Verslaafd aan (a)sociale media

Helaas moet ik toegeven, dat ik zo ongeveer verkleefd ben aan mij mobiel. Ik check Whatsapp, scrol door Instagram en werp een blik op Facebook. En als ik gedurende de dag denk 'op welke dagen valt Kerst dit jaar, hoe oud is Elton John, wat kost een stoomstrijkijzer of hoe laat gaat AH open op zondag?' (allemaal gedacht deze week!), dan pak ik mijn telefoon om dat op te zoeken. 

Op mijn werk gebruik ik mijn telefoon om de wekelijkse richtlijn bij de hand te hebben als ik de etalage verander en dan is de verleiding groot om ook even Whatsapp te controleren.

Kortom: Karin zonder mobiel is een uitzondering!
Of moet ik nu zeggen: wàs een uitzondering?
In de week van 21 t/m 27 september deed ik namelijk mee met de 'Leg je telefoon weg- challenge' van MIND. In het kort kwam dat hier op neer: maximaal 30 minuten schermtijd per dag, geen sociale media, bellen mag en muziek luisteren ook. Er waren nog wat kleine regeltjes, maar dit was de grote lijn.

Ben je benieuwd hoe ik deze week beleefde?

foto: Fundamentum

Voorbereiding
Een week voordat de challenge begon heb ik alle meldingen op mijn telefoon uitgezet. Dat was al een eerste eye-opener. Ik 'vergat' Whatsapp te checken en realiseerde me, dat ik niks belangrijks miste. Geen urgente dingen, vooral small-talk. 

Vervolgens heb ik mijn meest gebruikte apps (Instagram, Facebook, Wordfeud) 'verstopt', zodat ik die niet meer uit automatisme kon openen.

Ik zocht op hoeveel uur ik gemiddeld per dag op mijn mobiel bezig was en hoe vaak ik hem ontgrendelde. Dit om het uiteraard te kunnen vergelijken met het gebruik tijdens de challenge-week. Ook maakte ik een lijstje met 'activiteiten' ter vervanging van scrollen, zoals o.a. lezen, puzzelen, wandelen.

Zeven dagen
Op maandag 21 september begon het echte werk. Ik vroeg me oprecht af, hoe ik het zou doen met 'maar' een half uur per dag en of ik dat überhaupt ging halen. En wat zou zo'n week me opleveren? Ik weet van mezelf, dat ik een kei ben in challenges. Vooral omdat het een afgebakende periode is. 'Ach zo'n weekje houd ik wel vol'. Dus vol goede moed...
Ik nam me ook voor om 3 momenten per dag in te bouwen om mijn appjes en mail te checken en een paar minuten om een Duolingo-lesje te doen. De overige tijd was voor incidentele dingen, maar geen sociale media.

Maandag
Mijn vrije maandag begint altijd relaxed. Rustig wakker worden, opstaan en ontbijten. Zo begon ook deze maandag met als verschil, dat ik mijn mobiel in eerste instantie rustig liet liggen. Na het ontbijt heb ik even kort Whatsapp gecheckt en toen de telefoon uit het zicht en buiten handbereik gelegd. 
Om 10 uur kwam het eerste echte besefmoment. Ik nestelde me op de bank met een lekkere warme koffie en dacht dus serieus: 'wat nu??' Want normaal gesproken was dit ook het moment om even door insta te scrollen, appjes te beantwoorden, een paar lesjes Duolingo te doen, een Wordfeud-woord te leggen of even mijn recente foto's te bekijken of nieuwe interieurfoto's te maken. Maar nu dacht ik: 'Wat nu??' Dat is toch wel een beetje triest, realiseerde ik me.
Maar goed: ik had een activiteitenlijstje, dus ik pakte mij e-reader tijdens de koffie, erna ging ik de badkamer soppen en ik haalde de ongeopende legpuzzel van 1000 stukjes tevoorschijn. 's Middags ging ik wandelen, pauzeerde op een bankje met alleen mijn gedachten en maakte thuis de puzzels in de Libelle. 

