Bruin

Acht jaar lang woon ik nu in Nijmegen. Ik vind het een heerlijke stad. Knus, overzichtelijk, sfeervol. Meestal.
Acht jaar lang ook keek ik uit op de Mariënburg parkeergarage en de erboven liggende kantoren. Of eigenlijk probeerde ik er vooral lángs te kijken.

Mijn aandacht werd echter vaak getrokken door de in de wind rammelende jaloezieën, die zich aan de buitenkant van de kantoorramen bevinden. Verkleurde bruine horizontale lamellen met een aanslag, die ik ken van kunststof tuinmeubelen, die te lang in weer en wind hebben gestaan. Sommigen zijn helemaal of half dicht en anderen kunnen waarschijnlijk niet meer op of neer.
Toen ik vorige week nog eens goed keek, ontdekte ik dat de jaloezieën niet bruin zijn, maar een onbestemde grijsachtig beige of beige-achtig grijze kleur hebben. Uiteraard wél met de aanslag erop. Gek, in mijn hoofd waren ze echt bruin. Bruin van vroeger: rokerig stoffig bruin. De betonnen vensterbanken zijn bedekt met een laag vogelpoep, want het centrum van Nijmegen is ook het domein van duiven en grote zwermen kauwen, die vaak neerstrijken op de uitnodigende randen van ‘De Mariënburg’.

Nu ik er niet meer naast woon, zie ik de garage van een andere kant. De binnenkant vooral, want we hebben tijdelijk een parkeervergunning voor deze garage. Op drukke dagen vermijd ik in- en uitrijden, want de weg vóór de garage lijkt dan op een vastgelopen verkeersknooppunt.

De verdiepingen hebben lage plafonds, de rijpaden zijn smal, de parkeervakken ook en de bochten naar de steile taluds zijn zo krap, dat je sporen van schampende bumpers en wieldoppen ziet. De zijkanten van de garage zijn open. Daarom is het in de winter altijd vochtig en tochtig en in de zomer stoffig.

Het trappenhuis is krap en kil, maar ’s morgens vroeg zie ik wel vaak schoonmaakspullen staan. Er wordt een poging gedaan het netjes te houden, maar toch heb ik altijd het gevoel, dat er ergens in een hoekje iemand heeft staan wildplassen.
De kantoren heb ik nooit van binnen gezien. Volgens mij staat een deel leeg en ik vermoed, dat de gebruikte kantoren geen strakke, moderne werkplekken zijn. Ik ben benieuwd of er nog oude vloerbedekking met gebruikssporen ligt.

Het is dinsdagochtend. Ik loop langs de inrit van de Mariënburg-garage naar mijn werk. Het waait. De rammelende jaloezieën trekken mijn aandacht. Ik kijk omhoog. Ze zijn stoffig bruin. In mijn hoofd.

Even helemaal niets

Na een megadrukke week heb ik behoefte aan ‘even helemaal niets’ op mijn vaste vrije maandag. Voor mij staat dat gelijk aan een beetje uitslapen, rustig wakker worden met een lekkere latte, een tijdschrift lezen, een klein blokje wandelen en thuis een vers roombotercroissantje eten met een heerlijk muziekje aan. Ik start dan met Astrud Gilberto’s Áqua de Beber. Dat nummer stond op een cd die ik ooit had: Sweet, Soft and Lazy. Die titel zegt genoeg toch? Na de lunch zoek ik een schetsboek, potloden en een pen. Ik schets en krabbel wat, om vervolgens een paar naalden te breien aan een sjaal die ooit afkomt. Klinkt als een heerlijke relaxte maandag toch?

Het zou zo mooi kunnen zijn. Ik realiseer me, dat ik wéér een drukke week voor de boeg heb. Ruim 200 nieuwe artikelen, die deze week een plekje willen in de winkel waar ik werk. Dat is mijn taak. Vrijdag- en zaterdagavond speel ik twee voorstellingen met mijn toneelclub en zaterdag overdag staat een bezoekje aan een beurs gepland. Zondag tijdens de koffie bijkletsen met mijn schoonouders. Dit alles laat weinig tijd over voor andere dingen die ook ’moeten’. Mijn ouders bezoeken bijvoorbeeld. Dus wat doe ik op mijn vrije maandag? Die andere dingen!

