Klakkeloos

Het is een mooie zaterdag en ik geniet van het zonnetje op ons balkon. Een lekkere latte erbij, vers broodje. Beneden, in de tegenoverliggende vleugel, zie ik een buitendeur opengaan. Ik vermoed, dat die deur naar de gang in de betreffende vleugel leidt. Een oudere man komt naar buiten en hij loopt een vrouw tegen het lijf, die via dezelfde deur naar binnen gaat. Hij zegt, dat er een stukje karton tussen het slot zit, zodat de deur open blijft.

In mijn hoofd gebeurt meteen iets. Ik hoor mezelf denken, dat dat toch niet de bedoeling is. Dat die deur geen standaard in- of uitgang van het complex is, maar een nooduitgang. Ik merk een lichte irritatie en vraag me af of ik moet melden, dat de deur wordt gebruikt, waar hij niet voor bedoeld is. Moeders met kinderen lopen naar binnen. Ze komen voor de zwemlessen bij Ezzy’s, onder de appartementen. Dat kan toch niet? We hebben een prachtige hoofdingang.

Laat gaan Karin, er zijn erger dingen. Ik drink mijn koffie verder op en kijk af en toe uit mijn ooghoeken naar de deur, waar ouders en kinderen in en uit lopen. Moet ik Isolde (aanspreekpunt van ons complex) appen? Ik doe het niet. Laat gaan!

Een half uurtje later komt manlief terug van de sportschool. Zijn opmerking ‘de deuren van de hoofdingang zijn kapot. Je kunt er niet in of uit’ verklaart in één klap het gebruik van de deur waar ik op uitkijk. Ik spreek mezelf streng toe: zie je wel… niet klakkeloos conclusies trekken! Niet meteen het slechtste denken. Ik veroordeel dat normaal gesproken bij anderen, maar blijkbaar doe ik het zelf ook. Dít voorval maakt maar weer eens duidelijk: niet alles ís, zoals je denkt dat het is!

Bruin

Acht jaar lang woon ik nu in Nijmegen. Ik vind het een heerlijke stad. Knus, overzichtelijk, sfeervol. Meestal.
Acht jaar lang ook keek ik uit op de Mariënburg parkeergarage en de erboven liggende kantoren. Of eigenlijk probeerde ik er vooral lángs te kijken.

Mijn aandacht werd echter vaak getrokken door de in de wind rammelende jaloezieën, die zich aan de buitenkant van de kantoorramen bevinden. Verkleurde bruine horizontale lamellen met een aanslag, die ik ken van kunststof tuinmeubelen, die te lang in weer en wind hebben gestaan. Sommigen zijn helemaal of half dicht en anderen kunnen waarschijnlijk niet meer op of neer.
Toen ik vorige week nog eens goed keek, ontdekte ik dat de jaloezieën niet bruin zijn, maar een onbestemde grijsachtig beige of beige-achtig grijze kleur hebben. Uiteraard wél met de aanslag erop. Gek, in mijn hoofd waren ze echt bruin. Bruin van vroeger: rokerig stoffig bruin. De betonnen vensterbanken zijn bedekt met een laag vogelpoep, want het centrum van Nijmegen is ook het domein van duiven en grote zwermen kauwen, die vaak neerstrijken op de uitnodigende randen van ‘De Mariënburg’.

Nu ik er niet meer naast woon, zie ik de garage van een andere kant. De binnenkant vooral, want we hebben tijdelijk een parkeervergunning voor deze garage. Op drukke dagen vermijd ik in- en uitrijden, want de weg vóór de garage lijkt dan op een vastgelopen verkeersknooppunt.

De verdiepingen hebben lage plafonds, de rijpaden zijn smal, de parkeervakken ook en de bochten naar de steile taluds zijn zo krap, dat je sporen van schampende bumpers en wieldoppen ziet. De zijkanten van de garage zijn open. Daarom is het in de winter altijd vochtig en tochtig en in de zomer stoffig.

Het trappenhuis is krap en kil, maar ’s morgens vroeg zie ik wel vaak schoonmaakspullen staan. Er wordt een poging gedaan het netjes te houden, maar toch heb ik altijd het gevoel, dat er ergens in een hoekje iemand heeft staan wildplassen.
De kantoren heb ik nooit van binnen gezien. Volgens mij staat een deel leeg en ik vermoed, dat de gebruikte kantoren geen strakke, moderne werkplekken zijn. Ik ben benieuwd of er nog oude vloerbedekking met gebruikssporen ligt.

Het is dinsdagochtend. Ik loop langs de inrit van de Mariënburg-garage naar mijn werk. Het waait. De rammelende jaloezieën trekken mijn aandacht. Ik kijk omhoog. Ze zijn stoffig bruin. In mijn hoofd.