Vlak voordat ik naar bed ging controleerde ik mijn schermtijd van die dag en die bleek tot mijn verbazing maar 22 minuten! Hoe dan? Zo kort en ik heb letterlijk en figuurlijk niks gemist. Maar ik weet ook dat het fanatisme in mij ervoor zorgt, dat ik tot het uiterste ga. En dat bedoel ik dan weer niet positief. Iets met té!

Dinsdag, woensdag en donderdag
De volgende drie dagen moest ik werken. De werkrichtlijn voor die week heb ik uitgeprint. Ja, ik weet het... papierverspilling, maar het is voor mij deze week een hulpmiddel, dus ik vind dat het mag. Daardoor kon mijn mobiel onder werktijd in mijn kluisje blijven liggen, zodat ik niet in de verleiding zou komen.
Ik merkte dat het me rust gaf en besloot al meteen, dat ik dit in de toekomst zo wil houden. Alleen even kijken hoe ik dat met de printjes ga doen ;)
Het doet veel voor mijn schermgebruik en het aantal keren dat ik mijn mobiel ontgrendel. Het kost me deze drie dagen dan ook geen moeite om onder de 30 minuten te blijven. Omdat ik mijn meest gebruikte social media accounts uit het zicht heb, mis ik die totaal niet. Ik denk er wel eens aan, maar heb niet de neiging om ze te openen. En in mijn pauze pak ik mijn e-reader of doe ik gewoon even helemaal niets. 

Vrijdag
De volgende dag was opnieuw een vrije dag, die net zo van start ging als op maandag. Relaxed. Dit keer dacht ik niet 'Wat nu?'. Tijdens de koffie las ik een stukje, deed vervolgens wat boodschappen, betaalde met mijn pinpas in plaats van mobiel en ik wandelde op mijn gemak telefoonloos naar huis. 
's Middags haalden we twee kleinkinderen uit school en speelde ik vooral met de jongste. We maakten een puzzel van 200 stukjes, terwijl we gezellig kletsen. Daarna bakte ik pannenkoeken voor de meiden en een vriendinnetje. 
In de auto naar huis luisteren we muziek via mijn Spotify en mijn fanatieke 'ik' zag later opgelucht, dat dit niet in de schermtijd werd meegenomen. Muziek luisteren is toegestaan Karin!

Zaterdag en zondag
Het laatste stukje van de week brak aan. We hadden een kleindochter te logeren, wat meestal betekent dat ik veel foto's maak. In de speeltuin, knutselend, etend, in het bos. En ja dat deed ik dus ook in dit weekend. Het was achteraf te zien aan het aantal keren dat ik mijn telefoon ontgrendelde. Dat was beduidend meer, dan de dagen ervoor. Daardoor liep ook de schermtijd tegen het einde iets op, maar uiteindelijk bleef ik 6 dagen onder de 30 minuten en op zondag net iets erover: 32 minuten om precies te zijn.

Activiteiten(lijstje)

Hoe nu verder?

Het was fijn om me de afgelopen week minder afhankelijk van mijn mobiel te voelen. Ik had meer tijd voor andere dingen en meer aandacht voor mijn omgeving. Het wordt nog wel een beetje zoeken hoe ik die nieuwe vrije tijd ga invullen. De activiteitenstorm van afgelopen week voelde geforceerd, maar hopelijk gaat dat met de tijd steeds beter en natuurlijker.

Met mijn telefoon bij de hand blijft het wel lastig om hem niet uit automatisme op te pakken. Het lijkt een repeterende beweging, dus alleen ver weg leggen is dan effectief. Dat wil ik er sowieso inhouden.

Mijn sociale media heb ik niet echt gemist, maar dat komt waarschijnlijk ook omdat ik wist dat het maar voor een week was. Dat was te overzien. Ik zal mijn accounts in de toekomst ook wel blijven gebruiken, maar nu is het zaak om dat te beperken tot een aanvaardbaar niveau. Ook hier ga ik een schermtijd voor instellen, zodat ik me meer bewust ben van mijn gedrag. Want eerlijk: door mijn veelvuldige gebruik van o.a. insta waren de accounts asociale media geworden. 