Terwijl manlief op maandagochtend naar zijn werk fietst, sta ik op, spring onder de douche en begeef ik me richting het Bevolkingsonderzoek Borstkanker. Was ik toch bijna vergeten! Vervolgens rijd ik naar Lunteren, waar ik koffie drink met mijn moeder, die ik meteen help met wat computerzaken. Kost meer tijd dan gedacht. Ze is zelf best handig, maar door slecht zicht en gehoor kan ze het niet meer. Snel eten we samen een broodje, waarna ik een paar boodschappen doe voor mezelf, om vervolgens met wat lekkers bij paps in het verpleeghuis thee te drinken. Op zijn tafel liggen stapeltjes tijdschriften, een doosje met schroeven en een puzzel. “Die moeten mee, als we straks naar huis gaan”, zegt hij. Ik beloof dat ik erom zal denken, probeer zijn aandacht er vanaf te leiden, klets wat over vroeger en we kijken tennis op tv.
Na een goed uur stap ik in de auto richting mijn dochter in Ede. Ze werkt thuis, maar voelt zich slecht door een zware keelontsteking. Ik zorg ervoor, dat ze lekker lang pauze neemt. We zien elkaar niet zo vaak, dus het is heel fijn om haar te zien, ook al is het maar even.

Om 16.00 uur zit ik in de auto naar huis. Net vóór de files. Mijn ouders waren blij met mijn aandacht. Ze wonen dicht bij elkaar, maar apart. Hun dagen zijn lang en soms ook eenzaam en een bezoekje, hoe kort ook, geeft ze weer wat vreugde. Ik kan de keelpijn van mijn dochter niet wegnemen, maar hopelijk heb ik laten merken, dat ik met haar meevoel.

Weer thuis bedenk ik, dat het vanavond een makkelijke maaltijd wordt. Ik ben moe… en voldaan! Maar volgende week, op mijn vaste vrije maandag, ga ik uitslapen, wakker worden met een lekkere latte, wat lezen en wandelen, een roombotercroissantje eten als lunch en een beetje freubelen… denk ik… hoop ik!

Iets met columns

Na een lange stilte hier op mijn blog, voel ik de behoefte om hem nieuw leven in te blazen. Maar waar(mee) te beginnen?

Schrijven is nog steeds een hobby, dus je zou denken: verzin een onderwerp en ga! Helaas werkt het bij mij blijkbaar niet zo. Wat wil ik schrijven? Over interieur, mijn leven, mijn gedachten, mijn werk? Het leukste vind ik dus schrijven over 'van alles wat'. Met een beetje zelfspot en humor, over alledaagse dingen.

Drie weken geleden ben ik begonnen met de cursus 'columns schrijven'. Ik lees graag columns en ben altijd een beetje jaloers op de schrijvers. Dat wil ik ook zo graag kunnen: mijn gedachten delen op een fijn leesbare en grappige manier. Voor de duidelijkheid: ik ben een 'huis, tuin en keuken-columns'- liefhebber. Gewoon over alledaagse dingen. Hoewel ik de serieuzere columns over politiek, maatschappelijke kwesties of actualiteiten minstens net zo knap vind, is dat niet waar ik me op wil richten.

Vorige week moesten mijn mede-cursisten en ik onze column voorlezen. Vreselijk spannend, want hé... het was de eerste! Hoe fijn is het dan als de reacties positief zijn en als ze lachen op de momenten, waarop je hoopt dat ze lachen.
Hoewel ik het nog steeds rete-spannend vind, lijkt mijn eerste column me een mooi gegeven om mijn blog weer onder het stof vandaan te halen. En dan ga ik de komende tijd zien, welke kant ik met 'Belevend Bewijs' opga.

Komt ie dan:

STOER HOOR!

In gedachten zie ik mezelf als stoere fitte vrouw door Amsterdam banjeren. Jazeker, een stoere fitte vrouw van 59.

’s Morgens om half elf loop ik het station uit in mijn warme dikke trui, hippe jas en op mijn hoge, dikgezoolde Dr. Martens. Op mijn rug een nieuwe rugzak, met spullen voor de overnachting. Ik ben helemaal klaar voor deze twee dagen. Met mijn handen om de banden van de rugzak geklemd, ga ik op weg naar mijn hotel aan de Keizersgracht.