4 dagen ploeteren met pijn èn plezier

Nadat ons 'project bruiloft' is afgesloten, dient de volgende uitdaging zich aan. Sinds ik in Nijmegen woon en de 4daagse vanaf de kant heb bekeken, al dan niet met een biertje in de hand, werd het gevoel 'ooit wil ik hem lopen' steeds sterker.
En om het even plat te zeggen: wat in mijn kop zit, zit niet in mijn kont (waar komt deze uitdrukking vandaan??), dus koos ik mijn moment, mijn jaar... dít jaar!

Nadat ik me in januari had ingeschreven voor Via Vierdaagse, kreeg ik een mooi trainingsschema. Hoewel ik me had voorgenomen om flexibel met het schema om te gaan, liep ik vele kilometers op mijn vrije dagen. Naarmate de 4daagse dichterbij kwam, groeide het vertrouwen en de zin om het evenement nu eens als wandelaar mee te maken.

Tot mijn grote schrik kreeg ik begin juni last van een pijnlijke voet. Na 15 kilometer kon ik bijna niet meer lopen. Een weekje rust hielp enigszins, maar pijnvrij werd het niet. Paniek! Wat nu? Nog 6 weken tot de start. Omdat ik zelf nogal aarzelend was om hulp in te schakelen, was het zetje in de rug van Marcel precies wat ik nodig had. Een Nijmeegse fysio zou zeker wel snappen, waarom ik zo snel mogelijk pijnvrij of in ieder geval met zo min mogelijk pijn zou willen lopen. De 4daagse is hier zo'n beetje heilig.

Na een intensieve behandeling (2x per week), waarvan de laatste op de dag vóór de start, kon ik niets anders denken dan: fingers crossed… one day at a time! Zo ging ik dus van start!
De podotherapeut, waar ik op de valreep langs ging, bracht nog een viltlaag aan in mijn schoen, om een drukplek te ontlasten. Dit bleek uiteindelijk enorm te helpen.

Vol trots haalde ik zondags al mijn gele lopers-bandje en de eerste contrôlekaart op. Nu ben ik één van de lopers dacht ik. Maar meteen was ik ook zenuwachtig. Hoever ga ik komen? Ik was als de dood, dat ik al op dag 1 zou moeten afhaken. 4x 40 km? Ik had er eerlijk gezegd een hard hoofd in!

Om de herrie uit de stad enigszins buiten te sluiten ging ik maandagavond met oordopjes slapen. Ik had eerder al getest of ik dan mijn wekker wel zou horen. Op mijn mobiel stelde ik 4 wekkers in, zodat mijn angst om me te verslapen minder werd. Bij het eerste geluidje zat ik rechtop en stoof mijn bed uit. Na een frisse douche, het inpakken van mijn rugzak en een paar happen van mijn ontbijtje, was het tijd om richting start te gaan. Toch spannend zo'n eerste keer... bang om op de verkeerde plek te staan. Achteraf gezien idioot, want het is niet te missen. Gewoon aansluiten bij de meute.

NU BEGINT HET... 
Dit is mijn beleving op dat moment... vandaar de tegenwoordige tijd. Dat maakt het makkelijker om mijn gevoel te beschrijven.

met Judith... 

apart gelopen, maar wel meegeleefd

Vlak voor de Wedren stuit ik op collega Judith, die met 2 vriendinnen ook gaat lopen. We maken een selfie, die we aan onze collega's sturen. Vervolgens zoek ik mijn plekje in de grote groep wandelaars. De 50 km is al gestart. Ik start in de vroege groep van de 40 km. Mijn hart bonkt. Ik haal diep adem en de adrenaline klotst op het moment dat de marsleider aftelt... Het duurt een minuut of 7 voordat ik gescand ben en dag 1 echt van start is. Hier loop ik dan flitst het door mijn hoofd. Ik ontvang de high fives van de aangeschoten studenten. Prachtig toch! Niet iedereen is hiervan gediend, maar ik geniet nu al.

De route van dag 1 ken ik bijna helemaal. Terwijl ik over de Waalbrug loop en de slingerende massa op de dijk zie, denk ik: ik loop nu op mijn hangertje (zie foto). Als toeschouwer was dat altijd al een bijzonder gezicht. Ik loop een lekker stevig tempo en voordat ik het weet, ben ik al in Elst, waar ik mijn oud-collega Marjo zou treffen. Ik ben te vroeg. Marjo is nog onderweg. Morgen een nieuwe kans.