Een challenge heeft een begin en een eind en is vaak 'extreem' in de uitdaging. Omdat het een overzichtelijke periode is, is het echter relatief makkelijk vol te houden, net als bv. Dry January. De echte uitdaging komt erna pas. Hoe pas ik mijn leefstijl aan tot 'acceptabel gedrag'. Hoe gebruik ik mijn telefoon zo gedoseerd mogelijk.
Ik heb nogal eens de neiging om door te slaan. Ik MOET onder de 30 minuten blijven, ik MOET mijn tijd vullen, ik MAG NIET op insta. Typisch 'ik' en dus 'moet' ;) ik nu een modus vinden om op een relaxte manier toch mijn telefoongebruik te beperken. En als dat in eerste instantie met een activiteitenlijstje 'moet', dan is dat maar zo. 
Mijn meldingen blijven uit staan en ik ga een nieuwe totale schermtijd bepalen, incl. sociale media. Net genoeg om mijn taallesjes te doen, even insta te bekijken en mijn app-contacten te onderhouden. 
Over 4 weken houd ik een nieuw evaluatiemoment en ik noem dat een onderhoudscontract met mezelf. Even kijken of alles nog goed functioneert en zonodig de onderdelen opnieuw afstellen.

Natuurlijk weet ik, dat ik niet de enige mobiel-verslaafde ben. Durf jij het toe te geven en ga je er iets aan doen? Of heb je misschien ook meegedaan aan de challenge? Ik ben benieuwd naar je verhaal! 

Voornemens

In december kijken we weer terug op het afgelopen jaar. Wat was er leuk, wat was stom, wat was moeilijk, vrolijk, verdrietig, teleurstellend, verrassend? En wat gaan we in het nieuwe jaar anders doen, wat blijven we doen en waar stoppen we mee?

Voor mij had het overlijden van mijn moeder, iets meer dan een jaar na mijn vader, het meeste impact. Hoe oud ze ook zijn, het verlies van een ouder doet pijn. Ondertussen zijn er acht maanden voorbij, maar ik denk nog elke dag aan mijn mams en paps.
Gelukkig waren er in 2025 ook veel leuke en mooie momenten, maar die nemen we zo vaak voor lief. Alsof het vanzelfsprekend is: familiebezoekjes, etentjes, wandelingen, vakantie, lekker niksen en fijn werk.

Tegen het einde van het jaar ‘bedenken’ we ook graag goede voornemens. Natuurlijk weet ik, dat het nergens op slaat. Als je iets wil veranderen kan dat ook op 16 april of 3 juli toch? Maar eerlijk is eerlijk: ik ben kampioen goede voornemens (en kampioen in het niet halen van mijn bedachte doelen).

Meer fruit eten, een paar kilo kwijt, vaker wandelen, duurzamer leven, consuminderen en het scrollen op mijn telefoon drastisch terugbrengen… Klinkt goed hé? Maar dit werkt dus niet. Van vriendin Kitty leerde ik namelijk, dat je je voornemens ‘SMART’ moet moet maken (Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch, Tijdsgebonden). Anders blijven je doelen te vaag. Niet ‘meer fruit’, maar ‘elke dag 2 stuks fruit’.  Niet ‘meer wandelen’, maar '4 keer per week 45 minuten’ wandelen. Niet ‘minder op mijn mobiel’, maar ‘na 19.00 uur telefoon wegleggen, buiten bereik’.

Ik pik er even twee uit, die dit jaar bij mij bovenaan staan: wandelen en mijn mobiel vaker wegleggen.

Met de laatste ben ik al begonnen. Ik leg mijn telefoon nog niet elke avond weg, maar het begin is er. Hij ligt op dit moment op mijn nachtkastje, gelijk even opladen, terwijl ik op de bank mijn column schrijf. Hoewel het lastig is, hoop ik dit doel toch echt te bereiken!

