woensdag 4 september 2019

1 jaar later: meer duurzaam, minder dummie

Een jaar geleden schreef ik een blog over duurzaam leven: duurzame dummie. Ik zette de eerste stappen naar een duurzamer leven en eerlijk is eerlijk: dat valt niet altijd mee. Maar ik heb zeker stappen gezet en dus wil ik met jullie delen, wat er in een jaar is veranderd bij ons in huis en ook in mijn hoofd! Even voor de duidelijkheid: ik word niet gesponsord, dus alle merken/producten die ik noem/gebruik heb ik zelf gekocht!

Foodhuggers

Ik vertelde vorig jaar, dat ik een spaarpotje maakte om in stapjes duurzame 'hulpmiddelen' te kunnen aanschaffen. Mijn eerste aankoop: Foodhuggers, die ik gebruik om bv. halve citroenen, uien, een stuk courgette af te dekken in de koelkast. Iets wat ik voorheen met huishoudfolie en plastic zakjes deed. De plastic zakjes zijn ondertussen helemaal uit onze keuken verdwenen, de huishoudfolie gebruik ik nog af en toe tot de rol op is... bijna!
Ondanks de Foodhuggers, blijft een ander probleem bestaan. Ik ontdek te vaak, dat ik de halve citroen, ui of courgette vergeet en ze alsnog in de afvalbak verdwijnen. Hier valt dus nog de nodige winst te behalen.

Ook liggen er nu twee vellen Abeego in de keukenla (of eigenlijk 1... want nummer 2 is zoek???). Ik gebruik deze bijenwas food-wraps ipv huishoudfolie om een schaaltje af te dekken, maar ook voor de kaas.

Een grotere aankoop, de duo afvalbak, kwam er toch nog vrij snel, omdat de oude enkele bak het begaf. De duobak gebruiken we voor restafval en plastic. En buiten, om het hoekje bij de voordeur en in de winter weer op balkon, staat een bakje voor het groenafval. Stiekem wordt er wel eens gesmokkeld, maar over het algemeen scheiden we nu netjes al het afval.

WASSEN
Maar niet alleen in de keuken doet duurzaamheid zijn intrede. Sinds april was ik mijn haar met een shampoobar (haarzeep) en dat bevalt me heel goed. Deze natuurlijke zeep is milieuvriendelijk, biologisch afbreekbaar en ook nog eens goed voor je haar, want geen chemische ingrediënten. Op dit moment ben ik aan mijn tweede zeepje bezig, dit keer de kokosmelk en mangoboter haarzeep van Botma & van Bennekom. De zeep is verrassend schuimend. Je haalt hem een paar keer over je natte haar, masseert het in en er ontstaat een heerlijks zacht schuim. Tijdens het uitspoelen lijkt het haar een beetje stug, maar na het drogen is mijn haar lekker zacht. Ik merk niet veel verschil met de vorige haarzeep van Het Zeeplokaal, behalve de andere geur.

Haarzeep van Botma & van Bennekom

Ondertussen draait de wasmachine al bijna een jaar met wasmiddel van Seepje, waarover ik in mijn eerste duurzame blog schreef. Hoewel mijn lief er aan moest wennen, want niet de vertrouwde geur, lijkt hij er nu wel happy mee. Ik merk geen verschil in resultaat met mijn oude wasmiddel en dat vind ik een goed teken. Seepje ruikt lekker, er zijn meerdere geuren en de was is schoon. Daar gaat het uiteindelijk om. Sinds kort is er ook wasverzachter van Seepje, maar die heb ik nog niet geprobeerd. Ik gebruik nu de Ecover, want die vond ik van alle merken de lekkerste geur hebben. Binnenkort ga ik in de winkel wel even een Seepje wasverzachter openmaken om te ruiken ;)

Wassen met Seepje en Ecover

Met boodschappen doen valt veel duurzame winst te behalen. Toegegeven: ik koop niet 100% biologisch/duurzaam en ik eet nog vrij vlees. Toch winkel ik nu veel bewuster. Steeds vaker kies ik biologische producten en soms ook fairtrade. Ik denk dat op dit moment zo'n 80% van alle zuivel die we gebruiken biologisch is, sowieso de melk, karnemelk, yoghurt en kwark. Vlees en groente/fruit kies ik ook vaker biologisch en we neigen ook steeds meer naar vleesloos eten. Eigenlijk wil ik op een punt komen, dat we meer vegetarisch eten en áls we vlees eten, alleen biologisch.

FAST- EN FAIR-FASHION
En dan het hoofdstuk kleding. Dat blijft toch een dingetje. Of eigenlijk DING! Ik heb me meer verdiept in de fast fashion industrie en daar is heel veel mis. Maar hoe verleidelijk toch ook om de laaggeprijsde kleding te kopen. Ik ben absoluut niet 'onschuldig' als het gaat om het kopen van deze kleding, maar in mijn hoofd is er wel een omslag aan de gang. Ja, ik ga nog wel eens overstag, maar steeds vaker ook, kan ik de verleiding weerstaan. Ik koop nog steeds kleding, maar heb niet meer de neiging om tussen de rekken te graaien met het gevoel 'hebben hebben hebben'. Ik kan op momenten serieus besluiten om níet de H&M in te lopen, omdat ik het stemmetje 'fast fashion' in m'n hoofd hoor.