Wetend dat Marcel mij opwacht in Bemmel, loop ik lekker door. Het gaat goed. De pijn in mijn voet is te doen. Het valt echt mee, dus dat stemt mij hoopvol. Maar terwijl we door de weilanden slingeren, begint het onder mijn linkerhiel te gloeien. Ik probeer het te negeren, maar dat lukt slecht. Zou het een blaar zijn? Nu al? Ik heb nooit eerder blaren gelopen. Net voor we Bemmel bereiken, neem ik een pauze bij de rustplaats van de Wandelbond (en Via Vierdaagse). Ik heb ook toegang tot de 'VIP'tent, waar een EHBO post is. Terwijl ik geniet van een zout soepje, inspecteer ik mijn voet. Er zit een grote blaar, waar het vocht al uit is, maar hij is verder nog wel heel. Ik meld me bij de EHBO en na een kwartiertje ben ik aan de beurt. Binnen 10 minuten is de blaar ontsmet en afgeplakt en kan ik mijn weg vervolgen. Zo fijn om 2 kilometer verder Marcel langs de kant te zien staan. Hij pept me op en belooft me, dat hij naar het finishterrein komt. Ik realiseer me dan, dat ik dag 1 ga halen!

In Lent wilde ik eigenlijk nog even pauzeren, maar ik besluit door te lopen. Ik ben moe, maar ik wil zo snel mogelijk in Nijmegen zijn. Ik wil wel zitten, maar pas als ik mag blíjven zitten. Mijn benen doen pijn, maar juist dat stimuleert me om het tempo erin te houden. Langzamer lopen betekent langer pijn. Toch wel een beetje euforisch kom ik binnen op de Wedren. Dag 1 kan ik afvinken. One down, three to go.

dag 1: eerste blaar, Bemmel, bier en massage

Op advies van Marcel, koop ik een 3 dagenkaart voor de masseur op de Wedren. Hoewel de wachtrij lang is, is het meer dan de moeite waard. Terwijl ik wacht, drink ik een Heineken 0.0%... er schijnen goeie stoffen in te zitten voor het herstel. Ik weet op dat moment al zeker, dat ik ook dag 2 van start zal gaan.

ROZE WOENSDAG
Als ik de volgende dag opsta, ben ik verbaasd. Ik voel me fit. Geen pijn meer. Douchen heb ik 's avonds gedaan, zodat de leukoplast op de blaar niet nat in mijn sok gaat. Elke risico uitsluiten. Ik stop de nodige plukken wandelwol in mijn sokken, om verdere blaarvorming en druk tegen te gaan. Meer blaren blijven gelukkig uit, dus ik denk dat het werkt.

Voor de start tref ik Judith weer. We wisselen even ervaringen uit en gaan daarna ieder onze weg. Het is roze woensdag, die bekend staat als de zwaarste dag. Hoewel ik de aangekondigde saaie stukken vind meevallen, is het wel een pittige dag. Tijdens het feestgedruis in de verschillende plaatsen op de route, laad ik de accu op voor het vervolg. Ik zing en klap mee, dansen gaat niet, want ik ben bang dat een ongecontroleerde beweging een blessure oplevert. Mijn kuiten staan strak, maar de laatste kilometers zijn het vooral mijn scheenbenen, die me parten spelen. Ik voel een stekende pijn. Als dat maar goed gaat. Ter hoogte van de Vasem móet ik stoppen. Ik kan niet meer, maar ik moet nog ongeveer 4 km. De roze zee, die me in het centrum van Nijmegen te wachten staat, maakt dat ik verder kan.

Roze woensdag is één groot feest. De stad deint op foute muziek en meezingers. Als we de Voerstraat omhoog lopen, stokt de massa. De weg versmalt zich aan het begin van de Hertogstraat, maar het enorme feest zorgt voor genoeg vertier tijdens het oponthoud. Ik zing en klap me een weg door de menigte en val Marcel in de armen op het Faberplein. Met een vertrokken gezicht zeg ik, dat ik kapot ben en pijn heb. Zoveel pijn. Ik neem een slok van het biertje dat Mark (of Aimée) me aanreikt. 1 slokje want ik wil niet óók nog de man met de hamer tegenkomen op de laatste meters.

roze woensdag: 

Wijchen, Hertogstraat, Faberplein

Na de finish loop ik meteen door naar de massage-post. Mijn koude biertje wordt bruut door iemand omgegooid, dus ik moet het doen met water. Veel water. En zoute chips. Ik eet de restjes uit mijn rugzak op om maar weer energie te krijgen. Marjo mis ik weer vandaag. Zij zit elders op de Wedren, terwijl ik wacht bij de EHBO (uiteindelijk zal ik haar nog zien na de finish op vrijdag).

Ik strompel naar huis, maar heb vertrouwen, dat ik vannacht weer zo goed zal herstellen, dus yes... ik ga ook de derde dag van start. En iedereen die dat hoort zegt: als je dag 3 uitloopt, ga je het halen! Zelf denk ik nog steeds: eerst zien, dan geloven.