Structureel wandelen moet er ook echt van komen en dan wel langer dan hierboven staat. Ik wil nl. in juli voor de tweede keer de Vierdaagse gaan lopen. Na de 4x 40 km. in 2018, moet het komend jaar de 4x 30 km. worden. Nog één keer als wandelaar de geweldige sfeer meemaken! Ik weet dus wat me te wachten staat en dat vereist de nodige training, want ‘The Walk of the World’ is behoorlijk pittig! Misschien moet ik online even een trainingsschema zoeken... mijn mobiel zal ondertussen toch wel opgeladen zijn…?

Klakkeloos

Het is een mooie zaterdag en ik geniet van het zonnetje op ons balkon. Een lekkere latte erbij, vers broodje. Beneden, in de tegenoverliggende vleugel, zie ik een buitendeur opengaan. Ik vermoed, dat die deur naar de gang in de betreffende vleugel leidt. Een oudere man komt naar buiten en hij loopt een vrouw tegen het lijf, die via dezelfde deur naar binnen gaat. Hij zegt, dat er een stukje karton tussen het slot zit, zodat de deur open blijft.

In mijn hoofd gebeurt meteen iets. Ik hoor mezelf denken, dat dat toch niet de bedoeling is. Dat die deur geen standaard in- of uitgang van het complex is, maar een nooduitgang. Ik merk een lichte irritatie en vraag me af of ik moet melden, dat de deur wordt gebruikt, waar hij niet voor bedoeld is. Moeders met kinderen lopen naar binnen. Ze komen voor de zwemlessen bij Ezzy’s, onder de appartementen. Dat kan toch niet? We hebben een prachtige hoofdingang.

Laat gaan Karin, er zijn erger dingen. Ik drink mijn koffie verder op en kijk af en toe uit mijn ooghoeken naar de deur, waar ouders en kinderen in en uit lopen. Moet ik Isolde (aanspreekpunt van ons complex) appen? Ik doe het niet. Laat gaan!

Een half uurtje later komt manlief terug van de sportschool. Zijn opmerking ‘de deuren van de hoofdingang zijn kapot. Je kunt er niet in of uit’ verklaart in één klap het gebruik van de deur waar ik op uitkijk. Ik spreek mezelf streng toe: zie je wel… niet klakkeloos conclusies trekken! Niet meteen het slechtste denken. Ik veroordeel dat normaal gesproken bij anderen, maar blijkbaar doe ik het zelf ook. Dít voorval maakt maar weer eens duidelijk: niet alles ís, zoals je denkt dat het is!

Woordenstroom

(22 januari 2024)
Opdracht: een column over mijn valkuilen tijdens het schrijven met 'overdrijving' erin.

Echt, ik kan heus wel een niet-kabbelende, korte en krachtige column schrijven. Waarom zou ik een waterval aan woorden gebruiken? Tsss… nergens voor nodig!

Maar ja… ik vind het gewoon leuk om lekker uit te weiden. Leuke anekdotes, uitleggen wat ik precies bedoel, alles staven met voorbeelden. Mijn hoofd draait overuren en dat wil ik allemaal op papier zetten. Noem het inspiratie.

Zo ben ik een kleine 2 weken geleden verhuisd. We hadden een verhuisbedrijf ingeschakeld en dat was een goede zet. Dus nee, ik had geen verhuis-stress, maar uiteindelijk blijft het een verhuizing en komt er nog genoeg bij kijken, ook mét verhuisbedrijf. Als je bijvoorbeeld dozen gaat uitpakken en je je afvraagt, waar al die spullen stonden in het vorige appartement met net zoveel vierkante meters. Of als de gordijnenman een voorstel doet, dat helemaal aansluit bij onze wensen. In gedachten zie ik ze al hangen. Prachtig. Perfect. Maar de volgende dag moet hij melden, dat het toch niet kan. Sorry. Ja wat nou sorry? Mijn droomgordijnen zijn een utopie. En bedankt.

Vervolgens blijken niet alle onderdelen van de zorgvuldig samengestelde kledingkast beschikbaar voor levering. En het missende onderdeel is nogal wezenlijk. Want wat heb je aan planken als de kast er zelf niet is? Of we nog 2 weken geduld hebben? Alsof we een keuze hebben!