Sustainable fashion van Filippa K

Af en toe koop ik iets van een duurzaam en fair merk of kies ik voor bv. biologische katoen. Ook komen er meer producten op de markt van bv. de duurzamere alternatieven bamboe, tencel of lyocell. En als ik dan toch in de H&M beland, zoek ik naar het 'conscious'-label. Steeds vaker kijk ik ook op sites als Project Cece, een zoekmachine voor duurzame kleding en ik loop zo nu en dan even naar binnen bij Van Nature in mijn woonplaats, maar ik merk dat ik bij de duurzame merken meestal nog niet echt vind wat ik zoek. En eerlijk is eerlijk: het prijskaartje kan soms ook best afschrikken.

Een andere optie is de kringloop of tweedehands kledingwinkel. Een duurzaam alternatief, want je koopt niet iets nieuws, maar hergebruikt. Ik heb een aantal kledingstukken tweedehands en als het er nog mooi uitziet, geeft me dat ook echt een goed gevoel. De tijd dat kringloopkleding 'armoe' was is al lang voorbij.

Tweedehands vest

Op het gebied van kleding kan en moet ik nog veel stappen zetten en hopelijk word ik daarbij geholpen door een veranderende mode-industrie. Hoewel het nog lang zal duren voordat deze sector helemaal om is (áls dat al gaat gebeuren!?), zie je toch dat de aandacht voor fair fashion groeit.
Natuurlijk hangt er aan fair fashion een ander prijskaartje, maar als we nou allemaal gewoon wat minder kopen tegen een eerlijke (hogere) prijs... !

MINDER KLEDING
De afgelopen maanden hebben we veel in huis opgeruimd, zo ook de kledingkast. Ik heb behoorlijk wat weggedaan (staat klaar voor de koningsmarkt) en ik ga binnenkort nog eens kijken naar de twijfelgevallen. Hoewel ik mezelf nog geen 'capsule wardrobe' zie hebben, is minder kleding echt geen slecht idee! Als ik op Instagram kijk naar de capsule kledingkast van bv. Anne Marije Baars, kan ik soms serieus denken: dat wil ik ook, maar voorlopig ben ik tevreden met hoe mij kast er nu uitziet.

Als ik alles zo op een rijtje zet, realiseer ik me dat er nog genoeg te doen is, maar ben ik ook blij met de stappen die ik afgelopen jaar heb gezet. En het blijkt in veel gevallen helemaal niet zo moeilijk! Ik hoop dat ik jullie een beetje heb kunnen stimuleren om ook wat meer stapjes te zetten...

Dus mijn vraag: welke volgende stap ga jij zetten? Ik zou het leuk vinden om je antwoord te lezen in een reactie!

maandag 7 januari 2019

Van altijd ON- naar OFF-line

Eerlijk is eerlijk: ik had niet gedacht, dat het me zou lukken om een maand offline te gaan. Geen Instagram, geen Facebook en uiteindelijk ook geen Twitter. Ten eerste om mezelf te testen: kan ik (tijdelijk) zonder? Maar ook om in de decembermaand meer aandacht te hebben voor mijn omgeving en om andere leuke dingen te doen, waar ik meestal de tijd niet voor neem.

Op 5 december heb ik de Insta en Facebook apps ver weggestopt op mijn mobiel. Ik hoopte dat dat genoeg zou zijn. en dat bleek ook zo. In werkpauzes en thuis op de bank, had ik toch altijd mijn telefoon bij de hand, maar het kostte me geen moeite om de apps te laten voor wat ze waren.
Met Twitter deed ik nooit veel, maar nadat ik Insta en Facebook afsloot, zat ik ineens allerlei Twitterberichten te lezen. De handeling 'telefoon pakken als ik op de bank zit' zat zo ingebakken, dat ik dat bleef doen en dus automatisch andere apps ging gebruiken of gewoon ging surfen op het net.

Uiteindelijk heb ik na een week ook de Twitter app weggestopt. Ik moet bekennen dat 'mijn mobiel pakken' een valkuil blijft! Ik had me voorgenomen om mijn mobiel vaker weg te leggen, bv. op de slaapkamer. Dat heb ik dus niet gedaan, maar ik heb hem uiteindelijk wel meer genegeerd. Ik heb een familie-fotoalbum gemaakt, zonder steeds op mijn mobiel te kijken. Ondertussen ben ik aan mij derde legpuzzel van 1000 stukjes bezig, ben ik weer een boek gaan lezen, heb ik tasjes gehaakt, is de slaapkamer af, zijn er kasten opgeruimd, heb ik gewandeld zonder mobiel en tijdens ons Kerstdiner in een restaurant, lag mijn mobiel gewoon thuis.


De eerste offline-week viel het me op hoe vaak ik dacht "even een foto maken" (voor Insta) en vervolgens dacht ik "oh nee dat HOEFT niet"! Hoezo het HOEFT niet? Nú ineens niet? Het HOEFT nóóit, maar blijkbaar is het zo ingesleten, dat het soms als móeten voelt! In mijn hoofd dacht ik dus vaak in plaatjes, in foto's. Dat is echt beduidend minder geworden. Ik denk bij een lekkere latte of een speciaalbiertje in een cafeetje niet meer "hoe maak ik hier een mooi plaatje van".

