen om me heen leefden mee, moedigden me aan en kwamen met ideeën voor de 'laatste draadjes'.
Mijn serie 'Parijs/Frankrijk' werd op het laatste moment nog opgepakt door de site frankrijk.nl, waar mijn Franse draadjes werden geplaatst en ik heb uiteindelijk ook nog 2 Franse onewireaday's gemaakt naar aanleiding van suggesties van volgers van die site.
Dat laatste voelde een beetje als een goedmakertje voor mijn niet behaalde 'aandachtsmomentje' in DWDD haha... want dat was mijn droom: dat ik opgemerkt zou worden en ermee 'landelijke aandacht' zou krijgen... Nee, daar deed ik het niet voor (maar het zou wel grappig geweest zijn)... ik deed het gewoon voor de lol, hoewel de lol soms ver te zoeken was. Blijkbaar was mijn doorzettingsvermogen, om dit in een vlaag van verstandsverbijstering ontstane idee uit te voeren, toch wel groot, dus uiteindelijk is het resultaat dat ik een verzameling van 365 draadjes heb.



En wat nu? Deze vraag is veel gesteld. Val ik nu in een zwart gat? Of heb ik al weer een andere uitdaging op de agenda staan? Op beiden kan ik volmondig NEE zeggen. Ik ben niet in een zwart gat gevallen. Het is verbazingwekkend om me te realiseren, dat ik niet 's avonds ineens opschrik en denk: help, ik moet nog een draadje maken! Dat is niet gebeurd. Blijkbaar is het woensdag van me afgegleden en is het weg... klaar. En nee, ik heb ook geen nieuwe uitdaging. Niet dat ik geen plannen heb, maar dat zijn gewoon leuke dingen die ik wil gaan doen, waar geen verplichting aan vast zit. Ik hoef niet meer elke dag iets... geen jaar lang, een half jaar en zelfs geen maand... Mijn aftel-app is leeg... niets nieuws (hoewel ik stiekem denk aan een week (haha een week!) niet online... mobiel uit... alleen ik zie daar meer tegenop, dan tegen 365 draadjes ;)... ssssttt)

Rest mij nu alleen nog om na te denken wat ik met mijn verzameling ga doen. Waarschijnlijk zal ik de 'mooiste' draadjes een plekje gaan geven in huis. Maar waar, wat en hoe... daar ben ik nog niet uit. Mag ik daar een jaartje over nadenken? ;)

Tot slot...
Helaas heb ik niet bijgehouden hoeveel tijd en ijzerdraad ik gebruikt heb bij mijn #onewireaday challenge... Ik durf wel een schatting te doen.... maar dat is een hele ruwe schatting!
Een rol draad is 50 meter.... ik denk dat ik er zeker 8 heb gebruikt... dus 400 meter (incl. mislukte pogingen). En hoeveel tijd ik besteed heb aan 365 draadjes? Dat is echt een hele grote gok... ik kom op zo'n 250 uur... maar dat zou ook 300 kunnen zijn...