Ik boor het eerste gaatje voor de wandplanken van mijn koffiehoekje. De muur blijkt niet uit één enkele, maar uit dubbele gipsplaten te bestaan. Te dik voor de gekochte hollewandpluggen. Een vloek, een diepe zucht en het honderdste ritje naar de bouwmarkt.

De verwarming heeft een beknopte gebruiksaanwijzing. Ach wat kan er nou misgaan met de verwarming? Tja… De eerste avond zweten we de tent uit en de tweede avond vriezen mijn voeten eraf. Van mijn man hoef ik geen hulp te verwachten. “Jij bent van de techniek”, zegt hij.

We hebben een klimaatkast, die moet zorgen voor voldoende verse lucht. Iets teveel verse lucht vinden wij. En te koude verse lucht. Zelfs als we hem tijdelijk op pauze zetten waait er een ijskoude oostenwind langs m’n nek. Na 3 dagen ontdekken we dat niet de klimaatkast, maar een niet goed gekit kozijn de boosdoener is. We wachten op de klusjesman.

Na een week ‘woongenot’, blijkt een overactieve ambtenaar een reden te hebben om de parkeergarage onder ons nieuwbouwcomplex ‘tot nader order’ te sluiten. De auto moet buiten blijven en in ons geval betekent dat extra meters maken naar onze voordeur. En dan heb ik het niet over 10 meter. De Vierdaagse is er niks bij.

Ja, verhuizen is een bron van belevenissen, een aanleiding voor sterke verhalen en een onderwerp waarover je niet uitgesproken raakt. Maar of het een goed onderwerp is voor een column? Voor míjn column? Ik heb zoveel te vertellen. Kan nog uren doorgaan. Kabbeldekabbeldekabbel.

Verhuisstress vermijden

(10 januari 2024)
De opdracht was een column met '5 manieren om...'

Op dit moment zit ik middenin een verhuizing. De tweede in een jaar. Verhuizen is vaak een ‘goede’ aanleiding om stress te krijgen. Maar dat hoeft niet! Hoe? Ik geef je 5 tips!

EEN
Oké ik realiseer me, dat dit misschien niet is wat je wilt horen: verhuis niet! Want eerlijk is eerlijk: niet verhuizen, betekent geen verhuis-stress. Niks inpakken, niet klussen, niet sjouwen. Of krijg je juist stress van het idee dat je níet gaat verhuizen? Misschien ben je echt toe aan een je eerste eigen plek, een ander huis of een andere omgeving? Dan wordt de verhuis-stress dus níet-verhuis-stress. Toch stress… ai! Dan is verder lezen wellicht een goed idee. Want je wilt wél verhuizen.

TWEE
Uit eigen ervaring weet ik, dat je misschien denkt: joh, die paar dingen verhuizen we wel even met z’n tweeën. Een paar doosjes inpakken, busje huren en gaan met die banaan. Been there, done that! En geloof me: ik had stress… heel veel stress. Met de wasmachine van 2 steile trappen naar beneden was zelfs met z’n tweeën onverantwoord. En al die dozen sjouwen… killing! Dus wees niet eigenwijs en voel je niet bezwaard om hulptroepen in te schakelen. Een paar extra handjes verkort de verhuisdag en het scheelt enorm veel pijntjes.

DRIE
Ik ben dol op lijstjes. Boodschappenbriefjes, to-do-lijstje met klusjes, verlanglijstjes. Heerlijk. En die liefde voor lijstjes kan je gebruiken voor een goede organisatie van de verhuizing. Wat moet ik van tevoren kopen en regelen? Verhuisdozen en vloeipapier, verhuisbusje, adreswijzigingen... Wat moet er in het nieuwe huis gebeuren voordat je erin kan? Moet je nog schilderen, behangen, verbouwen? Schrijf het op, dan kan je afvinken als je iets gedaan hebt. Dat is zo lekker: afvinken! En belangrijker: je houdt overzicht.