Omdat ik niet mega-veel volgers heb, heb ik niet de illusie, dat ik gemist ben de afgelopen weken. En heb ík andere Instagrammers gemist? Mwah, dat valt ook te bezien. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe het An van de De Minimamalist is vergaan, omdat zij mij op het idee bracht om offline te gaan. En ik volg Lynda Hovens (Lyndahome) graag, dus aan haar heb ik nog wel eens gedacht. En natuurlijk aan mijn vrienden die ik niet van Insta ken, maar die wel op Insta actief zijn.


Nu heb ik dus voor het eerst na 5 december de apps uit hun schuilplaats gehaald en weet je wat zo gek is? Ik vind het gewoon spannend om ze te openen. Niet om wat ik ga zien, niet om hoeveel volgers er vertrokken zijn, niet om te zien wat ik allemaal heb gemist... maar ik denk omdat ik bang ben dat ik weer heel snel terugval. Omdat de apps wegstoppen heel veilig is. De verleiding weg.
Maar Insta is leuk en inspireert en dat wil ik, met mate, wel blijven voelen. Dus nu is de uitdaging om te doseren. Om te beginnen zie ik de apps nog steeds niet op het eerste scherm als ik mijn mobiel open. Verder ga ik mijn profiel opschonen (lees: minder mensen volgen. Ik volg er zoveel, dat ik niet eens meer weet wie het allemaal zijn).

Ik ben benieuwd hoe anderen dat doen. Na deze maand denk ik wel te weten hoe ik kan minderen, maar toch hoor ik graag van jullie hoe jullie omgaan met de verleidingen van Social Media. Ben jij wel eens langere tijd offline gegaan? Wat heeft het je opgeleverd? Wat doe je om je surfgedrag te doseren?

Over een maand hoop ik te kunnen melden, dat het me gelukt is om met mate te Instagrammen of Facebooken... wordt vervolgd.

dinsdag 6 november 2018

Sterrenkrans DIY

Met de kerstdagen in zicht (nou ja... zo voelt het, nu ik op mijn werk een lading kerstartikelen over me heen krijg) ga je toch weer denken aan gezelligheid, kaarsjes aan, warme chocolademelk en versieringen voor in huis. Liefst geen overkill, maar subtiele accenten.


Kijkend tussen mijn DIY spullen, kwam ik op het idee van deze sterrenkrans. Hij is heel simpel te maken.

Ik gebruikte de volgende artikelen:

-een metalen ring van ø 30 cm.
-lijmpistool/-patronen
-zwart draad
-zwart karton
-2 figuurponsen ster ø 3.5 cm en 1.5 cm.
-schaar/mesje


De zwarte metalen ring had ik nog liggen. Mocht je geen zwarte kunnen vinden: je kunt hem heel makkelijk zwart spuiten. Of pas de kleur van je karton aan, aan de kleur van de ring. Ook de figuurponsen had ik nog liggen, maar je vindt ze zeker bij een hobbywinkel. De ringen en ponsen zitten op dit moment ook in het kerstassortiment van Søstrene Grene (zolang de voorraad strekt).

Met de figuurponsen drukte ik sterren uit het karton.
Voor deze krans gebruikte ik 23 grote en 14 kleine sterren.
Warm het lijmpistool op.
Leg de ring met één kant op een verhoging. Ik gebruikte een klein doosje. Dit maakt het vastplakken van de sterren makkelijker. Je voorkomt dat de ring aan de ondergrond vastkleeft.


Doe een druppel lijm op de ring en druk er een ster op. Hij zit eigenlijk meteen vast. Versier zo de hele ring, afwisselend met grote en kleine sterren. Het mooiste effect krijg je als je de sterren verschillende kanten op laat kantelen.

Als de lijm goed droog is kan je de krans voorzichtig omdraaien. Doe dan op de achterkant nog een druppel lijm, zodat de lijm als het ware om de ring heen zit. Zo loop je de minste kans, dat de sterren van de ring vallen.


Knip of snij de lijmresten/-draden weg, bevestig het zwarte draad aan de ring en klaar is je krans!


Op dezelfde manier ga ik ook een kleinere witte krans maken. Hiervoor moet ik met een restje verf de ring eerst wit maken, want hij is zilverkleur. Over een paar dagen zal ik hier ook het witte kransje laten zien.

Uiteraard kan je de krans in elke gewenste kleur maken. Ik ben benieuwd voor welke kleur jij kiest. Laat je me dat weten? #alookinsidekrans

dinsdag 23 oktober 2018

Bucketlist opgefrist

Op 4 juni 2014 schreef ik een bericht over mijn bucketlist. Ik weet niet hoe het bij anderen is, maar mijn bucketlist is wel aan verandering onderhevig. Iets wat ik 4 jaar geeleden graag wilde, staat nu niet meer zo hoog en sommige dingen zijn niet zozeer 'bucketlist' dingen, maar eerder dromen, die je niet zomaar even 'uitvoert'. Een bungy-jump kan je redelijk eenvoudig plannen, succesvol bloggen is vooral een kwestie van inzet, doorzetten, talent en misschien ook een beetje geluk.

Mijn blog 'Belevend Bewijs"

Even knippen en plakken laat zien wat mijn lijstje in 2014 was. Ik noemde het mijn bucketlist 'in oprichting'. Het zijn niet de spectaculaire dingen die je misschien verwacht op een bucketlist, maar goed, ieder zijn ding! Ik wil niet uit een vliegtuig springen (alleen vliegen is al uitdagend genoeg), hoef niet aan een elastiek te bungelen, overweeg geen wereldreis, ga niet de hoogste bergen beklimmen of in de diepste zeeën duiken. Wat dan wel?