Ik loop achter het Damrak langs. De straatjes zijn pittoresk en nog vrij rustig. Totdat het begint te regenen. Dan wordt pittoresk ineens troosteloos. Ik kijk uit naar een leuk café voor een lekkere latte, maar de zaakjes die ik passeer nodigen niet echt uit. Of eigenlijk: ik vind het gewoon spannend om zo’n stil leeg café in de grote stad binnen te lopen. Zelfs de regen geeft me niet het laatste zetje. Het valt me tegen van mezelf. Hmmm…. stoer…?

Ik loop door, maar dan ineens: ai! Ik voel eerst op de ene, maar al snel ook op de andere hak een blaar ontstaan. Ik zal het maar toegeven: ik kan helemaal niet lang op mijn Dr. Martens lopen, maar ja… ze zijn zo stoer! Zij wel! In mijn rugzak zit dus ook een paar reserve-schoenen, een setje blarenpleisters, nagelschaartje en papieren zakdoekjes. Allemaal onmisbare attributen voor een ervaren blarenloper. Want dat ben ik, een ervaren blarenloper. Tegen beter weten in trok ik mijn stoere kistjes aan. Mijn comfortabele sneakers zijn namelijk nogal gewoontjes en geven een niet zo stoere hoog-waterlook onder mijn omgeslagen jeans.

Helaas is de hotelkamer nog niet klaar, dus plof ik in de kleine lounge tegenover de receptie in een fauteuiltje en trek ik mijn schoenen en sokken uit om de schade te bekijken. Oei… dat valt niet mee. Twee joekels van blaren kijken me aan en ik weet dat er nu ook een einde komt aan ‘fit’. Na een kwartiertje prutsen, onder de meelijwekkende blik van de receptionist, zijn de blaren gepleisterd en zijn mijn stoere stappers verruild voor de sneakers. Vol goede moed strompel ik naar buiten op zoek naar koffie. Gelukkig zit een leuk druk zaakje van mijn ‘hotspot-lijstje’ precies om de hoek.

De rest van de dag bánjer ik niet door de hele stad, maar slenter ik van koffie naar lunch naar thee naar borrel en naar diner. Ik blijf overal lekker lang zitten en lees zelfs een boek. Alles om mijn voeten te ontzien. Ondertussen app ik mijn lief, dat ik het enorm naar m’n zin heb en veel door de stad wandel. Je moet ze soms niet wijzer maken.

De volgende dag zijn mijn voeten iets welwillender, maar van banjeren is nog steeds geen sprake. Ik vind nog wat andere cafeetjes en ‘kijk mensen’, terwijl ik geniet van een latte, muntthee en een kaneelbroodje.

Ongevraagd komt mijn lief me ’s middags van het station halen. “Je zult wel genoeg gelopen hebben”, legt hij uit. Ik knik.
Thuis trek ik snel dikke sokken aan, die mijn blarenpleisters verbergen. We nestelen ons op de bank en ik laat wat foto’s zien van mijn uitje. Hij heeft niet door, dat alles op de foto’s vrij dicht bij elkaar ligt, dus mijn ‘stoer en fit’ imago is nog intact. Dan zegt hij: “Je zult wel moe zijn schat. Trek je sokken lekker uit, dan masseer ik je voeten”.

Een industrieel doorkijkje

De deur tussen onze woonkamer en de gang stond eigenlijk altijd open. Ik had er nooit een hekel aan, om de gang in te kijken en met de bamboe lamp die er hangt vind ik het juist een mooi plaatje. Eerder stonden de schoenen op een stapel in een hoekje. Dat was wel een doorn in mijn oog. Omdat de muur in het bewuste hoekje schuin loopt, past er geen standaard schoenenkastje. Daarom kozen we voor een schoenenrekje van IKEA. Of eigenlijk 2, want ze zijn te stapelen. De schoenen staan niet uit het zicht, maar toch ziet het er wel opgeruimd uit.

Open deur

Tot zover onze schoenen. Want het doorkijkjesverhaal was eigenlijk een voorzetje voor het vervolg: de deur. Eigenlijk is zo'n deur, die altijd open staat een lomp gevaarte. Niks moois, alleen praktisch. En in ons geval was het zelfs niet eens praktisch, want altijd open!

Je kent vast wel de mooie verbouwingen in woonprogramma's: bijna standaard inclusief een nieuwe trap en industriële deuren. Een trap hebben wij niet in ons appartement, dus dat vind ik nooit interessant. De zwarte stalen (of aluminium) deuren daarentegen vind ik meestal prachtig. Helaas leert een beetje neuzen op internet leert je, dat ze nogal aan de prijs zijn. 