VIER
Begin op tijd met het plannen van de verhuizing. Je hoeft de dozen niet in één dag te vullen. Elke dag een aantal, gedurende een week of twee is ook prima. Als je het dan even niet meer ziet: zet een lekker bakkie koffie of thee en denk ‘morgen weer een dag!' Zorg dat je op de verhuisdag alleen nog de laatste rommeltjes hoeft te doen. Begin je te laat, dan ligt er op het eind ineens nog een hele berg, waarvan je niet weet wat je ermee moet. Ik heb ooit al die laatste spullen in een enorme doos gelazerd, omdat ik door de bomen het bos niet meer zag. Chaos in mijn hoofd, chaos in mijn huis.

VIJF
Kan je de euro’s missen, dan is het een goed idee om een verhuisbedrijf in te schakelen. Ze bieden de mogelijkheid om álles uit handen te nemen. Inpakken, zelfs het demonteren en weer monteren van meubels, loshalen en weer ophangen van verlichting. Je kunt ook zelf alles inpakken in de dozen die het verhuisbedrijf levert. Goede stevige dozen in verschillende maten voor al je spullen. ’s Morgens rijdt de vrachtwagen voor, sterke verhuizers laden alle spullen in en jij kunt ze in het nieuwe huis opwachten en wijzen waar alles heen moet. Oh nee, dat heb je al op de dozen geschreven. Je kunt gewoon toekijken! Koffietje erbij.

Succes!

Hoofdpijn

(2 januari 2024)

Er stond een berichtje op mijn voicemail: of ik de huisarts wilde terugbellen voor een afspraak over mijn migrainemedicatie. Bam!

De afgelopen maanden heb ik váker hoofdpijn en slik ik meer medicatie. Ik realiseer me dat en zoek excuses. Het valt nog wel mee, druk op werk, verhuisstress. Ik ga rekenen en zoek op internet naar de ‘regels’ voor gebruik. Wat is normaal? Wat is het maximum aantal? Ik schrik. Zit ik boven de max? Zo ja, dan kan je medicatie-afhankelijkheidshoofdpijn krijgen. Heb ik dat? Ja, ik heb vaker hoofdpijn. De laatste dagen is het erg.

Na het weekend bel ik de huisarts om een afspraak te maken. Volgende week dinsdag. Mijn hoofd draait overuren. Heb ik medicatie-afhankelijkheidshoofdpijn? Ik ben al bijna overtuigd dat ik dat heb. Ik lees over 2 maanden cold turkey stoppen en twee weken continu hoofdpijn als ontwenningsverschijnsel. Ik weet hoe 2 dágen hoofdpijn zonder medicatie voelt… maar twee weken? Twee weken op bed, van voren niet weten dat je van achter nog leeft. Het zweet breekt me uit en mijn hoofdpijn neemt toe. Zal ik wel of geen pil nemen? Ik durf niet meer, maar na een paar uur zwicht ik. Zo’n pijn. Vier dagen op rij gaat het zo. ’s Morgens is de hoofdpijn bijna weg en functioneer ik redelijk. ’s Middags neemt het toe en ’s avonds bereikt de pijn het hoogtepunt. Met een hete douche probeer ik verlichting te zoeken, in bed lig ik te woelen en uiteindelijk neem ik toch weer een pil.

Ik krijg de pijn letterlijk en figuurlijk niet uit mijn hoofd. Ik zoek naar andere plausibele redenen voor het toenemende gebruik. De hectiek van het afgelopen half jaar: verhuizing naar tijdelijk appartement waar we ons niet fijn voelen, verhuizing van mijn 86-jarige moeder, mijn vader in het verpleeghuis met veel ziekenhuisbezoeken, werkproblemen van manlief, uitstel van de oplevering van ons nieuwe appartement… Moet ik nog doorgaan?

Ook mijn levensstijl neem ik onder de loep. In ons tijdelijke huis koken we te weinig ‘gezond’, ik snoep teveel drop, drink te weinig water, slaap te kort.

Maar ik krijg de medicatie-afhankelijke hoofdpijn niet uit mijn gedachten. Dat moet het zijn. Ik weet het zeker! Ik huil. Mijn man kijkt met lede ogen toe en op de vierde hoofdpijnavond zegt hij: je wacht niet tot volgende week. Morgen ga je naar de huisarts. Dit kan zo niet langer. Ik knik. Dit kan zo niet langer.