ZEVENHEUVELEN
Wat heerlijk dat ik op dag 3 weer vroeg mag starten. Nog voordat het licht wordt, sluit ik aan in de rij. Op deze dag heb ik me verheugd: de Zevenheuvelenweg! Ik heb hem tijdens de training vaak gelopen. Op het fietspad. Maar dit keer wil ik over de weg, tussen de vele toeschouwers, campers, caravans en auto's door. Onderweg naar Groesbeek bouw ik genoeg pauzes in. Ik geef mezelf iets meer tijd en rust. Zorg goed voor mezelf, eet een extra soepje en banaan en verheug me op mijn supporters in Groesbeek.

Hoewel ik even op ze moet wachten op de rotonde bij de molen, ben ik blij om Marcel, Joyce, Aimée en Florence te zien. We kletsen even, maken foto's en dan ga ik richting de Zevenheuvelen.

dag 3: zevenheuvelen

Tijdens de trainingen genoot ik vooral van de omgeving, nu zie ik alleen super-enthousiaste toeschouwers langs de kant, die ons de heuvels over leiden. Tijdens de trainingen vond ik de route erg meevallen, maar nu is het toch wel pittig. Ik weet dat het nog ongeveer 9 kilometer is naar de Wedren. Nog best en stukkie, maar ook in Nijmegen Oost wacht ons een feestje. Via een witte en later een rode mensenmenigte swingen we door Oost richting finish. Leef... alsof het je laatste dag is... Nou mijn hele lijf leeft hoor! Au! Ongelooflijk: ook dag 3 is binnen. Ik voel tranen in mijn ogen prikken. Zou het dan toch? Nog maar één dag!

BLOEDNERVEUS
Redelijk uitgerust en opgewonden word ik de volgende dag wakker. Het ochtendritueel herhaalt zich, maar ik ben zo onrustig. Of beter gezegd: ik ben bloednerveus. Diep in mijn hart leek ik (van tevoren) te weten, dat de missie 4daagse onhaalbaar was, maar nu lijkt het er toch verdomd veel op, dat ik straks de medaille kan ophalen. Ik kan het bijna niet geloven, maar nog steeds zeg ik tegen mezelf: je bent er nog niet. Nog ruim 40 km!

Maar hé... nu ga ik het toch echt niet meer laten lopen. Met bonkend hart verlaat ik voor de vierde keer de Wedren. Op naar Cuijk waar collega Wendy, die alle pijntjes vooraf heeft meegekregen, langs de route staat. Onderweg is het feest. Ik probeer voor de laatste keer alle muziek, alle aanmoedigingen en alle high fives mee te pakken. Voor de zoveelste keer vul ik mijn waterfles bij met een tuinslang en maak ik het sjaaltje om mijn nek nat. Ik snoep van de aangeboden komkommerschijfjes, zoute dropjes en chips en vind het niet erg om nat te worden door een sproeier.

laatste ochtend

In Cuijk wacht ons één groot feest. Na de enthousiaste omhelzing door Wendy durf ik voor het eerst serieus te denken: ik ga het halen, ik ga het echt halen!! Hoe bijzonder om vervolgens via de pontonbrug de Maas over te steken. Het aftellen kan beginnen! Vanaf Mook kom ik op bekend terrein en genietend begeef ik me richting Malden, waar ik van Aimée en Mark mijn eerste gladiolen krijg. Ja gladiolen!! Jippie!

VIA GLADIOLA
En dan... ja dan komen we aan op de Via Gladiola… DE Via Gladiola. De o zo bekende St. Annastraat, die 1 x per jaar wereldberoemd is. Ik weet hoe moeilijk het is geweest voor al die mensen langs de kant om een plekje te vinden. Wat een massa, wat een geweldig onoverwinnelijk gevoel! Ik loop op de Via Gladiola! Hier droomde ik van en de tranen komen. Wat ben ik blij, opgelucht en trots! Naast de tribunes op het Keizer Karelplein word ik bedolven onder rode en witte gladiolen, ik krijg een sjerp met 'KANJER' en een kaart, die gekreukeld uit de strijd komt. Ik word binnengehaald door Marcel, Maaike, Bram en mijn ouders. Ze zijn trots... ze zijn blij voor me en ik ga straks op een terrasje met ze proosten. Maar eerst nog even finishen en mijn welverdiende 4daagse kruisje ophalen... in ontvangst nemen! Terwijl ik de laatste paar honderd meter loop, stromen de tranen weer. Een mengeling van trots, blijdschap, vermoeidheid, pijn en ook ongeloof! IK HEB HET GEDAAN! 

dag 4: Cuijk, Wendy, Via Gladiola,

eeuwige roem!