Niet alleen ik, maar ook mijn lief vindt zo'n zwarte deur prachtig, dus we zochten verder naar een betaalbaar alternatief. Dat vonden we in december bij Gamma, in de aanbieding en met gratis verzenden. Na een nachtje slapen hakten we de knoop door, bestelden de deur van Lundia en besloten, dat we hem in januari zouden laten leveren. Ondertussen zochten we contact met een Klussenier, die wel een gaatje had om hem bij ons te plaatsten. 

Omlijsting

Op 11 januari stond de deur bij ons thuis en een week later werd hij afgehangen door de Klussenier. Omdat hij niet aan zwarte scharnieren kon komen (of gewoon vergeten was ze te bestellen? ;)) gebruikte hij de scharnieren van onze oude deur, die ik later zelf matzwart heb geverfd. 

De deur hangt en eigenlijk kijken we nog steeds gewoon de gang in zoals voorheen, maar nu omlijst door een mooi industrieel matzwart frame. Het ziet er stijlvol uit en geloof het of niet: het voelt ruimtelijker. Dat klinkt misschien een beetje raar, maar de grote witte deur staat niet meer open en daardoor hebben we meer zicht op de (schuine) muur en niet meer op de lompe deur. Het geheel lijkt nu pas echt af!

Tips

Wil je ook zo'n mooie deur? Denk dan hieraan:

• Let goed op de afmetingen. Wij hebben de grootste deurmaat (231,5 x 93 cm) en kozen daarom voor 4 ramen in plaats van 3. Bij een kleinere deur is het misschien mooier om voor 3 ramen te kiezen. Bovendien heb je bij zo'n grote deur 3 scharnieren nodig. 
  
  
• Er zijn veel bedrijven die dit soort deuren verkopen. Zowel in metaal als ook in hout. Dat laatste hebben wij. Vooral bij bouwmarkten is het slim om de aanbiedingen in de gaten te houden. Wij bespaarden uiteindelijk zo'n €150 op het totaalbedrag. Omdat wij samen niet echt handig genoeg zijn om een deur te plaatsten en niemand in onze omgeving dat wél kon, hebben wij ervoor gekozen het te laten doen. Dat kostte ons bij een Klussenier €100,-. Bij de meeste bouwmarkten, die deze service aanbieden ben je meer kwijt. Vergeet ook niet, dat vooral de grootste deurmaat behoorlijk 'gewichtig' is en dus moeilijker hanteerbaar.
   
• De houten deuren staan standaard in de grondverf. Meestal ziet dat er mooi strak uit. Dat was bij ons ook het geval en dus besloten wij de deur niet nog eens af te lakken. Houdt er rekening mee, dat dit ook anders kan zijn!

Stoelendans in de woonkamer

Soms heb je even een zetje nodig om iets te doen, wat je eigenlijk wel wílt, maar steeds uitstelt. Anderhalve week geleden gaf mijn lief het laatste zetje: kom, we gaan de woonkamer 'omgooien'.

We hadden al zo vaak van gedachten gewisseld over de mogelijkheden, maar ik was steeds niet overtuigd. Of eigenlijk zag ik gewoon de mogelijkheden niet (of wilde ik ze niet zien). 

Vóór: een oudere foto met hét tv-muurtje

Ik begon in eerste instantie alleen met het verschuiven het houten bankje, maar al gauw waren we de complete zithoek aan het veranderen.
De tv had voor mijn gevoel altijd maar één goede plek. Hij paste precies voor een stukje muur tussen Veluxraam en balkondeuren en kon volgens mij nergens anders. En omdat wij best fanatieke tv-kijkers zijn, kon de bank dus ook maar op één plek: er tegenover. Het idee, dat de tv op een andere plek een stukje voor het raam zou staan, stond mij zo tegen. Maar oké... ik gaf toe om het toch te proberen.

Ná: de bank een kwartslag gedraaid met rug naar keuken

De bank hebben we een kwartslag gedraaid, waardoor we nu met de rug naar de keuken zitten. Dat vond ik lastig, want ik kan altijd zo enorm genieten van mijn keukenplankjes, die ik nu dus niet meer zie vanaf de bank.