De volgende ochtend kunnen we terecht en het voelt als het zwaard van Damocles. Ik voel de hoofdpijn al weer opkomen. De huisarts legt uit waarom hij me wilde zien: toenemend gebruik van triptanen. Ja ik snap het. Ik knak. Tranen. Bang voor wat ik ga horen. Zeg het maar… ik moet stoppen… cold turkey…
Hij probeert me gerust te stellen. Hij snapt dat alle stressfactoren de oorzaak kunnen zijn. En ja, ik gebruik ‘best veel’ medicatie, maar het is nog niet hopeloos.

Na een fijn gesprek en met een recept voor medicatie die het aantal aanvallen moet verminderen gaan we naar huis. Ik voel de pijn in mijn nek wegtrekken en de hoofdpijn neemt af… Zou het echt? Heb ik mezelf die 4 dagen hoofdpijn bezorgd door de stress om het huisarts bezoek? Ik huil… van opluchting dit keer.

Nat

(27 november 2023)

We kunnen er niet omheen. Regen. Al wekenlang komt het met bakken uit de lucht. Ik heb een hekel aan regen. Niet alleen als het regent, maar ook als het weer droog is. Water dat uit de lucht valt of water dat al gevallen is. Regenplassen… ik heb ook een hekel aan regenplassen.

Het is zo nat, dat ik de auto pak om mijn man en twee volle boodschappentassen bij de supermarkt op te pikken. Een eindje vóór mij rijdt een auto met haast. Op de stoep loopt een jonge man, die, zo lijkt het, even tussen de buien door boodschappen gaat doen. Ik zie dat de auto voor mij door een plas rijdt. Het water spat hoog op en mijn blik schiet meteen naar de voetganger. Opgelucht haal ik adem, als blijkt dat hij de waterval ontspringt. Zelf slalom ik behendig om de plas heen.
Wat heb ik een hekel aan chauffeurs, die zich niet om lopende of fietsende medeweggebruikers bekommeren. Waarom niet even vaart minderen als zo’n grote plas opduikt. Kleine moeite toch? Zelf doe ik er alles aan om te zorgen dat iedereen die ik passeer droog blijft. Dat is toch gewoon niet meer dan normaal?

Als je erop let, valt het op, dat je veel opspattend water ziet en dat voetgangers met gevaar voor een nat pak, het verkeer trotseren. Bij een bushalte zie ik passagiers verschrikt een stap achteruit zetten en op de Waalbrug is een fietser net snel genoeg om een douche te voorkomen.

Een jaar of 15 geleden had ik bedacht, dat het leuk was om met een crosshybride fiets (een kruising tussen racefiets en mountainbike) te gaan toeren. Door de bossen en over rustige binnenwegen. Zo ook die maandag. Ik reed over een steenslag fietspad langs een modderige zandweg. Het was droog, althans… het regende niet en het fietspad was prima begaanbaar. Ik had het naar mijn zin. Niet te warm en niet te koud, weinig wind, heerlijk!

Achter mij hoorde ik een auto naderen. Ik fietste vrolijk door en op het moment dat ik de grote modderige plas zag, was het al te laat: ik werd bedolven onder een enorme hoos van modderig koud water. Dus niet alleen mijn linkerbeen, -arm en -zij, nee alles en dan bedoel ik ALLES was nat. Het bruine water droop uit mijn haren, mijn grijs met lichtblauwe outfit was bruin, water in mijn schoenen. Geen enkel droog plekje meer.

Versuft stond ik naast mijn fiets, van de auto was al niets meer te bekennen. Niet even stoppen, geen sorry… niks! En de chauffeur móet het gemerkt hebben, dat kan niet anders. Ik was boos, verbaasd, stómverbaasd. Dit dóe je toch niet? Ik zou me kapot schamen, de fietser helpen, een lift geven… iets! Behalve als ik zeker wist dat het déze chauffeur was, die op de stoep bij een plas liep. Ik zou gas geven en nog net iets dichter naar de stoeprand gaan rijden. Splatsj! Ja jij begon!