Met armen vol gladiolen passeer ik de finish. Om me heen alleen maar blije feestende wandelaars, die elkaar in de armen vallen. De dame die me mijn medaille overhandigt, feliciteert me. Dankjewel zeg ik trots en opgelucht. Het is klaar. 161,2 km in de benen. Eens, maar nooit weer. Maar ja, dat schijnt iedereen direct na de finish te zeggen ;)

We can do better

Hoewel het al weer 7 weken geleden is, weet ik nog precies hoe ik me voelde. Gespannen, opgewonden en verwonderd. Gespannen en opgewonden hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen. Maar hoezo verwonderd?

trouwkaart via Lenieke.com

De weken in aanloop naar onze trouwdag, ons huwelijk, kon ik soms niet geloven, dat ik het nog een keer zou meemaken. Dat bedoel ik met verwondering. In 1988 trouwde ik voor het eerst en dat doe je dan in de overtuiging, dat het voor 'eeuwig' is, hoewel je weet dat je geen garanties krijgt. Dat ik 30 jaar later nogmaals in het huwelijksbootje zou stappen, vervulde mij met oprechte verwondering... Jee, ik ga trouwen...

En natuurlijk was ik ook gespannen en opgewonden. Vooral omdat ik er zoveel zin in had. We hadden een plaatje in ons hoofd en je hoopt dat het zo mooi uitpakt. En dat ook de gasten het kunnen waarderen, hoewel dat niet de hoofdzaak is.

Nadat Marianne en Annemarie mij onder handen hadden genomen, verlieten we om 13.00 uur ons appartement om ons bij onze gasten te voegen en op dat moment begon ons feestje. Samen liepen we opgedoft door de Marikenstraat op weg naar De Hemel. Hoe mooi beeldsprakig is deze naam van onze feestlocatie?

samen in de Marikenstraat

op weg naar onze gasten

Daar voegden we ons bij onze dag-gasten, die eindelijk onze outfits konden zien. Mijn zomerse gebloemde jurk, die niet zoals velen dachten okergeel was en niet kort maar lang. Marcel in zijn superdonkere hippe spijkerbroek met mooi linnen overhemd en sportief donkerblauw jasje. Zonder stropdas en met kekke groene schoenen.

De kleurrijke bloemen in mijn haar, de bloemenarmband in plaats van een boeket en Marcels corsage maakten het geheel af. Ik voelde me mooi en gelukkig.

Tijdens de ceremonie hebben we gelachen en gehuild en elkaar nog persoonlijk toegesproken: onze alternatieve wedding-vows. De BABS heeft mooie worden gebruikt en hét officiële moment nog mooier gemaakt met een vertaling van ons entree lied Ti Sposero Perchè van Eros Ramazzotti.
Als afsluiting deden we elkaar een ring om... niet om elkaar te beperken, maar om elkaar te versterken. We wilden stoer, anders en betaalbaar. Het werd Buddha to Buddha.

Voor het einde van de ceremonie kozen we 'ons lied': We Can Do Better van Mat Simons. Hoewel we allebei eerder getrouwd waren en daarin teleurgesteld zijn, zijn we niet bang om opnieuw in het huwelijksbootje te stappen. We hebben voor elkaar gekozen en wilden dat graag op deze manier vieren.

Terwijl we door de stad terug liepen naar De Hemel, trokken we de nodige aandacht van het winkelende publiek. Maar hoe leuk is het om middenin de stad te wonen en er, op loopafstand van je huis, te trouwen en te feesten?

onze stoet op de Markt in Nijmegen

Op het prachtige terras van De Hemel sneden we de taartjes van Looijenga, proostten we op òns en kletsten we ontspannen met familie en vrienden.

5 prachtige taartjes

van Looijenga

Het weer was prachtig, de temperatuur perfect en de zon scheen volop. Mooier had het niet kunnen zijn.

Aan 4 lange tafels genoten we later van het dinerbuffet in de Alarduszaal, met uitzicht op de Waal. In de zaal hingen de slingers (waarvoor ik mezelf de blaren op mijn vingers heb geknipt) boven de tafels waarop een verzameling bloemen in conservenpotjes stond. In diezelfde zaal konden 's avonds ook de voetjes van de vloer... en dat hebben we gedaan! Tussendoor zijn we op hilarische wijze toegezongen door vrienden, die ons denken te kennen. Haha grapje: ze kennen ons!!

ruim 280 blaadjes geknipt!

en lege potjes verzameld

Veel te snel ging deze onvergetelijke dag voorbij, maar de herinneringen blijven: prachtige blije en emotionele momenten met iedereen die belangrijk voor ons is om ons heen. Vooral de aanwezigheid van onze kinderen en ouders (alle vier in de 80) maakte het bijzonder!

omhelzing met mijn vader

onze kinderen en aanhang
en kleindochter Florence

Alle foto's zijn gemaakt door Dennis Hendrix, Gea Sanou, Hans de Haan en door mijzelf ;)

Smakelijk op z'n scandinavisch

Vorige week zag ik op instagram een foto voorbij komen van lunch- en borrelcafé Fika. Het smørrebrød met Deense 'vitello tonnato' op de foto zag er zo lekker uit! Tijd om eindelijk eens te gaan proeven.