Ná: keukenplankjes uit het zicht

De tv staat in de hoek, net een stukje voor één van de drie ramen aan de zijkant. Oké... toegegeven: het is niet echt storend. En bij het voormalige tv-muurtje staat nu het houten bankje met lijsten en een mooie canvas van More than Canvas erboven. Je ziet hier ook meteen de nieuwe muurkleur: Subtle Greige van Flexa. En voor de volledigheid: op de keukenmuur zit de iets lichtere kleur Sandy Beach, ook van Flexa.
 

Ná: geen tv meer, maar leuke lijsten

De eethoek staat nog hetzelfde, maar omdat de bank gedraaid is, zien we die nu dus vanaf daar en dat is toch ook best leuk. Bovendien kijken we nu vanaf de bank naar de ramen met houten jaloezieën en die vind ik een stuk leuker om te zien, dan het Veluxraam waar ik eerst tegenaan keek.

Vóór: vanaf de bank zagen we de eettafel niet

Ná: vanaf de bank zicht op de eethoek

Zittend achter de laptop aan de eettafel heb ik nu meer contact met Marcel op de bank. Hij ziet mij en ik zie niet meer alleen zijn rug. 

De fauteuil van De Troubadour staat nu dichterbij bij de zithoek, waardoor ik er ook meer gebruik van maak. Als ik daar zit kan ik toch nog genieten van het uitzicht over de stad.

Ná: fauteuil als onderdeel van de zithoek

De zithoek voelt knus en een beetje rommel op het aanrecht is nu minder storend. Dat is een groot bijkomend voordeel ;) Bovendien ontstaan er leuke nieuwe hoekjes en komen sommige items beter tot hun recht. Al met al ben ik erg blij met de nieuwe opstelling. Blijkbaar had ik dat zetje even nodig!

Ná: de tv is minder prominent aanwezig

De salontafel klopt qua model niet meer bij de bank, maar dat was al zo vóór de stoelendans. Een vierkanter model zou nu mooier uitkomen en ook praktischer zijn. Maar hé... je moet iets te wensen overhouden! 

Ben jij iemand die veel schuift in huis? Of houd je het liever bij 'vertrouwd'?

Instagram-stijl veranderen... durven en doen.

Mijn eerste post op mijn Instagram account a.look.inside plaatste ik op 2 september 2015. Ik was van plan om een account te maken met vooral interieurfoto's, maar ik begon heel gevarieerd: ons eigen interieur, winkels, collages van pinterest, baksels, frøbels en nog veel meer. In de afgelopen 5 jaar is a.look.inside geworden tot 'mijn eigen interieur' account. Ik heb ondertussen ruim 1600 volgers en daar ben ik trots op, maar toch ben ik steeds meer aan het nadenken over 'de toekomst' van mijn account. En daarbij staat één gedachte centraal: ik ben méér dan mijn interieur.

Mijn eerste foto op a.look.inside

Ik schreef dit op, omdat ik in mijn hoofd echt dacht, dat ik een interieur-account had. Maar terugscrollend in het laatste jaar op insta, zie ik opvallend veel andere dingen voorbij komen. Eigenlijk ben ik blij verrast door mijn eigen acoount. Bijzonder toch? Maar ik merk wel, dat ik met het plaatsen van foto's vaak nadenk over 'hoe populair' een bepaald soort post zal zijn en dat vind ik eigenlijk best jammer. Dat gevoel wil ik loslaten en dan gewoon doen waar ik blij van word. Verandering dus en dat kan best spannend zijn. Daarom ga ik grondig te werk, voordat ik 'los ga'. Zou jij ook iets willen veranderen en zou je het aandurven? Misschien heb je iets aan mijn tips.

Ik ben dol op bloemen

Mix & match

Hoewel ik dus best blij ben met mijn account, zijn er nog wel een paar dingen die ik zou willen toevoegen op a.look.inside. Dus heb ik gebrainstormd over mogelijke veranderingen, lijstjes gemaakt, thema's bedacht en rondgekeken op insta bij inspirerende accounts. Waarom spreken ze mij aan? Is het alleen de inhoud of ook de vorm? Is het de manier van schrijven of zijn het de foto's? 

De nieuwe insteek probeer ik op te hangen aan een paar thema's, waar ik veel kanten mee op kan. Het zijn thema's waar ik een blij gevoel van krijg en dat is belangrijk als je lol wilt halen uit wat je plaatst.