- rondreis (auto) Italië (incl. Sicilië)
- vliegvakantie (vliegen!)
- toneelspelen in echt theater
- figureren in tv serie op nationale tv
- week in een klooster (‘retraite’)
- wedstrijd winnen met iets creatiefs
- luiervakantie op Aruba of Curaçao
- trouwen
- boekje maken/uitgeven (iets met foto’s/styling en Kaatje-teksten)
- geld verdienen met m’n blog (of: succesvol bloggen)

Later voegde ik nog een punt'je' toe: de 4daagse lopen.

Hoe zijn ondertussen de vorderingen?
De vliegvakantie kon ik al afvinken, want dat had ik (na 16 jaar vliegangst) al gedaan voordat de bucketlist zwart op wit stond. Check V!

Officier van Justitie in Noord/Zuid (jan. 2015)

Al vrij snel na het publiceren van mijn lijstje, kon ik ook het figureren afvinken. Ik mocht 'schitteren' (hahaha) in de tv serie Noord Zuid, die overigens niet zo succesvol bleek. Maar ik had mijn seconds of fame, want ik kwam close in beeld als officier van justitie. Check V!
Maar (het is bijna niet te missen geweest) er is meer gebeurd!

In november vorig jaar vroeg ik mijn lief te huwelijk en ondertussen zijn we getrouwd! Check V!
Getrouwd op 29 juni 2018

In juli van dit jaar liep ik de 4daagse van Nijmegen uit! Kapot, maar zo trots! Check V!


4x 40 km.

Hoewel het wéér 'figureren' was, ik geen tekst had, maar ik wel mocht meedoen in een echt theater, (de schouwburg van Nijmegen) èn ik op het podium stond met o.a. Liz Snoijink, vind ik dat ik ook het toneelspelen in een echt theater mag afvinken. Check V!
 
Schouwburg Nijmegen
3 oktober 2018

Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik, dat ik ooit een prijs heb gewonnen met een fotowedstrijd op Instagram. Dat is toch hetzelfde als een wedstrijd winnen met iets creatiefs? Check V!
Winnende foto

Of de tropische luiervakantie er ooit van komt? Ik zie mezelf dat misschien wel doen, met mijn lief, maar dan moet hij eerst zíjn vliegangst overwinnen. Ik weet nog wel en leuke blogpost voor hem om te lezen ;) En als hij dan toch zover is, kunnen we misschien beter ook naar Sicilië gaan vliegen ;), hoewel de rondreis me nog steeds cool lijkt.
Beiden blijven bijzonder, maar ik voel niet echt hele grote behoeft ofzo. Wie weet ooit, maar ze staan niet bovenaan.

En het boekje uitgeven? Dat zie ik meer als droom. Ik denk wel, dat ik een keer een boekje maak zoals ik het in mijn hoofd heb, maar uitgeven is een ander ding. Het zal waarschijnlijk gewoon een soort foto-albumpje worden, voor mijn eigen privé-collectie.

Alleen de retraite staat nog wel serieus op mijn list. Het lijkt me heel bijzonder en hopelijk rustgevend en verhelderend om een aantal dagen los te komen van de hectiek van alledag, in stilte. Geen prikkels van buitenaf, geen stadsgeluiden, geen tv, geen social media... niks!

Happy face na eerste vlucht in 16 jaar (maart 2014)

Nog even in samenvatting:

- rondreis (auto) Italië (incl. Sicilië)
V vliegvakantie (vliegen!)
V toneelspelen in echt theater
V figureren in tv serie op nationale tv
- week in een klooster (‘retraite’)
V wedstrijd winnen met iets creatiefs
- luiervakantie op Aruba of Curaçao
V trouwen
- boekje maken/uitgeven (iets met foto’s/styling en Kaatje-teksten)
- geld verdienen met m’n blog (of: succesvol bloggen)
V de 4daagse lopen

Heb jij ook een bucketlist, al dan niet vastgelegd? Wat staat het hoogste op jouw lijstje?

maandag 17 september 2018

Duurzame dummie

Sinds vandaag staat er een spaarpot in de keuken. Op de plank, in het zicht. Oké het is eigenlijk een mandje, waar vanaf nu hopelijk geregeld losse munten in verdwijnen. Mijn matties zullen denken, dat het het potje is, waar ik een eventueel buitenlands reisje van wil betalen, maar nee, dat is een ander potje.

Het zwart-witte mandje is mijn spaarpot!

Dit mandje op de plank dient een heel ander doel. Het is mijn begin van 'duurzamer leven'. Iets dat al langer in mijn hoofd speelt, maar waarmee ik uit gemakzucht eigenlijk zelden iets doe. Hoewel ik naar mijn zin te veel bivakkeer op social media, levert me het toch iets op. Duurzamer, milieuvriendelijker leven is de laatste jaren steeds meer uitgegroeid tot een hot item. In het gewone dagelijkse leven speelt het meer en meer een rol en dat merk je ook op Facebook en Instagram.

foto: www.seepje.nl

Het afgelopen jaar zag ik het merk Seepje geregeld voorbij komen en tot mijn verrassing zag ik het vanmorgen in het wasmiddelenschap van AH staan. Ik vond dat echt tof om te zien, hoewel ik het zelf nog niet gebruik. Onder de naam Seepje worden wasmiddelen en andere schoonmaakmiddelen verkocht, die gemaakt worden van de schil van de Sapindus mukorossi vrucht uit India en Nepal. Door dit natuurproduct is wassen minder belastend voor het milieu en de 'schillenboeren' krijgen er een eerlijke prijs voor betaald.