Deense 'vitello tonnato' (foto: Fika Instagram)

Kort nadat wij in het centrum van Nijmegen kwamen wonen, werd Fika geopend. Omdat het bij ons om de hoek is (Van Broeckhuysenstraat 5), ben ik er ontelbaar vaak langs gelopen en telkens nam ik me voor er snel eens te gaan lunchen. Hoewel ik nooit in Scandinavië ben geweest, heb ik er toch iets mee. Mijn interieur heeft hier en daar een Scandinavische twist en ik heb gewerkt bij het Zweedse IKEA en nu werk ik bij het Deense Søstrene Grene. Dus alleen daarom al mag een bezoekje aan Fika niet ontbreken.

Foto: Fika Instagram

Vandaag is de dag. Na een frisse ochtendwandeling langs de Waal, zoek ik 's middags een plekje in het drukke, rumoerige lunchcafé. Vanaf mijn stoel aan de 'stamtafel' achterin de zaak heb ik een mooi uitzicht op de smakelijk etende en gezellig keuvelende gasten. Ook al ben ik alleen, ik geniet hier enorm van. Mijn hygge-momentje op deze maandagmiddag.

Mijn plekje aan de 'stamtafel'

Voordat ik de lunchkaart bestudeer, bestel ik een heerlijke smoothie met rood fruit, banaan en sinaasappel. Hij smaakt prima! De keuze aan smørrebrød is ruim en hoewel er ook andere verleidelijke dingen op de kaart staan, bestel ik 2 smørrebrødjes à €4,50 (2 broodjes = 'een gemiddelde lunch'). Ze blijken groter dan ik had verwacht, maar omdat ze heerlijk zijn, kost het me geen enkele moeite om ze helemaal op te eten. Natuurlijk bestelde ik de Deense 'vitello tonnato', malse varkensfilet met heerlijke smeuïge tonijn en kappertjes op meergranen vloerbrood. De Deense vitello smaakt zoals hij er op de foto ook al uitzag... geweldig! Ook mijn tweede 'plak' meergranenbrood met de avocado-fetaspread met peppadews, blijkt een goede keuze. De pittige bite van de peppadew geeft de zachte avocado net dat beetje extra.

'Mijn' avocado-fetaspread & Deense 'vitello tonnato'

Terwijl ik het eten laat zakken, 'slurp' ik de laatste slokjes van mijn smoothie naar binnen. Nog even laat ik het geroezemoes over me heenkomen, lees ik een paar bladzijden en voel ik me hygge. Het heeft even geduurd voordat ik Fika werkelijk leerde kennen... en ik weet nu, dat het er niet voor niets altijd druk is. Ik kom terug!

Foto: Fika Instagram

*****

Fika is een soort van koffiepauze, waar vaak ook versnaperingen aan te pas komen. Dat kan gaan van gebak tot een belegd broodje. Het staat ook voor écht de tijd voor elkaar nemen, uitgebreid genieten van een drankje en zoetigheid, in ontspannen omgeving.

Lopend vuurtje

Vandaag was de eerste officiële trainingsdag dag van een half jaar bikkelen. Hoewel ik de laatste tijd vooral over interieur en trouwen blog, zullen de komende maanden ook in het teken staan van de VIERDAAGSE.

Ik woon nu vijfenhalf jaar in de gemeente Nijmegen, waarvan  al weer bijna 3 jaar in de stad zelf... in het centrum.
Hoorde ik 'vroeger' wel eens iets over de Vierdaagse op tv, tegenwoordig kan ik er niet omheen. De afgelopen jaren ben ik gegrepen door het Vierdaagse-virus en eigenlijk al vanaf het eerste moment speelt de gedachte 'meelopen' door mijn hoofd. Ik was nooit een wandelaar, maar daar is ondertussen verandering in gekomen.

Mijn lief wandelt bijna dagelijks, maar geen haar op zijn hoofd denkt aan de vierdaagse. Hij is ook geen echt feestbeest, maar verheugt zich wel op de feesten rondom het evenement. En in de zomer op vakantie is toch ook wel een favoriete bezigheid.

Daarom sprak het idee van 'een paar jaar in het teken van de Vierdaagse' me niet echt aan. Je kunt namelijk uitgeloot worden... en het jaar daarop weer... en dat betekent dat je een aantal jaren met het plannen van vakanties rekening moet houden met een eventuele deelname. Tenzij je last-minute boekt, maar dat is voor het hoogseizoen (waar wij aan vast zitten) niet de meest ideale optie.
Eén jaartje niet feesten lijkt me trouwens wel haalbaar hoor haha.