Af en toe een sfeervolle flatlay

5 kapstokjes

Al brainstormend ben ik gekomen tot 5 thema's. Zie het als kapstokjes waar ik mijn feed aan wil ophangen.  Hierbij wil ik steeds in mijn achterhoofd houden, dat ik niet bang moet zijn om iets 'anders dan anders' te doen. De verschillende thema's zullen elkaar ook zo nu en dan overlappen.

HYGGE & LAGOM
De eerste term (Deens) staat voor knusheid en huiselijke gezelligheid, de tweede (Zweeds) staat voor evenwichtigheid en gelijkmatigheid: niet teveel, niet te weinig, maar 'precies goed'.
Voor mij kan het zijn: wegkruipen met thee en een boek of lekker koken en eten. Genieten van de eenvoud van het leven met rust en balans. 

BLOEMEN
De sfeer, warmte en kleur die bloemen geven aan het leven vastleggen in beeld, variërend van een enkele bloem tot een uitbundig boeket, van stoere bessen en dahlia's tot de tere lathyrus.

INTERIEUR
Kleine en grote veranderingen in ons appartement. Geen overload en 'herhaling van zetten' en vaker details en close-ups.

BUITENLEVEN
Sfeerfoto's die rust uitstralen, beelden uit de natuur en misschien soms ook van de stad en op vakantie.

DIY
Creatieve uitspattingen; van afdrukken maken in klei tot een wollen trui en interieur diy's met een uitleg in mijn blog.

Een populaire diy-foto op a.look.inside

Feed vullen

Als je het leuk vindt om die thema's te leren kennen, hou dan mijn insta in de gaten. Ik zal ze de komende tijd introduceren en laat ze steeds terugkeren, zodat jullie ze straks (hoop ik) gaan herkennen.

Over de vormgeving denk ik nog na. Ik weet nog niet zeker of ik iets ga veranderen aan de lay-out, de sfeer of het kleurgebruik. Ik heb een paar favoriete accounts, die er in hun 'overzicht' prachtig uitzien. Daardoor zijn ze zeer herkenbaar, maar ik weet niet of zo'n specifieke lay-out bij mij past. Kijk maar eens bij mariaenfelice en juriannematter. Zij gebruiken veel wit tussen de foto's en dat straalt een bepaalde rust uit.

Inspo

Ik wil nòg een paar instagram-accounts met jullie delen, die voor mij inspirerend zijn geweest in mijn zoektocht:

pearlswithnature (voorheen draadenspijkerhome)
szaar
countyroadliving
lyndahome
thathomepage
immagie_fotografia

Denk jij ook wel eens na over het veranderen van je instagram account? Ik ben benieuwd hoe je dat zou aanpakken en ik zou het leuk vinden als je dat wilt delen.

x Karin

Met tikkende breinaalden op de bank

Een eeuwigheid geleden schreef ik hier mijn laatste bericht. Nou ja eeuwigheid: ruim een jaar. En daar zijn genoeg redenen voor te bedenken, maar het is vooral een kwestie van inspiratie en de tijd nemen. De inspiratie was er misschien wel voor foto's, maar niet zoveel voor tekst. En de tijd nemen... tja... ik heb genoeg tijd om te schrijven, maar ik gebruik die tijd voor andere 'leuke dingen' en daar hoort ook nietsdoen bij ;)

Wollig

Nu ik in deze corona-tijd het breien weer heb opgepakt, leek het mij een leuk idee om mijn breisels aan jullie te showen. In mijn studententijd heb ik heel wat truien gebreid en ook daarna vond ik het ook nog heerlijk om 's avonds met tikkende breinaalden op de bank te zitten. Op een gegeven moment ben ik ermee gestopt en bleef mijn verzameling breinaalden onaangeroerd en de la liggen.

In september kwam de nieuwe hobby-collectie van Søstrene Grene uit en die was dit keer helemaal toegespitst op breien, haken en borduren. Ik zag de mooie kleuren van het garen en besloot, dat het weer eens tijd werd om een trui te breien. Ik had er echt zin in, dus kocht het garen zodra het in de winkel lag. Mijn keuze viel op twee kleuren (crème en terra) wol-bamboe garen. 70% wol/ 30% bamboe. Even wennen, want je steekt vrij makkelijk in de draad, omdat deze onregelmatig is. Maar na een paar centimeter ben je aan het garen gewend.