Ik volg Mirjam Hart van Een Goed Verhaal al een behoorlijke tijd op Instagram en Facebook. Zij post steeds vaker inspirerende blogs en foto's, waarin ze haar manier van duurzaam leven deelt. Ze laat zien hoe je kleine stapjes kunt zetten en ook zonder al te veel moeite alvast kunt beginnen met een milieuvriendelijker huishouden.
Ook de jongste dochter van mijn lief is begaan met natuur en milieu. Ik vind het bijzonder om te zien, hoe zij nadenkt en zich boos maakt over dierenleed, hoe ze zich verdiept in het milieu en op haar manier een bijdrage levert, onder andere door vegetarisch te eten (net als haar oudere zus trouwens ;))

In de jaren dat we in een rijtjeshuis met een tuin woonden, waren we trouw in het scheiden van ons afval. GFT, rest-afval en plastic werden keurig apart bewaard. Maar sinds we in ons appartement wonen, met niet al teveel (buiten)ruimte, is de klad erin gekomen. Of eigenlijk: we zijn ermee gestopt. Want waar laat je je groenafval? Op het balkon? Dat gaat zo stinken en dat is vervelend als je buiten zit en het is een lelijk ding, zo'n afvalbak. Waar wordt het in de stad opgehaald of ingezameld? Gedoe gedoe gedoe… Typisch gevalletje gemakzucht!

De Bee's Wrap is een goed alternatief voor bv. 
huishoudfolie.
foto: www.beeswrap.com

De laatste weken begint mijn geweten steeds meer te spreken en daarom is het hoog tijd om stappen te zetten. In eerste instantie houdt 'het gedoe' veel mensen (en mij dus ook) tegen om bewustere keuzes te maken, maar naar mijn mening is ieder klein stapje al een goed begin. Je hoeft niet meteen alles rigoureus om te gooien. Dat is vaak onhaalbaar. Maar een klein stapje, een eerste verandering, kan het begin zijn van een mooi en duurzaam leven.

Maar waarom dan dat spaarpotje? Om dat het hoog tijd is voor onze eerste stap en ik ook wel zie, dat aan veel kleine oplossingen wel een prijskaartje hangt. En door een spaarpotje te maken en een wensenlijstje van 'hulpmiddelen', heb ik een stok achter de deur. Een rol huishoudfolie kost 80 cent, de Bee's Wraps (gemaakt van o.a. organische katoen en bijenwas) die ik wellicht wil gebruiken hebben een aanzienlijk hogere prijs (drie velletjes van 17x20 cm kosten ca. €20,-). Mijn zoektocht naar alternatieven is pas net begonnen, dus dit is slechts om je een idee te geven.

Natuurlijk kan ik ook zonder spaarpot de eerste stappen zetten en dat ga ik ook doen. Als ik weer wasmiddel nodig heb, ga ik Seepje zeker uitproberen! Maar ik zal/kan niet in één keer een nieuwe afvalbak (met meerdere compartimenten), Foodhuggers en Bee's-Wraps kopen. Dus daarom mijn spaarpotje.

Foodhuggers zijn op meerdere manieren toepasbaar.
Gemaakt van siliconen (BPA- en ftalaatvrij)
foto: www.foodhuggers.com

Ondertussen liggen er in onze keukenlades nog genoeg hulpmiddelen, die ik in de toekomst niet meer wil gebruiken, zoals vershoudfolie, boterhamzakjes, plastic flesjes, rietjes...
Wat doe ik daarmee? Ik zou zelf denken: ze liggen er nu, laat ik ze maar opmaken, maar ik hoor graag van doorgewinterde 'groene' lezers, wat ik er (beter) mee zou kunnen doen.

Ik ga ongetwijfeld nog groene flaters slaan, uit gewoonte verkeerde keuzes maken of keuzes waarvan ik denk, dat ze goed zijn... maar toch niet. De komende tijd zal ik mijn kleine stapjes met jullie delen en hopelijk kan ik jullie dan ook inspireren om (milieu)bewustere keuzes te maken. Ondertussen ben ik benieuwd hoever jij bent met een duurzamer leven? Zit het net zoals bij mij vooral nog in je hoofd of pas je het al veelvuldig toe? Let me know! En natuurlijk zijn alle tips voor deze 'duurzame dummie' van harte welkom!

donderdag 23 augustus 2018

Oogstrelende collectie Søstrene Grene

Het is al weer bijna september, de maand dat Søstrene Grene traditiegetrouw een nieuwe najaarscollectie uitbrengt. We moeten nog 2 weken geduld hebben, maar ik mag jullie al wel een voorproefje geven van deze mooie en wat mij betreft wederom bijzondere collectie.