Vorig jaar hoorde ik voor het eerst van Via Vierdaagse. Een programma voor wandelaars die voor het eerste de Vierdaagse willen lopen. Je moet aan wat voorwaarden voldoen, maar als je de gelukkige bent om tot het programma toegelaten te worden (max. 1500 deelnemers), ben je zeker van deelname in dat jaar. Er hangt een prijskaartje aan, maar daarvoor krijg je ook begeleiding, tips en adviezen. Voor mij (en mijn lief ;)) vooral heel aantrekkelijk omdat ik dan niet het risico loop om een paar jaar (vakantieplannen) in het teken te moeten stellen van de Vierdaagse.
 
                                    

In 2017 liet ik de kans voorbij gaan, maar dit jaar besloot ik de sprong te wagen. Op 15 januari startte de inschrijving en na wat stressmomentjes in verband met een haperende website (om met mijn 'matties' te spreken: het leek wel (concert)kaartjesstress) lukte het me om in te schrijven. Ik zat dus sowieso bij de eerste 1500. En toen kort daarna duidelijk werd dat het minimum van 1000 ook was bereikt, wist ik het: ik mag meedoen aan de 102de Vierdaagse van Nijmegen. Wouw!

Langzaam druppelen de Via Vierdaagse mailtjes binnen, ik heb het trainingsschema ontvangen en ben lid geworden van de speciale Facebook pagina. Omdat mijn wandelsokken versleten waren, heb ik meteen nieuwe gekocht en op aanraden van de dochter van mijn lief heb ik ook Gehwol voetcréme gehaald. Schoenen had ik vorig jaar al en die zijn dus ingelopen.

Ik heb een half jaar de tijd om 'klaar voor de start' te zijn. Vier keer 40 km. wandelen op weg naar gladiolen, een 'kruisje', eeuwige roem en een intens voldaan gevoel. Ik ben heel benieuwd wat ik onderweg naar '17-20 juli' ga tegenkomen.

Natuurlijk houd ik jullie op de hoogte van alle hoogte- en dieptepunten... op weg naar de Via Gladiola! Wie weet waag ik me zelfs een keer aan een vlogbericht.

Typisch Deens, typisch Søstrene Grene

De vorige campagne ligt nog niet zo lang achter ons, toch dient de volgende zich al weer aan. Altijd een spannend moment om te zien wat Anna en Clara dit keer weer ontworpen hebben voor de nieuwe interieurcollectie van Søstrene Grene.

Zodra de eerste foto's binnendruppelen en ik vervolgens de catalogus in handen heb, weet ik dat het weer gelukt is om een mooie, warme collectie samen te stellen. Zoals altijd zijn de kleuren weer poederig en rustgevend, geen schreeuwerige primaire kleuren, maar zachte afgeleiden van natuurlijke tinten.

 

De vormgeving is eenvoudig, zonder al te veel poespas. Ronde vormen en geometrische patronen wisselen elkaar af. Warm hout wordt gecombineerd met stoer terrazzo, koel metaal krijgt een warme uitstraling door de zachte kleuren.

        

De stoelen hebben dezelfde vergrijsde tinten en een stijlvolle eenvoudige belijning, de stoffen van kussens en plaids zijn warm en zacht. Typisch Scandinavisch, typisch Deens, typisch Søstrene Grene.

 

Achter de schermen wordt hard gewerkt om op 7 september* deze mooie collectie in de winkels te presenteren, maar de catalogus ligt er nu al voor je klaar. Natuurlijk is hij ook online te bekijken, maar zelf heb ik graag zo'n mooie papieren versie in handen. Alsof je al dat moois al een beetje kunt voelen.

*de stoelen zijn vanaf 21 september verkrijgbaar

Scandinavische knusheid

HYGGE

 *

Een toestand van plezier, tevredenheid en warmte.

*

Het gevoel dat je in het moment leeft. Hygge gebeurt

als je in het nu leeft en plezier hebt.

Je kijkt naar dat geweldige moment en

je ziet alle positieve kenmerken die het heerlijke

gevoel dat je leeft, versterken.

Mooi aardewerk in vergrijsde tinten
(foto: Søstrene Grene)

Sinds september verkeer ik in de gelukkige postitie, dat ik mag werken bij Søstrene Grene (de gezusters Grene) in Nijmegen. De van oorsprong Deense winkelketen heeft ondertussen 9 winkels in Nederland en nummer 10 (in Eindhoven) wordt eind mei geopend.

Natuurlijk kijk ik 'enigszins' (ahum) met een gekleurde bril naar deze knusse Scandinavische winkel, maar ik weet zeker dat ik ook zònder er te werken fan zou zijn.

 

Een groot assortiment lieflijke kaarten

Bij Søstrene Grene is een boekje te krijgen (ja, te kríjgen) waarin het verhaal àchter en de waarden vàn Søstrene Grene wordt beschreven. Erg leuk om te lezen. Je kunt dit boekje trouwens ook online vinden!