Vergeet ik nog te vertellen, dat ik al die jaren als student zonder patroon heb gewerkt. En nu dus ook.

Voor de liefhebbers zal ik aan het eind van dit bericht proberen uit te leggen hoe ik mijn eigen patroon 'maak'.

Aan de slag!

Vol enthousiasme begon ik met het voorpand (met blokjespatroon) en dat ging als een speer. Het achterpand ging zo mogelijk nog vlotter. Hierin zat geen blokjespatroon, dus kon ik praktisch zonder nadenken mijn toertjes draaien. Na de mouwen stortte ik me op de hals en dat vind ik altijd een dingetje. Met vier naalden zonder knop en een zwaar pakket dat eraan hangt... pfff... Maar ik zag natuurlijk mijn trui ontstaan en dus ging ik vrolijk verder. 

Vanmorgen heb ik het laatste stukje van mijn wintertrui in elkaar genaaid en kon ik hem eindelijk passen! Wat kan je daar blij van worden en wat geeft het veel voldoening: een zelfgemaakte trui die na heel wat uurtjes breien eindelijk af is! En hij is gelukt! Is ie perfect? Nee vast niet. Er zijn ongetwijfeld een paar dingetjes die anders/beter hadden gekund, maar ik ben blij met het resultaat.  Dus laat de temperatuur maar zakken! Het is 2 november, maar vandaag was het 20 graden... ietsjes te warm... ;)

Tussendoortje

Als ik een doe-het-zelf project oppak zie ik graag snel resultaat. Een hele trui is dan een behoorlijke oefening in geduld. Maar om mijn ongeduld niet teveel op de proef te stellen, heb ik tussendoor nog een muts gebreid. Gewoon om even iets snel af te hebben. Ja ik ben een beetje gek. I know.

Voor de liefhebbers probeer ik nu een uit te leggen hoe ik mijn selfmade-patroon aanpak:

Ik brei een proeflapje van de wol en ik pak een trui van mezelf als voorbeeld voor de te breien trui. Met het voorbeeld bepaal ik hoe breed ik de trui wil hebben en hoe lang hij moet worden. Aan de hand van het proeflapje weet ik het aantal steken voor de breedte en tijdens het breien houd ik de lengte in de gaten.

Voor de hals meet ik de breedte van de opening van de voorbeeldtrui en bepaal of dat de juiste wijdte is voor de trui. Ik tel hoeveel steken de breedte moet zijn en hoeveel naalden voor de 'diepte' van de hals. Bv. 16 naalden... dan kan je aan de halszijde 8 keer steken afkanten (iedere tweede toer). Zo puzzel en reken ik en meestal pakt het goed uit. 

Als voor en achterpand af zijn, maak ik deze bij de schouders aan elkaar, doe de panden over mijn hoofd en kijk waar de schouder uitkomt op de bovenarm en meet vanaf daar met gebogen arm (over de elleboog) hoe lang de mouw moet worden.

Bij de voorbeeldtrui meet ik de wijdte onder de oksel (het breedste deel van de mouw) en reken uit met hoeveel steken ik de mouw (het breedste deel) moet eindigen. Met het boord van het voorpand meet ik om mijn pols hoe wijd ik het mouwboord wil maken. In dit geval waren dat 44 steken. Bovenaan de mouw moest ik naar 68 steken. Na het boord (8 cm) moest ik nog 44 cm mouw breien. Daardoor kon ik elke 10de toer aan beide zijden 1 steek meerderen om op 68 steken te komen. 

Als ook de mouwen af zijn, gebruik ik 4 naalden zonder knop om de steken voor de hals op te nemen. Met deze naalden brei ik rond tot de juiste breedte van het boord. In dit geval werd het een col van ca. 15 cm. Tegenwoordig zijn de naalden zonder knop korter dan 'vroeger' en dan gebruik je er beter 5 dan 4. Een rondbreinaald kan ook handig zijn, mits die niet te lang is.

Tot slot naai ik de trui in elkaar en werk alle loshangende draden af. En eerlijk is eerlijk: dat is de meest vervelende klus van het breien! 

En uh... je kunt natuurlijk ook op zoek gaan naar een website met patronen. Daar verkopen ze vaak ook de wol die ze in het voorbeeld gebruiken.

Tot slot nog even dit: ik word niet gesponsord door Søstrene Grene. Het is mijn werkgever, maar ik heb alle wol zelf gekocht.