Meer nog dan de vorige keren proef ik Scandinavië en dus Denemarken als ik de collectie bekijk. Waren de stoelen eerder van kunststof of zachte velours, dit keer hebben ze gebruik gemaakt van het typische lichte hout, waar Scandinavische interieurs bekend om staan. Dit gecombineerd met de voor Søstrene Grene kenmerkende zachte kleuren, maakt het een oogstrelende collectie, waaraan menig interieurliefhebber zijn hart kan ophalen.


Strakke gestileerde vormen geven het geheel een modern uiterlijk, de zachte stoffen en ingetogen kleuren zorgen voor warmte. Uiteraard is de vormgeving belangrijk, maar dit mag niet ten koste gaan van de functionaliteit. Om met Anna en Clara te spreken: "De magie van interieurontwerp is dat het tegelijkertijd je huis mooier én ruimtelijker kan maken".


Verrassend is tevens de toevoeging van bed-textiel aan het assortiment. Deze zomer zagen we dat al bij de Mini Home collectie voor de allerkleinsten, nu dus ook voor volwassenen. Uiteraard ook hier in de bekende zachte tinten.

 

De collectie wordt afgemaakt met een prachtige functionele keukencollectie en uiteraard zijn er ook weer bijzondere lampen, vazen en tal van andere accessoires beschikbaar.

 

De collectie zal in de winkels verkocht worden vanaf donderdag 6 september. Behalve de stoel, het stoelkussen, de wandlamp en de schraagtafel: deze zijn beschikbaar vanaf 20 september.
De nieuwe catalogus is zowel online als in één van de 12 winkels in Nederland beschikbaar. En natuurlijk ook in de winkels in de rest van de wereld ;)

dinsdag 21 augustus 2018

4 dagen ploeteren met pijn èn plezier

Nadat ons 'project bruiloft' is afgesloten, dient de volgende uitdaging zich aan. Sinds ik in Nijmegen woon en de 4daagse vanaf de kant heb bekeken, al dan niet met een biertje in de hand, werd het gevoel 'ooit wil ik hem lopen' steeds sterker.
En om het even plat te zeggen: wat in mijn kop zit, zit niet in mijn kont (waar komt deze uitdrukking vandaan??), dus koos ik mijn moment, mijn jaar... dít jaar!


Nadat ik me in januari had ingeschreven voor Via Vierdaagse, kreeg ik een mooi trainingsschema. Hoewel ik me had voorgenomen om flexibel met het schema om te gaan, liep ik vele kilometers op mijn vrije dagen. Naarmate de 4daagse dichterbij kwam, groeide het vertrouwen en de zin om het evenement nu eens als wandelaar mee te maken.

Tot mijn grote schrik kreeg ik begin juni last van een pijnlijke voet. Na 15 kilometer kon ik bijna niet meer lopen. Een weekje rust hielp enigszins, maar pijnvrij werd het niet. Paniek! Wat nu? Nog 6 weken tot de start. Omdat ik zelf nogal aarzelend was om hulp in te schakelen, was het zetje in de rug van Marcel precies wat ik nodig had. Een Nijmeegse fysio zou zeker wel snappen, waarom ik zo snel mogelijk pijnvrij of in ieder geval met zo min mogelijk pijn zou willen lopen. De 4daagse is hier zo'n beetje heilig.

Na een intensieve behandeling (2x per week), waarvan de laatste op de dag vóór de start, kon ik niets anders denken dan: fingers crossed… one day at a time! Zo ging ik dus van start!
De podotherapeut, waar ik op de valreep langs ging, bracht nog een viltlaag aan in mijn schoen, om een drukplek te ontlasten. Dit bleek uiteindelijk enorm te helpen.


Vol trots haalde ik zondags al mijn gele lopers-bandje en de eerste contrôlekaart op. Nu ben ik één van de lopers dacht ik. Maar meteen was ik ook zenuwachtig. Hoever ga ik komen? Ik was als de dood, dat ik al op dag 1 zou moeten afhaken. 4x 40 km? Ik had er eerlijk gezegd een hard hoofd in!

Om de herrie uit de stad enigszins buiten te sluiten ging ik maandagavond met oordopjes slapen. Ik had eerder al getest of ik dan mijn wekker wel zou horen. Op mijn mobiel stelde ik 4 wekkers in, zodat mijn angst om me te verslapen minder werd. Bij het eerste geluidje zat ik rechtop en stoof mijn bed uit. Na een frisse douche, het inpakken van mijn rugzak en een paar happen van mijn ontbijtje, was het tijd om richting start te gaan. Toch spannend zo'n eerste keer... bang om op de verkeerde plek te staan. Achteraf gezien idioot, want het is niet te missen. Gewoon aansluiten bij de meute.

NU BEGINT HET... 
Dit is mijn beleving op dat moment... vandaar de tegenwoordige tijd. Dat maakt het makkelijker om mijn gevoel te beschrijven.

met Judith... 
apart gelopen, maar wel meegeleefd

Vlak voor de Wedren stuit ik op collega Judith, die met 2 vriendinnen ook gaat lopen. We maken een selfie, die we aan onze collega's sturen. Vervolgens zoek ik mijn plekje in de grote groep wandelaars. De 50 km is al gestart. Ik start in de vroege groep van de 40 km. Mijn hart bonkt. Ik haal diep adem en de adrenaline klotst op het moment dat de marsleider aftelt... Het duurt een minuut of 7 voordat ik gescand ben en dag 1 echt van start is. Hier loop ik dan flitst het door mijn hoofd. Ik ontvang de high fives van de aangeschoten studenten. Prachtig toch! Niet iedereen is hiervan gediend, maar ik geniet nu al.