Omdat het assortiment vaak wisselt en veel artikelen maar tijdelijk/éénmalig verkrijgbaar zijn, zeggen wij vaak: wat vandaag nog op voorraad is, kan morgen uitverkocht zijn. Ik vind de omgekeerde gedachte van de zussen Anna en Clara Grene erg grappig, met een positieve vibe! Echt helemaal in de stijl van Søstrene Grene:

"Wat je vandaag niet vindt, vind je morgen misschien wel"

Pastelkleurige bekers, ook leuk als bloempotje

Maar goed: het assortiment wisselt dus heel sterk. Het houdt de winkel levendig en de klanten nieuwsgierig naar steeds is nieuws. Schriftjes en gummetjes zullen er altijd zijn, maar de printjes wisselen en hebben steeds weer verrassende esthetische uitvoeringen met vrouwelijke accenten (om in de geest Anna en Clara te spreken). Snijplanken hebben telkens nieuwe vormen en kleuren, bekers zijn er soms in 'landelijk naturel', dan weer in 'lief pastel'.

papierwaren in steeds
wisselende prints
(foto: Søstrene Grene)

Geregeld hoor ik klanten 'roepen': "oh help... alles is leuk...", waarop ik nog wel eens gekscherend reageer met "ja sorry!!" (dat we zo leuk zijn) Meestal eindigt dat in een gesprekje, waarin ik moet toegeven, dat ik het óók moeilijk vind om me niet wekelijks te buiten te gaan aan alle leuke hebbedingen.

Tijdloze kleuren en subtiel reliëf

Hoewel Søstrene steeds bekender wordt in Nederland, zijn er nog genoeg mensen die zeggen: "WAAR werk je????". Met de tiende vestiging op komst wordt het ook voor jullie steeds makkelijker om één van de winkels te bezoeken en te leren kennen. Ik kan het je aanraden! ;)
En ben je een keer in Nijmegen: we ontvangen je graag in 'onze' winkel...

GA IK JE ZIEN? 



Dubbelen

De wind blaast over ons balkon, waar de bloemen van de hortensia's een herfstkleur krijgen. Zoals bijna iedere ochtend de laatste weken, schijnt ook nu de zon, maar het wordt buiten steeds frisser. Het is 29 september en nu pas komt de zomer een beetje aan zijn einde. Stiekem verheug ik me op dikke sokken, warme truien, kaarsjes en rode wijn... of glühwein.

Omdat ik 'in between jobs ben'... of nee het is anders: ik heb nu nog even twee banen... Ik werk nog bij de één, terwijl ik ook al bij mijn nieuwe baan (waarover later ongetwijfeld meer ;)) begonnen ben. Het is even hectisch, aanpoten, maar het einde is in zicht. Ik merk, dat het me een beetje rusteloos maakt. Hoewel ik mijn collega's van 'oud' ga missen, ben ik toe aan afsluiting.
De vrije dagen die ik heb, gebruik ik om bij te komen, een beetje 'me-time' ook, en een beetje 'thuis op de bank hangen'-tijd.

Voor ons interieur heb ik nog wat ideeën. De puntjes op de i. Maar eerst terug naar één baan en dan zal ongetwijfeld de energie voor 'thuis' terugkomen. Ik moet echt hoognodig ruimen en poetsen en pas dan mag ik van mezelf weer gaan schuiven en restylen. Aan 'nieuwe' instagram foto's kom ik niet echt toe. De plaatjes die ik plaats zijn een beetje van hetzelfde, maar net even anders. Noem het inspiratieloos... of makkelijk... of een beetje van beiden. Ik wil graag vernieuwen, verrassen, verblijden... en geloof me: dat gaat binnenkort weer komen.

Vandaag ga ik mijn dochter helpen in haar huisje. Voor het eerst haar eigen plek. Dus wees niet verbaasd, als ik een paar foto's van een ander huis plaats... háár appartementje. De eerste meubeltjes staan en het ziet er nu al leuk uit. We storten ons vandaag op de dozen die uitgepakt moeten worden. Ik heb geen idee wat er allemaal in zit, dus voor mij wordt het uitpakken een feestje!

Morgen gun ik mezelf een dagje woonbeurs. Ik heb een aantal jaren overgeslagen, dus ik ben heel benieuwd of ik verrast ga worden. Er komen genoeg tips voorbij op instagram, dus ik verwacht dat ik me wel ga vermaken!

Nog twee weken combineer ik Woonexpress met Søstrene Grene en daarna stort ik me volledig op het werk van Anna en Clara. Dus ben je ooit in Nijmegen, loop zeker even binnen bij Søstrene Grene... je kunt me zomaar tegenkomen daar!

xxx