De route van dag 1 ken ik bijna helemaal. Terwijl ik over de Waalbrug loop en de slingerende massa op de dijk zie, denk ik: ik loop nu op mijn hangertje (zie foto). Als toeschouwer was dat altijd al een bijzonder gezicht. Ik loop een lekker stevig tempo en voordat ik het weet, ben ik al in Elst, waar ik mijn oud-collega Marjo zou treffen. Ik ben te vroeg. Marjo is nog onderweg. Morgen een nieuwe kans.

Wetend dat Marcel mij opwacht in Bemmel, loop ik lekker door. Het gaat goed. De pijn in mijn voet is te doen. Het valt echt mee, dus dat stemt mij hoopvol. Maar terwijl we door de weilanden slingeren, begint het onder mijn linkerhiel te gloeien. Ik probeer het te negeren, maar dat lukt slecht. Zou het een blaar zijn? Nu al? Ik heb nooit eerder blaren gelopen. Net voor we Bemmel bereiken, neem ik een pauze bij de rustplaats van de Wandelbond (en Via Vierdaagse). Ik heb ook toegang tot de 'VIP'tent, waar een EHBO post is. Terwijl ik geniet van een zout soepje, inspecteer ik mijn voet. Er zit een grote blaar, waar het vocht al uit is, maar hij is verder nog wel heel. Ik meld me bij de EHBO en na een kwartiertje ben ik aan de beurt. Binnen 10 minuten is de blaar ontsmet en afgeplakt en kan ik mijn weg vervolgen. Zo fijn om 2 kilometer verder Marcel langs de kant te zien staan. Hij pept me op en belooft me, dat hij naar het finishterrein komt. Ik realiseer me dan, dat ik dag 1 ga halen!

In Lent wilde ik eigenlijk nog even pauzeren, maar ik besluit door te lopen. Ik ben moe, maar ik wil zo snel mogelijk in Nijmegen zijn. Ik wil wel zitten, maar pas als ik mag blíjven zitten. Mijn benen doen pijn, maar juist dat stimuleert me om het tempo erin te houden. Langzamer lopen betekent langer pijn. Toch wel een beetje euforisch kom ik binnen op de Wedren. Dag 1 kan ik afvinken. One down, three to go.

dag 1: eerste blaar, Bemmel, bier en massage

Op advies van Marcel, koop ik een 3 dagenkaart voor de masseur op de Wedren. Hoewel de wachtrij lang is, is het meer dan de moeite waard. Terwijl ik wacht, drink ik een Heineken 0.0%... er schijnen goeie stoffen in te zitten voor het herstel. Ik weet op dat moment al zeker, dat ik ook dag 2 van start zal gaan.

ROZE WOENSDAG
Als ik de volgende dag opsta, ben ik verbaasd. Ik voel me fit. Geen pijn meer. Douchen heb ik 's avonds gedaan, zodat de leukoplast op de blaar niet nat in mijn sok gaat. Elke risico uitsluiten. Ik stop de nodige plukken wandelwol in mijn sokken, om verdere blaarvorming en druk tegen te gaan. Meer blaren blijven gelukkig uit, dus ik denk dat het werkt.

Voor de start tref ik Judith weer. We wisselen even ervaringen uit en gaan daarna ieder onze weg. Het is roze woensdag, die bekend staat als de zwaarste dag. Hoewel ik de aangekondigde saaie stukken vind meevallen, is het wel een pittige dag. Tijdens het feestgedruis in de verschillende plaatsen op de route, laad ik de accu op voor het vervolg. Ik zing en klap mee, dansen gaat niet, want ik ben bang dat een ongecontroleerde beweging een blessure oplevert. Mijn kuiten staan strak, maar de laatste kilometers zijn het vooral mijn scheenbenen, die me parten spelen. Ik voel een stekende pijn. Als dat maar goed gaat. Ter hoogte van de Vasem móet ik stoppen. Ik kan niet meer, maar ik moet nog ongeveer 4 km. De roze zee, die me in het centrum van Nijmegen te wachten staat, maakt dat ik verder kan.

Roze woensdag is één groot feest. De stad deint op foute muziek en meezingers. Als we de Voerstraat omhoog lopen, stokt de massa. De weg versmalt zich aan het begin van de Hertogstraat, maar het enorme feest zorgt voor genoeg vertier tijdens het oponthoud. Ik zing en klap me een weg door de menigte en val Marcel in de armen op het Faberplein. Met een vertrokken gezicht zeg ik, dat ik kapot ben en pijn heb. Zoveel pijn. Ik neem een slok van het biertje dat Mark (of Aimée) me aanreikt. 1 slokje want ik wil niet óók nog de man met de hamer tegenkomen op de laatste meters.

roze woensdag: 
Wijchen, Hertogstraat, Faberplein

Na de finish loop ik meteen door naar de massage-post. Mijn koude biertje wordt bruut door iemand omgegooid, dus ik moet het doen met water. Veel water. En zoute chips. Ik eet de restjes uit mijn rugzak op om maar weer energie te krijgen. Marjo mis ik weer vandaag. Zij zit elders op de Wedren, terwijl ik wacht bij de EHBO (uiteindelijk zal ik haar nog zien na de finish op vrijdag).

Ik strompel naar huis, maar heb vertrouwen, dat ik vannacht weer zo goed zal herstellen, dus yes... ik ga ook de derde dag van start. En iedereen die dat hoort zegt: als je dag 3 uitloopt, ga je het halen! Zelf denk ik nog steeds: eerst zien, dan geloven.

ZEVENHEUVELEN
Wat heerlijk dat ik op dag 3 weer vroeg mag starten. Nog voordat het licht wordt, sluit ik aan in de rij. Op deze dag heb ik me verheugd: de Zevenheuvelenweg! Ik heb hem tijdens de training vaak gelopen. Op het fietspad. Maar dit keer wil ik over de weg, tussen de vele toeschouwers, campers, caravans en auto's door. Onderweg naar Groesbeek bouw ik genoeg pauzes in. Ik geef mezelf iets meer tijd en rust. Zorg goed voor mezelf, eet een extra soepje en banaan en verheug me op mijn supporters in Groesbeek.

Hoewel ik even op ze moet wachten op de rotonde bij de molen, ben ik blij om Marcel, Joyce, Aimée en Florence te zien. We kletsen even, maken foto's en dan ga ik richting de Zevenheuvelen.

dag 3: zevenheuvelen

Tijdens de trainingen genoot ik vooral van de omgeving, nu zie ik alleen super-enthousiaste toeschouwers langs de kant, die ons de heuvels over leiden. Tijdens de trainingen vond ik de route erg meevallen, maar nu is het toch wel pittig. Ik weet dat het nog ongeveer 9 kilometer is naar de Wedren. Nog best en stukkie, maar ook in Nijmegen Oost wacht ons een feestje. Via een witte en later een rode mensenmenigte swingen we door Oost richting finish. Leef... alsof het je laatste dag is... Nou mijn hele lijf leeft hoor! Au! Ongelooflijk: ook dag 3 is binnen. Ik voel tranen in mijn ogen prikken. Zou het dan toch? Nog maar één dag!

BLOEDNERVEUS
Redelijk uitgerust en opgewonden word ik de volgende dag wakker. Het ochtendritueel herhaalt zich, maar ik ben zo onrustig. Of beter gezegd: ik ben bloednerveus. Diep in mijn hart leek ik (van tevoren) te weten, dat de missie 4daagse onhaalbaar was, maar nu lijkt het er toch verdomd veel op, dat ik straks de medaille kan ophalen. Ik kan het bijna niet geloven, maar nog steeds zeg ik tegen mezelf: je bent er nog niet. Nog ruim 40 km!

Maar hé... nu ga ik het toch echt niet meer laten lopen. Met bonkend hart verlaat ik voor de vierde keer de Wedren. Op naar Cuijk waar collega Wendy, die alle pijntjes vooraf heeft meegekregen, langs de route staat. Onderweg is het feest. Ik probeer voor de laatste keer alle muziek, alle aanmoedigingen en alle high fives mee te pakken. Voor de zoveelste keer vul ik mijn waterfles bij met een tuinslang en maak ik het sjaaltje om mijn nek nat. Ik snoep van de aangeboden komkommerschijfjes, zoute dropjes en chips en vind het niet erg om nat te worden door een sproeier.

laatste ochtend

In Cuijk wacht ons één groot feest. Na de enthousiaste omhelzing door Wendy durf ik voor het eerst serieus te denken: ik ga het halen, ik ga het echt halen!! Hoe bijzonder om vervolgens via de pontonbrug de Maas over te steken. Het aftellen kan beginnen! Vanaf Mook kom ik op bekend terrein en genietend begeef ik me richting Malden, waar ik van Aimée en Mark mijn eerste gladiolen krijg. Ja gladiolen!! Jippie!

VIA GLADIOLA
En dan... ja dan komen we aan op de Via Gladiola… DE Via Gladiola. De o zo bekende St. Annastraat, die 1 x per jaar wereldberoemd is. Ik weet hoe moeilijk het is geweest voor al die mensen langs de kant om een plekje te vinden. Wat een massa, wat een geweldig onoverwinnelijk gevoel! Ik loop op de Via Gladiola! Hier droomde ik van en de tranen komen. Wat ben ik blij, opgelucht en trots! Naast de tribunes op het Keizer Karelplein word ik bedolven onder rode en witte gladiolen, ik krijg een sjerp met 'KANJER' en een kaart, die gekreukeld uit de strijd komt. Ik word binnengehaald door Marcel, Maaike, Bram en mijn ouders. Ze zijn trots... ze zijn blij voor me en ik ga straks op een terrasje met ze proosten. Maar eerst nog even finishen en mijn welverdiende 4daagse kruisje ophalen... in ontvangst nemen! Terwijl ik de laatste paar honderd meter loop, stromen de tranen weer. Een mengeling van trots, blijdschap, vermoeidheid, pijn en ook ongeloof! IK HEB HET GEDAAN! 

dag 4: Cuijk, Wendy, Via Gladiola,
eeuwige roem!

Met armen vol gladiolen passeer ik de finish. Om me heen alleen maar blije feestende wandelaars, die elkaar in de armen vallen. De dame die me mijn medaille overhandigt, feliciteert me. Dankjewel zeg ik trots en opgelucht. Het is klaar. 161,2 km in de benen. Eens, maar nooit weer. Maar ja, dat schijnt iedereen direct na de finish te zeggen ;)